Wingless Angel

Destiny's Calling

2011-11-22T10:01:00.000+02:00

I found myself facing the grass. I tripped? How unlikely for me. Clumsy is something I am not. Still, a moment later I was welcoming the feeling, opening my palms and enjoyed the freshness of the spring’s grass as if it was blessed from the goddess of nature herself.
I crawled and felt like a child trying to find a four-leaf clover. Allowing my shoes to slip out of my feet I stretched and hugged the ground. Ticklish it was but I wouldn’t care. It was a break I needed, a break I wanted. The nearest tree was my next target, crawling close to it and lying in its welcoming shadow. I just stood there and just observed the clouds. That one looked like a knight from the eastern kingdoms. The one next to it was shapped like a dragon cub reminding me the stories for the ones the western kingoms use when they wage sieges. And the next one looked like a very handsome and strong young man willing to take me away from this boring and uneventful life…
“Oh father, what would you say if you could see your daughter like this? I miss you so much, so truly, so deeply… Why did the war had to claim you? Why wouldn’t you let me follow you, me, the one you loved dearest than the world, me the one you agreed to train hard, harder than anyone else so that they wouldn’t think you were going easy on me just because I was your daughter…”, I said and a tear traveled my face, reaching and then crossing my lips and finally deciding to dive from my chin and land on my left lap.
I sighed and hugged my legs, I knew the answer to that question lied back home and waited for me impatiently. That gods forsaken village we live close by, was no interest for anyone’s army. My father knew that well: In order for someone to come and conquer that tiny hamlet would have to sidetrack for days just to claim some barren lands. One day we were inside the borders of one nation, the other day we belonged to another… Noone was worried, noone cared, they couldn’t get soldiers from us, nor enough taxes to even bother sending patrols.
I left my clothes by its side of the river and allowed the cold water claim my worries. A deep wish that it would carry me away grew strong inside me, a warrior’s soul I had and a great general’s mind like my father’s. But our nation lied in ruins, hopeless and powerless to stop the enemy’s legions. And I wouldn’t mind dying for my country but I knew… I knew that back home I had a reason to stay away from my dreams of battles, dreams of glory… Dreams unfit for a young girl like me.
The small waterfall’s lashes of water were my punishment: I just stood there, allowing the water to come bursting down on my naked body. Punishment for not dying an honnorable death in a neverending war, punishment for not following my father’s fate, punishment for living a carefree life in our gods forsaken inn in the middle of nowhere while the rest of the world was burstling in the flames of war…
Leaving the waterfall behind, I saw a small water sprite playing with the water and a frog trying to catch her with no avail… What curious little magical being she was, I could only see its deep greenish light, unable to discern anything else from her. And the frog leaped in a desperate attempt to catch her, but she would wait, just for the last moment, to avoid the little critter and watch it crash on a small rock upon landing. She would fly up and down as if she was laughing at the poor critter.
Then… An amazing thing happened… It came close to me, circled around my head and just stood there. I tried to discern her but her light kept her anatomy hidden to human eyes. Then she grabbed a single hair and tried to lift it. Oh how hard it seemed to be for her to do just that. I smiled softly and she whirled around my body, from top to bottom and bottom to top, just to stop in fron of my forehead. “A sprite’s blessing?” I thought. I smiled even more deeply and offered my hand for her to rest, and that she did.
“Thank you little one, but there’s little luck to be found for a girl like me, so far away from the world, little to no things to wish for and surely nothing to expect from my life but…” The winds intererrupted me. A strong current took the little sprite away, she rode it away giving us little chance for a farewell.
I suddenly realised how cold I was getting and walked hastily towards the tree, just to grab my clothes. The weak new leaves lost their fight against the wind and they have been carried away.
Suddenly, the winds became violent around that rural area, and a strange voice of sorts was heard: “…Rain …im… guid… deem…”. I was unable to make out the words… Could it be what the folklores speak of? A god’s voice trying to reach me? I froze there hugging my clothes and the voice repeated itself again and again. “I’m sorry!” I shouted and kneeled. “I cannot understand! What is it that you want from me? Who are you?”.
My body shivered and I was scared so much, so deeply and my soul was frightened, my mind froze, my body unable to move… “…rain… im… guid… deem…” was all I could make out and the winds stopped. The leaves that were blowing around the area fell directly down to the ground and an unearie silence was all around me.
I finally managed to cover my naked body with my warm clothes and found my shoes by the roots of the tree. I was about to run away from the stream, nearly forgeting about the empty bucket I was carrying until the moment I tripped. Hastily, I kneeled over the river and filled it up with water. “The river’s water tastes better” was my excuse for coming all this way instead of using our well. Oh, I would be in trouble had I forgotten to fill up that bucket with water. I rushed home…
The sun lost its daily battle and the twin moons were rushing to appear in the night sky and claim their dominant and rightful presence among the stars. How beautiful they were, a true blessing for us but there was little time for stargazing, I was late, actually way beyond late and rushed through the fields in haste, almost tripping again. Soon, I saw my home from afar, a small light and a smokey chimney gave away its location in the outskirts of the village.
“Shana! You are late!” I heard Alex’s voice from afar. The little boy must have been waiting for me for quite some time now. The little dark haired boy was anxiously waiting for me in front of our small inn. His brown trousers seemed dirtier than usually and his white shirt… Wasn’t that white anymore actually, with clear signs of playing with mud. He seemed to have ripped his shirt on the side once again…
“Alex, why are you waiting out in the cold? Get in the house already! And you are burning our firewood for nothing!” I said in a motherly tone. That boy was all the family I had left anyway, my little brother… That boy was what I had to take care of and held me away from the war and possibly death…
“We had a customer!” he said smiling. “A customer? Really? Get in the house already!” I said and pushed him inside. “Sis, the water from the river isn’t really THAT good! It took you ages to get back!” he kept saying while I was looking for a couple of towels to cover us. “It’s good enough” I said and put the towel around him and let him in front of the fireplace. I grabbed a couple of oranges and a knife and sat next to him, covering myself in a towel as well.
“Sis look at this! The customer paid me for the mead with this!” He said and showed me a bright yellow coin. “A copper coin? Honey how many times have I told you mead costs three copper coins!” I said. “I know I know but I really wanted this coin… Look at it, it sparkles a lot!” He said and I took a closer look. It was a gold coin… I couldn’t believe it, I havent seen one of these for ages. “Who gave you this?” I almost shouted. “Not one of the regulars was it?”
The boy got startled, moved away and looked at me seriously. “What did I do wrong this time! All you do is scold me!” He proclaimed. “Alex! This could buy our whole stock… Wait!” I said seeing the boy rushing to his room. “Honey wait… I wasn’t scolding you, come here!” I said and stood up but Alex ignored me.
I sat again in front of the fireplace and took a closer look at the coin. Could it be a fake? It didn’t seem so… I even tried biting it but I only managed to hurt my teeth. It was an old coin, couldn’t really make out the inscription mentioning in which kingdom it was cut or the year.
That day kept becoming stranger and stranger. Bizare things eluded life in that village. The villagers had never seen a wizard nor a druid, I wonder if they even knew about their existance. They only believe about clerics since one of them passes by monthly and cares for illnesses or problems. That’s what made them believe in gods I guess. Confused emotions bothered my thoughts until they became dreams.

A cold breeze woke me up. The flames in the fireplace breathed their last. What time could it be? I haven’t even lit the lights of the inn for travelers to see. I stood up and in the dim-lit room from the fireplace I senced someone else was there.
“Alex?” I mumbled and slowly moved towards the swords decorating the fireplace. I took a quick look around, the upside down stairs were still on the tables, the paintings around remained silent and the shields followed their example. The armors by the staircase were equally silent… I only had one armor!
I made a quick move and unseathed the sword pointing it towards the second armor. “Forgive my intrusion noble lady”, I heard the armor say and took a closer look… It wasn’t an armor, but a strange looking person, dressed in silvery colored long robes. “You’ve entered here uninvited stranger, state your business or…” I said but he interupted me and kneeled. “Forgive me, I had no intention of doing such a thing, I was under the impression this is an inn” the man said and stood still. “That… Is the truth, but… All is dark in here, I even forgot to lit the lantern outside near the inn’s name”
The man stood up and removed the hood, only to reveal bandages wrapped around his eyes. “Fair lady, light always eluded me. Day and night are notions I cannot comprehend clearly. T’is, only the change in temperature that tells me the rise or the fall of the sun. Gods took away the light from my eyes years ago, in my early childhood”.
I sheethed the sword and took a deep breath. “Forgive my ignorance traveler… Your coin is welcome here. Order what you may, or let me offer you a room for the night. Some free ale to forgive me?” I said and smiled warmly, only to realise how pointless that was for someone unable to see my face. “You are most kind fair lady. I was blessed to take a sip from the mead a young boy offered me earlier today and I found it quite delicious…” The man said and turned a chair upside down so he could sit. “And if I might attempt to take advantage of your hospitality and request a warmer fire so that my old bones stop aching, would that be forgiven?” He said calmly.
“Oh my… Of course” I said and rushed to keep the fire alive, throwing an extra piece of wood inside. “I’m not a great host tonight, forgive me” I replied to the well-mannered man. “Oh… My little brother took care of you earlier today. Forgive me I was late to return…” I said leaving the reborn fire alone and rushed to fill a glass with mead only to trip on the bucket I brought ealier and have the water spread on the floor. “Are you alright miss?” He asked. “Yes, give me a moment” I said and left the towel on a table.
Soon, I had some candles lit and the room was warm and cozy again. I warmed some mead and offered it to the man. I sat on a chair next to him and looked at him attentively. I even waived my hand in front of his face since I never had seen a blind person before… And he smiled gently, having realised my litle misdeavor and I felt really silly about my little test. Blind people are soon to die in this hard era we live in. Survival of the fittest some would say…
“Zeug” The man said leaving his drink on the table. “Zeug is my name, the word humans use in order to call upon my existence” He continued. “I’m Sherina, you have quite a unique name sir Zeug… How come you ended up in this gods forsaken place sir Zeug?” I asked. “Are you planning to stay long?” The man whistled softly and took his mug on his left hand and slowly raised his right hand and immersed his middle finger in the mead, making counterclockwise circles in it. Then he tasted it. “You are a wizard!” I almost shouted and he smiled. “A wizard I am naught”, he said softly. “Unfortunately I shall be taking my leave tomorrow noon, I’m being summoned east”.
I took a moment to think and looked intensly at Zeug. That man had something really strange about him. “Are you really blind Zeug?” I said and noticed his disturbed face “Sorry, I didn’t mean it like that! I was just wondering, how can you travel the land being blind and…” he said when he interrupted me. “I’m a Whisperer young lady, gods show me the way and guide me through fate”
A “Whisperer”… I thought and remained silent. I’ve heard stories about people able to communicate with the gods, the lowest of them were the “Whisperers”, people able to hear gods when they spoke and consult people accordingly. “Heading east… You came in this village by mistake I take it, it’s far from the fastest way to go, you lost days of traveling.” The man seemed wondering for a second. “What is the name of this village miss Sherina?” He asked. “This is the small rural village of Kralem… Oh right you couldn’t read the sign at the entrance of the village or see most of it… Let me tell you about it” I said and brought some more mead. We are surrounded by barren land, we can’t cultivate much but we make the ends meet. Thankfully there’s good hunt in the nearby woods and we grow potatoes. Some fish come from the nearby river, and a limited number of river crabs are the highlight of our local delicacies” I said and smiled. You won’t meet many interesting people around, but surely you’ll find that they are kind-hearted and simple. Monsters… Nah, nothing like that around here. The only dangerous thing in this part is a bear that attacks our hunters from time to time.”
“Forgive my saying this but thou almost sound dishearted” The wise man said and remained still, expaicting to hear more. “Truth is… This isn’t really me… A farm-girl taking care of some land and an old inn bought for 3 gold pieces? Nay… I was to become a valkyrie, an elite soldier for my nation but… We got decimated far before my time to join the war” I said and sat back, looking at the dancing flames of the fireplace. “I’ve been trained to fight since I was able to lift a knife… My mother didn’t like that but she died giving birth to my little brother. Oh! I must be tiring you, please, you should rest if you have a trip tomorrow, you’ll need your strength” I apologised realising I’ve been speaking more than I should. “Fair Sherina, please continue, I enjoy your story as if it was a bard’s tale. I feel for you burden in life so do tell me more” Zeug said, showing real interest in my story. “Then… Allow me to give you the short version… My father died and I took my baby brother away, in this place as he requested if anything was to happen to him. And he was right, noone ever hunted us here, there are soldiers passing once a while, asking for our mayor or something… But we have nothing of the sort, this place is nothing more than some houses taking care of the families living in them. No big shops, not many tools… I chop our wood, I make our furniture… Actually I trade some mead for that but you understand our situation…”
The man stood up and took a walking stick I just noticed “Thank thee for a fine tale. Yes I do understand thine life story but please show me the way to my room” I took his hand and guided him to the ladder. “This way, please be careful of your last step in the staircase, its a bit heightened and everyone trips… Oh right I’ll just tell you when…” I mumbled realising there was no way for him to tell which would be the last step. “That’s it. And this is your room" I said opening the door for him. The room had a double bed, a small table and a chair. The window was locked close and I went to open it. “Please leave it, no need to open it. I enjoy this smell… What is it? Akanthus flowers?” He asked. He was the first man ever to notice… After laundry I put the sheets on akanthus flowers trimmed and spray it around the room. “Indeed… You have an amazing sense of smell…” I said surprised. “As all blind men do Sherina. As all blind men do” He replied turning down my compliment I went ahead to leave the room when a thought that kept swirling in my mind decided to go out and be heard loud. “How did you lose your sight Zeug?”, I asked making my voice as sweet and innocent as I could. “I saw a god” he said and I chucled. “No really… How…”, I said and saw the man ready to undress with a serious look on his face. “Oh… Goodnight Zeug, forgive me” I said lowering my voice. “Thou need naught to be forgiven fair Sherina, I do not hold grudge against thine question, nevertheless it is something that I am reluctant to share with thee for the time being. Now, forgive my asking that I’m allowed to rest” He said expecting me to leave. “Good night sir Zeug, rest well” I said leaving the room. “I shall, may the gods bless thine dreams”, he replied.
Finally, the day would be concluded… I lit a candle in my room and stretched. It was a room filled with memories, most of the safely locked away in an old wooden chest, while some others lied around the room: My mother’s hair comb, my father’s lute which I had no idea how to play, a couple of romantic books followed by numerous war themed ones… Among them was Alex’s homework book. I should be checking that but I’m too tired to do it right now… It’s hard for me but I’m trying to teach him what I know since there’s no school in the village of any sort…
Inside my room, was my most cherished possession… And that was nothing other than my armor. A valkyrie’s armor… My father had it specially made for me. It was a full plate armor, custom made to fit my size and hardened to be able to hold against iron and steel weapons. I insisted to have it colored, against my father’s will “You ‘ll just be a highlighted target in the battlefield” He kept nagging me. But I do love the deep blueish torso and the purplish shoulderpads. I even had an extra long skirt added to it, I demanded silk… Oh how naive I was, and how ungrateful… The armor ended up costing several gold pieces, a whole fortune! But my father knew that by buying the best armor that money could buy he would have more chances of seeing her daughter return safely from the war. Indeed we were a rich and powerful family… And now, I’m working to gather a few copper pieces a day… Oh by the gods! I forgot to tell Zeug about the mistake he made! Blind as he is, he must have given my brother the wrong coin! That explains the golden coin… I should return it to him, the fates would be unforgiving towards someone who stole from a blind man, and a Whisperer more importantly! I wonder though… Could I possibly afford his services, ask him for a divination about what happened by the stream? I know I can’t… He must be paid in gold. Furthermore, those robes of his seemed so carefully made from pure silk and his manners only indicate how close he is to aristocracy…
“Nay” I told myself and sighed. I’m trying to gather money to provide Alex with proper education one day, I can’t go wasting money like that now. After all the inn needs a lot of repairs I’m unable to do on my own… I undressed taking off the uncomfortable daily outfit and hastingly wore my warm night clothes, made from fur and warm wool.I jumped on my bed and got under the warm and welcoming sheets right away.

It has been quite an eventful and long day, we even got a customer! And a unique one at that too! It’s been several weeks since we had someone rent a room in our inn. After all, Kralem is neither a spot for tourists nor a place that merchant pass regularly. But my thoughts were pointing one way, I couldn’t stall them any more…
What was all that about? What can possibly a god be asking from me? And… Which god was it? I’ve heard a story about the god of war whispering to my father before his greatest win but like me he couldn’t make out the words. The goddess of nature maybe, saying the crops would be better this year for me? Maybe it was an apprentice druid or magician playing a prank on me… Goodnight Alex, goodnight Zeug, sleep tight… I’ll make sure you have some warm food ready by the time you’ll wake up. Hmm… Also… I tripped on the bucket wasting all the river water I brought with me. That means I should be going tomorrow to fill up the bucket again, I thought and smiled. I wondered what could possibly happen there this time. I want to see that sprite again, it should still be in that area. And if I am lucky I might be able to understand what that voice… And the night claimed me.

“Sherina! Shana! Sis! Shana! Wake up! Wake up I said! Wake up!”, I heard my brother’s voice next to my bed. I raised one eyelid and grabbed the small framed troublemaker dropping him inside my bed, drowing him in my sheets. “Haha, stop that! Don’t tickle me! No sis stop!” The boy was shouting but he had to face my wrath for waking me up like that. “Haven’t I told you not to wake me up like that? Punishment time!” I said and kept the boy traped between my sheets and tickling him. “Haha stop! No don’t! Sis stop! Haha…” The boy was struggling inside my sheets but I wouldn’t let him get away that easily. “Uh-hum”, I heard a manly voice clearing its throat at my room’s door and saw Zeug just standing there. Immediately I wrapped a sheet around me ashamed but soon after I realised… He’s blind Shana. Blind. Realise it already!
I left Alex alone and got up. “Oh… Sorry about that, good morning sir Zeug, aren’t you up awfully early today!” I said thinking that the cock hadn’t still announced the coming of the day. “Sis, what are you talking about? It’s noon already! I had to make breakfast for Zeug myself and now he’s about to leave!” Alex said and I looked at him as if he as pulling a prank at me. I went ahead to the window and opened it widely… The sun’s light bursted in my room. “Oh my… Sir Zeug I’m so very sorry, I have no idea why…” I tried to apologize but the kind-hearted man interupted me. “Concern yourself naught, brave Alexander here took good care of me. And pardons for having to wake you up but I needed to conclude our business dealings so that I could come back to this fine establishment at a later date and be whole heartedly welcomed.” He proclaimed and Alexander got out of bed. “Yes, I wouldn’t let him leave unless he paid first! I told him I got scolded yesterday about the payment!” The boy said. “Oh, Alex you shoulnd’t have…” I mumbled embarrased about him mentioning getting scold by me. “Zeug, let me dress up and I’ll be with you in a moment.” The man smiled softly and went ahead. Alex left the room “I’m going to play!” he said and moments later I saw him holding his wooden shortsword and my old marmite to wear as a helmet. “Hey, I need that to cook! Alex! You’ll have to wash it yourself!” I shouted at him. “Yeah, I will! Later sis! Bye mister!” He replied rushing out from the house. “I might have to bring some water from the stream I might be late!” I yelled. “Okay! Evil beasts face the wrath of my blade! Ha!…” The boy replied.

Moments later I was downstairs wearing my long dress with an apron just in case. Spraying a pint of my akanthus flower mix on my neck. In the mirror I seemed like such a farmgirl… At first I hated that but nowadays I’m used to it. Life as it is… I came to accept it. It’s simple and cozy… I shouldn’t complain.
“Lovely perfume miss Sherina, the boy told me I should leave behind me seven copper coins but he wanted to make certain with you so he wouldn’t get scolded anew” Zeug said and took a small purse, counted seven coins and waited for me to take them. They were golden. All of them. Seven real, golden coins were right in front of me, awaiting for me to take them. With that amount of money I could so easily get good education for Alex but… I brought out the gold coin he gave Alex yesterday and left it on his hand, softly closing his palm. “Sir Zeug… These aren’t copper coins. These are gold coins, I ask merely for five coppers since I enjoyed your company this much” I said almost regretting it but with a feeling deep inside that I was making the right thing. “Truly?” He asked and looked puzzled. “I must have mixed my gold purse with my purse for the copper coins. But do allow me to pay you with this, he said closing his palm and opening it anew… A silver coin was in his hand and the golden ones have vanished. “Magic?…” I asked astonished. “Only trickery dear Sherina and quick movement of the wrist. Accept this silver coin as gratitude for thine honnesty” he said. “I shouldn’t…” I mumbled but he went on reaching for my hand and forcing it in my palm “You should, it’s been a harsh winter and the weather has yet to clear. Some cold nights have yet to come…” He said and I smiled with his kindness. “Oh thank you sir Zeug… Please allow me to see you out of Kralem, I myself am heading to the nearby stream” I proposed smiling. “Thank thee. Your company is very welcome” he said. “I will not burden you with my mumbling this time! I promise, I just want to visit the stream… A small sprite played with me there yesterday and I’m looking forward to see her again!” I said happily. “A magical critter like that… And that explains your oversleeping miss Sherina. People that aren’t used to being close to magic and magical beings are usually exhausted afterwards even if they do not immediately realise that. A sprite’s blessing you acquired though, that brings luck. I hope I do naught sound envious” the man said exiting the door. “You have every right to be!” I said pridefully and I noticed him smiling.

I followed him silently while taking note of the way he paced, only relying on his walking stick and maybe luck so he would not to trip. I noticed a small rock in front of him but before I could tell him to be careful I realised how he avoided it, doing a sidestep as if he knew danger lied in front of him. All this time his head was still looking up straight, while even I had to look down once a while to avoid obstacles residing in the grass. How does he do that? I thought and my leg got caught up on a root of shorts tripping me to the ground. “Oh by the gods! What’s wrong with me lately?!” I almost shouted and Zeug turned to me and smiled softly. “Concern yourself naught for my path and be mindful of yours lady Sherina. Gods do guide a Whisperer’s path and they do that for this humble servant of theirs as well” the wise man said. And that was the end of my feeling sorry or any kind of pity towards Zeug. I finally realised how blessed he was and how silly I must have been trying to care for him this much up to now.
Many questions burdened my mind but I wouldn’t bother him any further. I shouldn’t exploit his kindness but… But nothing, I should but make small talk to keep him company. “I’m glad you enjoyed our mead sir Zeug, but I’m sorry that you had to sidetrack this much from your journey and end up in our village. Quite unfortunate…” I said and avoided another rock. “Nay, unfortunate t’was naught. Indeed I did enjoy thine fine mead. And this sidetrip might have been a way for the gods to reward their servant with an easy trip and happiness being able to meet such an honnest and warm hearted person like yourself” the man said and I blushed. I wondered how his eyes looked like… I couldn’t exactly tell his age from his attire… Early thirthies maybe? Late forties? His voice was warm and strong…
I noticed little critters watching us from afar, rabbits, a small fox, some ravens on a nearby tree. I wondered why they are staring at us like that… Oh! And a deer! I should have brought my bow with me, that could have saved us some money and provide some good meat for our table. Thinking that I realised I had eaten nothing since yesterday and took some bread out of my small backpack. I cut it in half and shared it with Zeug. He noded and thanked me.
Soon we were near the stream. I also saw some akanthus flowers near us and Zeug approached them. He smelled them and left them behind. Near the stream I noticed the naughty little sprite teasing the little frogs again. “Oh, there’s the sprite I was telling you about sir Zeug!” I said and approached her. As if she remembered me, she left the frog that did a final leap attempting to catch her but ended up in the water and she came close to my forehead. “Marvelous, you must be truly blessed to be able to meet with her again” the man said and I smiled. Moments later I saw a number of sprites approaching… Five, ten… Twenty… Or even more… What’s this… But they didn’t come close to me… They encircled Zeug and flew around him as if they were playing… I’ve never seen this many of them! And Zeug just stood there smiling, and raising his hand. At that moment I was really envious of him… He was a blessed man, the will of the gods was tied with his fate. I just stood there and stared at the man for some time while he stood still allowing the little magical critters to play with him.
Moments later, I felt something strange around us and the sprites dispersed in moments. The winds started blowing hastingly and Zeug seemed at a loss… He walked towards me only to trip and find himself on the ground. “…Rain …im… guid… deem…” The winds were heard and I froze anew… “Zeug, are you alright?” I shouted getting close to him and helping him up. “I… Do not know this god… I had never heard his voice nor do I receive his guidance…” the man that almost seemed terrified said. “What’s wrong? Can you stand?” I asked and the voice begun anew “…rain …im… guid… deem…” and Zeug struggled to stand straight, it was the first time for me to see him looking this helpless. “I… The message isn’t for me Sherina… It’s for you…” Zeug proclaimed. “What… What does it say?” I asked and the wind became even more violent. The man opened his hands and allowed his staff to fall on the ground… He shouted along the wind’s voice…

“TRAIN HIM… GUIDE HIM… REDEEM HIM…!” and the bandages wrapped around his eyes took a bright blue color, almost beaming light. I fell down and saw the wind becoming a huricane around Zeug with leaves rushing around him and clouds moving violently in circles up in the sky… “WHO?” I yelled with all my being. “Who do I have to…” but the voice interrupted me again. “TRAIN HIM… GUIDE HIM… REDEEM HIM…! THE BOY WITHOUT FATE, THE UNDESTINED MAN” Zeug and the wind shouted and suddenly everything froze. The winds stopped, the clouds stayed still and all leaves fell directly down to the ground.
Zeug kneeled and then sat on the grass. I went next to him and remained silent. All the critters went to their hiding places and the stream’s water was flowing undisturbed again. “Do… Things like this happen regularly to you?…” I hesitantly asked Zeug guessing the answer. “Nay… Never again had a god spoken to me in such a violent and powerful way… To understand’s a god’s will you must be able to translate their signs…” Zeug said trying to catch his breath and then he went on… “When Leventhia, the Goddess of Love speaks to me it is a warm feeling of tasteful wine… When Talantia, the Goddess of Commerce speaks to me, it is a combination of metallic sounds, like pieces of metals left on a counting scale… When Xanthus, God of War speaks to me, it is as weapons clash together and sparkle… When Themetra, Goddess of Nature speaks to me, it is a combination of aroma from flowers and plants… Never, ever again had this god spoken to me… And almost never a god would use human language to direct his will…”
I stood there silently, waiting for him to say something more. I was at a complete loss… My heart was about to burst inside me and my feet felt unable to carry the weight of my body… I was terrified and at a loss… “I have never trained anyone… Guide someone? I can’t even guide my little brother… but “redeem”? What does that even mean… What does he expect from me to do?” I asked and realised Zeug was at a loss. “Maybe…” He reluctantly said and was silent for a second “Your father was a general you said… Maybe he was meant to train someone but he failed to fulfil his destiny when he died… Maybe… It’s on your hands to take upon his fate… And complete his task…” the man said, clearly unsure about his hypothesis. “But… Who is the person I have to train? I do not understand…” I mumbled and went next to Zeug.
“Bards sing a tale about a man… A young man who’s without fate… Or, if I recall correctly their stories… “His Fate is to change his Destiny… Or… Maybe it’s his Destiny to change his Fate…” but I do not remember anything more…” Zeug said at a loss. “That doesn’t really make much sense…” I said. “Nay… Though… Consider what a man without a fate can do to the world where everyone else has one… Just by touching their lives he alters their destinies…” Zeug finally regaining his calm said. We just stood there for some time until he decided to get up. “No luck brought me in Kralem Sherina, I was meant to be here with you this very moment… Something beyond my comprehension is about to erupt in the world and I was honored to play a small role in this play. Truly I am blessed, but not as blessed as you are… This world’s destiny lies in your hands and in the hands of the man that you shall train” Zeug said with a clear and dictating voice. “I should go back in the army? Start training people, that’s what you are saying Zeug? The battlefields are calling for me… ME? Just to replace my father’s fate, that’s my destiny?” I asked and the man softened his face and voice: “Nay. Prepare yourself, read your father’s books, remember your talks, train yourself for some time and only when you are ready you will find yourself training armies if that’s what gods expect from you”

I softly massaged my shoulder as if it was stiff and I remained silent for a moment. “The neverending war… Isn’t supposed to end, is it? That’s what gods say, that’s what prophets said…” I realised. “Truly… Therefore if this war was to meet an end… The man without a fate had to take a part in it…” Zeug agreed following my pattern of thought. “You truly have a strategic mind fair Sherina…” He admitted and I smiled but I was lost in thoughts a moment later “So… I should become a soldier… Fight in wars and finally achive the rank of a great general and train soldiers like my father? Am I given a second chance…?” I thought out loud. “But what about my brother?” I asked him as if he had an answer. The man remained sceptical till he decided to speak. “I do know the headmaster of a prestigious school. Allow me some time to visit him and try to arrange something for him.” Zeug said. “But we still can’t afford…” I hesitantly said. “Worry naught. I will make the arrangements and pay the fees for him, it is the least I could do if this war was to finally meet an end” Zeug said without a moment’s thought. “I… Can’t really accept… Oh Zeug, you are such a kind man…” I said realising that he was a real blessing for me.
“I was meant to pay for your brother’s school Sherina… Now I see it clearly… Never before did I make a mistake paying for anything in life… Copper and gold pieces are easily to tell… If you took my money ahead in time, you’d have the money to get him in a school and become take up arms in the fields of battle. Allow me to choose the school and make arrangements for him. I shall be back after some months, with more answers for you about the fateless man. Untill then fair Sherina…” He said and walked passed the river.
“Wait…” I said “How DID you lose your sight Zeug?”

The man smiled and turned towards me. “As a child, I had but one wish. I wanted to find the most beautiful girl in the world and make her my wife. I kept wishing for that all the time… Days passed, years, until I reached my early teens. Then the most beautiful being of them all truly appeared in front of me. Leventhia appeared right in front of me. Her beauty, the beauty of the goddess of Love though was nothing that human eyes could withstand. I was blinded at that moment and remained at her service from that moment onwards” He said and smiled.
“She blinded you and… You decided to serve her?” I asked in awe. Zeug smiled softly yet again. “She fulfilled my wish… And do know one thing fair Sherina… When a man loses his sight, darkness consumes his vision. NEvertheless, when he tries really hard to use his eyes… The last thing that he ever saw comes to him. You may guess dear Sherina, what I see, every moment in my life that I sit back and try to use my sight…” He said and a tear eluded my eyes. I hugged him strongly.
Truly… A blessed man…

And he left, with leaves still falling behind him. I kept watching his silvery cloak becoming a shadow and disappearing between the woods. I held his afterimage dear in my mind and with it all I could see out of his face. His path looked bright, his blessing was true and unlike other people he could actually SEE it. For the few hours I knew him, I never heard him blame the fates, or say anything against the gods that took his light away from him… He was nothing but grateful for all that life brought him… And I know… The silvery cloak has a second role. To hide his body… And I knew that below those clothes, scars would be found… He said how he understands gods’ whispers now but until he learned how to do that he kept tripping, and people would throw rocks at him, after all, blind people are considered bad luck and ill omens. Many have been stoned to death unable to defend themselves. Being blind was considered a curse… But that man was grateful. And I decided to smile more, and hope would never again be an emotion that would elude me…

Λοιπόν... २०१० ειπατε?

2011-01-01T04:14:00.002+02:00

Ωραία χρονιά.

Τον Ιανουάριο ήμουν χαμένος, μόλις είχα τελειώσει το deree και έμαθα ότι εξασφάλησα την αρίστη βαθμολογία έχοντας αριστεύσει σε όλα τα μαθήματα.

Τον Φλεβάρη έφευγα για Αμερική, προς αναζήτηση μέρους για να συνεχιστούν οι σπουδές. Είδα πολλά όμορφα πράγματα, και εντυπωσιάστικα από, κρατηθήτε, τον αμερικανικό πολιτισμό που είδα. Πριν αρχίσετε να με βρίζετε θα σας δώσω κάποια παραδείγματα για να καταλάβετε για τι πράγμα μιλάω.

α- Ο αδερφός μου αγόρασε ένα ζευγάρι παπούτσια. Μια βδομάδα μετα έτυχε να τα δεί απο κάτω και... Τι παρατήρησε? Ήταν ΚΑΘΑΡΑ! Τα φορούσε μια βδομαδα και ήταν σαν να τα είχε μόλις αγοράσει. Πως συνέβη αυτό;... Ειναι καθαροι παιδια, οι δρόμοι, τα εμπορικά τους, τα σπίτια τους. Βέβαια δε κρατησε πολύ αυτό, φτάνουμε ελλάδα και μέχρι να φτάσουμε σπίτι απο κάτω τα παπούτσια είχαν γίνει...
β- Ευγένια. Ναι καλά ακούσατε. Αν εξαιρέσουμε ένα περιστατικό στο πανεπιστήμιο του chicago που με έκανε να νοιώθω ανεπιθήμητος οι άνθρωποι ήταν πολύ ευγενικοί. Το πιο περίεργο ήταν ενα γκρουπ από harleαδες, ξέρετε σαν αυτούς που έχουν τατουαζ, φουσκωτοί και έχουν κάτι τεράστιες μηχανές, που τους είδα στο mcdonalds όταν τέλειωσαν το φαγητό τους, πέταξαν τα σκουπίδια στον κάδο και άφησαν τους δίσκους τους δίπλα σαν καλά παιδιά.
γ- Οι δρόμοι τους!... Στην Ελλάδα μου έχει βγει ο αυχένας να σκήβω για να βλεπω τα φανάρια, εκει τα έχεις απέναντι σου. Επίσης, μπορείς να στρίψεις δεξιά ακόμα και με κόκκινο φαναρι εφόσον έχεις ελέγξει τον δρόμο.
δ- Ασφάλεια. Ναι οκ, ακούμε τα τρελά που και που ότι συμβαίνουν στην Αμερική αλλά είδα σπίτια με ξεκλείδωτες πόρτες και ταχυδρόμους να αφήνουν δέματα έξω απο την πόρτα των σπιτιών χωρίς κανένας να τα κλέβει!

Και τώρα μου λέτε πως μπορω να συγκρίνω τον πολιτισμό τους με τον ελληνικό... Ξέρετε κατι; Αρκετα καπιταλευόμαστε τα κατορθώματα των προγόνων μας, όταν εμείς φερόμαστε ο ένας στον άλλο σαν να θέλουμε να φαγοθούμε, σαν βάρβαροι δεν έχουμε πολιτισμό! Όταν πετάμε τα σκουπίδια μας παντου, όταν δεν σεβόμαστε στο ελάχιστο τον διπλανό μας και η μία στις δύο λέξεις που ανταλάζουμε ειναι βρισιά... Όχι βρε παιδιά, αυτό δε λεγεται πολιτισμός! Πρέπει να βελτιωθούμε και να επανεξετάσουμε τι σημαίνει ΝεοΕλληνικός πολιτισμός και τι ελληνικά ιδανικά.

Τελος παντων. Πέρασε το Πάσχα, γύρισα πίσω να βρω μια δουλειά και να προετοιμάσω μια έργασιά για να με δεχθούν για διδακτορικό. Παιδιά... Χάος... Απλά χάος αυτό το κράτος. Μου ζητήθηκε μέχρι και να πληρώσω για να χρησιμοποιήσω τις εγκαταστάσεις για την έρευνα μου για το διδακτορικό, όχι να με πληρώσουν μια αποζημίωση γιατι όσοι γνωρίζουν από στατιστική... Ξέρουν ότι για να κάνουν μια σωστή έρευνα με μη επηρεασμένα αποτελέσματα πρέπει να πέσουν λεφτά για την όλη διαδικασία... Τα οποία δε βρισκόμουν σε θέση να δώσω.

Θέλησα επίσης να αρχίσω μια εταιρία, και βρήκα μόνο αδιέξοδα σε αυτή τη χώρα. Ασχέτως που προσπάθησαν να με κοροιδέψουν και κάποιοι, αλλά κρίμα δε γεννήθηκα εχθές. Πιο φτηνά ήταν να σπουδάσω αυτό που χρειαζόμουν παρα αυτά που μου ζητούσαν για να φτιάξουν την πλατφόρμα που ζητούσα της ιστοσελίδας.

Αποφοίτηση. Πρόσκληση για να γράψω τον λόγο της αποφοίτησης... Μάλιστα... Πολλοί είπαν "φοβάμαι να το κάνω", να μιλήσουν μπροστα σε 2,500 άτομα? Ναι... Εμένα με τρομοκρατούσε η ιδέα αλλά απο την άλλη... Ηθελα να το κάνω για αυτόν τον λόγο, άλλη μια ευκαιρία να περάσω τα όρια μου, να δω τι μπορώ να κάνω... Αν με επέλεγαν πάντα.

Και το γράμμα ήρθε. Με επέλεξαν, επέλεξαν τον λόγο που είχα γράψει για την αποφοίτηση. Δούλεψα σε αυτόν και βγήκε όμορφος. Το πήγα κ για διορθώσεις και μου το χάλασαν στο writting center. Το μετάνοιωσα που εμπιστεύθηκα καθηγήτρια να με βοηθήσει... Ήταν λάθος μου. Έπρεπε να έχω περισσότερη εμπιστοσύνη στον εαυτό μου.

Το κολλέγιο ανέθεσε σε καθηγητή, με πολλά διπλώματα σε δημόσιες σχέσεις και media να κοιτάξει το κείμενο μου και να το διορθώσει. Το έκανε... Απογοητευμένος έβλεπα το κείμενο μου να αλλάζει ακόμα περισσότερο. Το έστειλε για να το δεχθούν στην επιτροπή... Η απάντηση? ΟΧΙ! Να κρατήσει το αρχικό κείμενο!!!

Δεν το πίστευα αλλά ήμουν τόσο χαρούμενος για αυτό... Και ιδού το αποτέλεσμα... Ίσως μπορούσε να ήταν πολύ καλύτερα δωσμένο αλλά... Let's face it... 2,500 άτομα και ένα καπέλο που πήγαινε να πέσει όλη την ώρα! http://www.youtube.com/watch?v=MbYEvgVnuM8

Επίσης ερωτεύθηκα εκείνο τον καιρό και πληγώθηκα. Μαντάρα τα κανα. Υποτίμησα τη διαίσθηση μου που το έβλεπε όλο αυτό που θα συνέβαινε και άκουσα τα λόγια της. Εκτροχιάστηκα εντελώς. Αλλά ήταν μια ανάσα ζωής και δε το μετανοιώνω. Έντονα, όμορφα συναισθήματα. Την απαίσια μνήμη μου μοναχα αντιπαθω ώρες ώρες... Δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω. Θυμάται και το παραμικρό... Ευλογία και κατάρα.

Ρέικι. 3ος βαθμός. Αυτό πρέπει να ήταν το μεγαλύτερο κατόρθωμα μου για τη χρονιά που πέρασε. Και κάποιες δύσκολες περιπτώσεις που βοηθησα κ αυτο με έκανε τόσο χαρούμενο. Ρίσκαρα λίγο αλλά... Τώρα τι σας λέω, παρα κάτω...

Καλοκαίρι, ούτε ένα μπάνιο. Μια μικρή εγχείρηση για μια ελιά και απαγορεύεται η έκθεση στον ήλιο ή το αλάτι. Go figure... Αναζήτηση εργασίας; Αποτυχημένη. πάνω απο 15 βιογραφικά έδωσα. Κρίμα για αυτούς... Που να ξεραν τι έχασαν!

Μετά... Φθινόπωρο. Μια σχέση. Όμορφη, όχι πολύ δυνατή, αλλά μου έδωσε πολλά. Ήμουν... ικανοποιημένος μπορω να πω. Χαζος καυγάς, η σχέση διαλύθηκε. Μείναμε φίλοι... Πως το κανεις να μένεις φίλος με τις πρωην σου? Μα γιατι είναι τόσο δύσκολο για μερικούς; Απλά φερεσαι καλά και σέβεσαι το άλλο σου μισό.

Gaming? Ετσι κ έτσι. Final Fantasy XIV το οποίο με τα βίας με κρατάει, θα το παρατήσω σύντομα μου φαίνεται και... League of Legends. Αυτό το game αξίζει να το δοκιμάσει ο καθένας, αυτοι που αγαπούσαν το dota, αυτοί που το αντιπαθούσαν (οπως εγώ, ποτέ δεν ήξερα τι αντικείμενο να φτιάξω) και γενικά... Ρίξτε μια ματιά είναι δωρεάν: League of Legends

Επισης μια καινουργια παρέα, απίστευτα παιδιά και... Για να δούμε τι άλλο!

Α! Μα τι ξέχασα! Χορός!!!
Λατινικοί, Αργεντικο Τανγκό... Δε ξέρω γιατι ήθελα να το κάνω. Μάλλον κάποιος μου είχε πει ότι δε μπορούσα...? Ή είχε αναφέρει ότι θα ήμουν κακος σε αυτό; Έ ειχε δίκιο αλλά... Το άλλαξα! Όταν συμπλήρωσα κάποιους μήνες χορευα πολύ καλά...

Ναι πλεον, το χω κανει και αυτό...

Έλαβα μέρος και σε έναν διαγωνισμό συγγραφής... Έγραψα ένα βιβλίο 65,000 λέξεων μέσα σε δεκαπέντε μέρες κατα τον Νοέβρη.

Και τώρα... GMAT... Γαλλία... Hec univercity of Paris... Για να δούμε πως θα πάει!...

Λοιπον... Καλη χρονιά, σε όλους, με πολύ αγάπη.
Μάρκος.

Αντίο २०१०...

2010-12-31T22:03:00.002+02:00

Ήθελα να γράψω μια περίληψη για τον χρόνο που έφυγε, αλλα θα πάρει ώρα οπότε...

Τα λέμε του Χρόνου... Τέλος η τελευταία χρονιά ψαξίματος για μένα...
Ήρθε η ώρα των αποφάσεων.

Για να δούμε τι θα φέρει το ΄11 =)

Με πολύ αγάπη, αντίο 2010~

Καλημέρα, καλησπέρα, καληνύχτα και.. αντίο.

2009-12-09T18:20:00.003+02:00

Είναι το 70ο και τελευταίο ποστ σε αυτό το blog.

Του δίνω δύο βδομάδες ζωής και μετά θα το σβήσω δια παντώς.
Θα μου πείτε γιατί... Γιατί ένα blog που πριν λίγα χρόνια ήταν στα top 100 ελληνικά blog να σβηστεί; Μου κοστίζει τίποτα απλά να μείνει εδώ;

Και όμως. Εδώ τελειώνει. Έχοντας συνολικά 25,000 hits όπως φαίνεται στο counter, (μηδενίστηκε πριν 12,500 περίπου λόγω... τεσπα αφήστε το)

Θα μου πείτε γιατί...
Απλά there's no Wingless Angel any more.
I found my wings and I found my calling.

Οπότε σας καλώ, για αυτές τις τελευταίες μέρες να δείτε για μία τελευταία φορά τα posts αυτού του blog πριν χαθούν.

Απλά... Έρχεται κάτι καινούργιο, σε άλλο ιστότοπο, με άλλο σκοπό, χωρίς να είναι blog στο οποίο αν και εφόσον πετύχει θα του αφιερώσω τη ζωή μου.

Σας ευχαριστώ που διαβάσατε ποτέ τα posts μου εδώ, σας αναρτώ τα καλύτερα που πιστεύω ότι γράφτηκαν ποτέ εδώ και σας αποχαιρετώ.

Η Παρεξηγημένη Πυξίδα
http://dreamforger.blogspot.com/2007/01/blog-post_12.html

Το Χρονικό του ταξιδιού, Η απόφαση
http://dreamforger.blogspot.com/2006/11/blog-post_08.html

Εκεί που τελειώνει ο χρόνος
http://dreamforger.blogspot.com/2007/06/blog-post.html

Αγοράσατε κάτι από Αμερική;
http://dreamforger.blogspot.com/2007/10/blog-post.html

Τέλος
http://dreamforger.blogspot.com/2007/01/blog-post.html

Τέλος (μέρος 2ο)
http://dreamforger.blogspot.com/2007/01/blog-post.html

Wingless Angel
http://dreamforger.blogspot.com/2008/05/wingless-angel.html

Η Προδοσία
http://dreamforger.blogspot.com/2008/07/blog-post.html

And so the story will now begin...
http://dreamforger.blogspot.com/2009/07/and-so-story-will-now-begin.html

Καθρεπτίζοντας ένα πεφταστέρι...
http://dreamforger.blogspot.com/2009/11/blog-post.html

Πορφυρά Φτερά
http://dreamforger.blogspot.com/2007/04/draft.html

---

Σμιλευτής Ονείρων out~

The Wingless Angel has transcended, the Dreamforger is here and you shall soon see what he shall bring with him.

Καλημέρα, καλησπέρα, καληνύχτα σας...
Και φυσικά... Όνειρα γλυκά...
-IR

Καθρεπτίζοντας ένα Πεφταστέρι…

2009-11-28T11:08:00.000+02:00

Μετράς τα αστέρια του ουρανού, τα κοιτάς με βλέμμα μεθυσμένο,
Μικρές πινελιές θαρρείς, σε έναν καμβά από έρεβος και λήθη,
Σου μιλώ μα δεν ακούς, το πεφταστέρι σου να μην χάσεις.

Για μια ευχή κοιτάς και χάνεσαι από το χρόνο στο απέραντο του ουρανού,
Για μια ευχή προσμένεις καρτερικά, τον τελευταίο χορό ενός αστεριού να δεις…
Μια πιρουέτα της στιγμής, μια φωταψία της στιγμής ανάμεσα σε σκοτάδι…

Κοιτώ τα μάτια σου και αναρωτιέμαι, για αγάπη θες να ευχηθείς;
Κοιτώ τα μάτια σου και ξεχνώ, τον ουρανό και το σκοτάδι…
Παγωμένοι μες στον χρόνο, το πεφταστέρι σου να μη χαθεί…

Πόσο ζήλια, μίσος τραγικό, για το πεφταστέρι σου αυτό…
Να είχα μια ευχή, να μην πέσει ποτέ από τον ουρανό…
Να είχα μια ευχή, τη γεύση των χειλιών σου να γνώριζα…

Μα σαν καρτερούσα κοντά σου στο σκοτάδι…
Σαν αντανάκλαση στα μάτια σου, θαρρείς πεφταστέρι είδα…
Μα η ευχή μου μέσα στη τρέλα της στιγμής…

Τη δική σου ευχή, ευχήθηκα να πραγματοποιηθεί…

-IR

Υγ. Εδώ τριγύρω είμαι ακόμα.

And so the story will now begin...

2009-07-11T23:41:00.002+03:00

Νόμιζα ότι μπορούσα να το παλέψω λίγο ακόμα.
Αλλά αυτή η μάχη δεν είναι από αυτές που ξεφεύγει κανένας, νικητής τουλάχιστον.

20 μέρες πριν αποχαιρετήσω το πρώτο κομμάτι της ζωής μου, τα πρώτα μου 25 χρόνια σε αυτό τον περίεργο, ιδιότροπο και όμως όμορφο με την ιδιότροπη, περίεργη και πάλι μοναδική ομορφιά του είμαι εδώ και σκέφτομαι.

Ως τώρα έζησα σαν παιδί, μα αυτή η μάχη χάνετε για όλους. Ώρα να μεγαλώσω.

Να γίνω κάποιος σοβαρός, που πρέπει να μην χαμογελά στην καθημερινότητα ή στη δουλειά γιατί τον περνάνε για περίεργο, τρελό.
Να γίνω κάποιος σκληρός, του οποίου οι αποφάσεις κρίνουν το μέλλον του και το μέλλον των γύρω του.
Να γίνω κάποιος που θα έχει στόχους και θα βρίσκει τι θέλει στη ζωή και θα το κυνηγάει όπως δέκα κοράκια πέφτουν σε έναν καρπό κρέας και το κατασπαράζουν, να ναι το κοράκι που καταφέρνει να πάρει το μεγαλύτερο μέρος...
Να γίνω κάποιος που θα κοιτάζει τον κόσμο και ο κόσμος θα υποκλίνεται και θα σέβεται...

Δυστυχώς. Έφτασε η ώρα.
Δυστυχώς για όσους ήθελαν τα παραπάνω από μένα ατύχησαν.
Δε θα πάρω από αυτόν τον κόσμο.
Αν ο κόσμος δε θέλει να μείνω παιδί, θα φτιάξω έναν δικό μου κόσμο στον οποίο θα είναι όλοι παιδία, σαν μικρόβιο θα περνάει από τον έναν στον άλλο.

Ένας κόσμος, στον οποίο το χαμόγελο δε θα λείπει, γιατί τα λεφτά, η δύναμη, τα πάντα δεν έχουν νόημα αν δεν υπάρχει ευτυχία και πάνω απ όλα αγάπη.
Ένας κόσμος στον οποίο υπάρχει θέση για όλους όσους θελήσουν να χαμογελάσουν και να γελάσουν γιατί έτσι νοιώθουν.
Ένας κόσμος στον οποίο θα μπορούν όλοι να μοιραστούν αυτόν τον καρπό, να τον κάνουν να φυτρώσει και να βγάλει καρπούς για όλους...

Πριν λίγες μέρες βρήκα κάτι που μου έδωσε τη δύναμη να βρω ποιος είμαι.
Δεν θα το χαλάσω για κανέναν.

-First they ignore you, then they laugh at you, then they fight you, then you win.
-Ghandi.

And people...
Have started to stop laughing.
Let their battle begin...

The outcome has already been decided.

We The Humans

2009-02-16T21:54:00.002+02:00

“We the Humans”

Chapter One: Chasing Shadows Friday 14/12/2012
National Security Agency offices 7:02 PM

Name’s Lloyd. Darien Lloyd. You can say that I’m a cop and a good one, with a rank high enough to open a door when a door needs to be opened. I’ve had my fair share of field work and I’ve solved cases just by looking papers. When something big comes up, I’m the one called. I’m working for the Government, National Security Agency. My role is to get the job done and do no mistakes. I have two scars to remind me that. They do not care if you are professional here, they only want you to get the job done. And that I do.
-Lloyd, in my office, in five.

That’s the chief, Antony Campbell, the 60-something years old chief of the department. He’s been the head of this department for more than I can be bothered to remember. He’s about to retire and he’s trying to choose someone to pass on his position. I’m his best candidate… And that’s what he’s saying to everyone around here to make ‘em work harder. For the past 5 years that is.

I left my desk and went to see the chief. Let’s see what arresting a senator’s murderer would get me.
-Evening chief. How’s your back?
-Killing me as usual. Take a seat Darien.
-Is this going to take long chief? I had everything in my debriefing.
-Take a seat Darien it’s not about the murder. And don’t worry, I read the report… Can’t believe you solved it just by noticing a mop not being wet.
-Yeah… As I said inside the cleaning lady said she was busy moping the floor and all. I just had to check. The rest came naturally, like a domino, a mistake leading to another etcetera. You just need to find the first one in the line.
-Well. You’re one of the kind Darien…
-… Having you praising me chief doesn’t feel right… You are about to list me in another big one… I thought I had this weekend off, I promised my daughter…
-Your daughter will have to wait Darien, he said and threw a folder in front of me “Top Secret”.
-No chief, wait. That’s the third one in a row. Can’t anyone else take care of this one?
-I can’t trust anyone else with something like this.
-Still not convinced to open the folder.
-Uranium theft Darien. You could take your weekend with your daughter but I wouldn’t feel safe knowing that a terrorist might blow half this city while I was enjoying a sandwich with my daughter. The “Little Boy” might want to come to play and this time he might be angry at us.

I sighed and hesitantly took the folder in my hands.
-Who’s working with me?
-I have Carnegie on intel, she’s gathering papers for you. Bryan is on his way there, other than that, you have anyone you wish on hold for this case.
-When did this happen?
-A couple of hours ago. In the folder you’ll find the names of the staff and people who have been in the institute the past two month.
-Right. I’m on my way.
-Counting on you Darien. I’ll try to make sure we’ll have no leakages to the press.

I secured the folder between my teeth, wore my jacket in a hurry and rushed outside. This could turn out to be the biggest case in my hands. If I blew this one… I might literary blow it, along with everything else around it.
I got in my car, placed the flashing light above and rushed to Madison 59 where the laboratory was. A red traffic light stopped me, and I got the chance to open the folder. Carnegie managed to create quite a fat one for such a limited time.
“Atlas Research Co”. mainly experiments on actinides and some synthetic molecules… Several Awards and contributions… Mainly funded by Mediarc Co. The last science Nobel winner ordered some research from them… Atlas Research seems to have two more laboratories, way bigger and newer than this one.
Thoughts kept coming to me and the siren on the car was more annoying than ever. An old woman was crossing the street completely ignoring me and my siren. “The world might blow up and an old hag is stalling me…” I thought and stepped on it the moment she got out of the way.
Not much time later I got close to the area. I noticed a police car leaving the premises the time I got there. I expected the area to be completely shut down by now. It seemed that we had a total-silence policy on this one. Moments later I saw the institute’s gate, at Madison 59, and Bryan waiting for me up front. He seemed quite anxious; a couple of cigars laid on the pavement next to him.

I left my car in a hurry and went towards him.
-One of these days Bryan I’m gonna arrest you for polluting public property.
-Save me the preaching… Damn city cops. That officer got on my nerves.
-Whatever Bryan, we are trying to save USA from a nuclear threat and you are wasting time arguing with cops.
-I was trying to hold him off the evidence and he wouldn’t listen so I dismissed him. Anyway, let’s get in.

Bryan was a good man, he has been on the department for a couple of years longer than me but with no major cases to his name. He hates paperwork but he doesn’t complain working on the field.
-So what do we have here? I do not see any police cars around… Are we keeping this silent?
-Yeah, sure we are. That’s the orders and I told Jameson to leave the premises
-Jameson? The cop’s name?
-Yeah. I will have his paperwork forwarded to us first thing in the morning
-Did you check with him? Was he for real?
-What? The investigation hasn’t even started and you already have a suspect? Of course I checked him up, he turns out clean… Unfortunately.
-It would be the shortest case ever. Let’s head inside.

Everything inside the building was cutting edge technology. Cameras were everywhere and it would seem impossible for anyone to steal something from this laboratory without being seen. There were two security guards on duty and a woman researcher who happened to be working late.

-You debrief the guards, I’ll talk to the scientist, I said.
-Bah, next time I’ll choose who to question first. He said and ignoring him I moved towards the blonde scientist. She seemed Russian; frankly that girl could be a top model instead of a scientist.
-Officer, she said with a slight Russian accent.
-Miss…, I checked on the label tag, lab supervisor, “Evdokiya Sternovic, I’m agent Darien Lloyd from National Security, I said showing my ID and taking out my notepad in order to take some notes. I trust I’ll have your full cooperation.
-Of course. Camera feedback and all of our staff is at your disposal.
-So, what’s missing Miss Sternovic?
-Uranium-238 inspector. The other Uranium isotopes were untouched.
-I’m interested in two things doc. First, which would be most useful isotope to build a nuclear bomb and second what’s the most expensive one that you have in your labs.
-Expensive? There’s no open market for such materials any more inspector.
-Any more? Are you implying something?
-Uh forgive my comment. When Marie Curie discovered its properties there was a mass trend on making items out of uranium. They even used it for toothpastes and vases.
-Right. So, it’s value?
-In order for one to have any use of it… I do not know how the black market works inspector. Anyone who stole it should already have a plan of how to use it in mind though. I’m sure we paid a good sum of money for it, but you need a special license to acquire such a substance nowadays.
-I might have been failing my science class miss Sternovic, but wasn’t the atomic bomb using Uranium-235?
-Then you have a good memory inspector, half good that is.
-Please explain.
-A simple fission bomb, like the first that was used in Nagasaki used Uranium-235 but the Fat Man model used Plutonium-239…
-You didn’t have Plutonium stolen from the lab though.
-Negative… But you might produce Plutonium by allowing Uranium-238 to absorb neutrons in a nuclear reactor.
-Let’s suppose the one who stole did not have a nuclear reactor. Can he use it in a nuclear bomb?
-It’s not my job to know how your nuclear weapons work, inspector. I supposed some could but I really doubt it.

I fast dialed Carnegie on my mobile.
-Carnegie speaking.
-Prepare me a list of possible stolen nuclear weapons lacking or powered by Uranium-238.
-Roger that Darien. Give me ten
-You have five.

I sighed and noticed Bryan dismissing the first guard. I looked at Evdokiya for more information.
-Do go on, why do you doubt that?
-I had Uranium-235 isotopes and also Plutonium sealed inside the laboratory safe. They start much more easily a nuclear fission explosion.
-Interesting. I’ll need to see the feed from the cameras now.
-Certainly. Follow me inspector.

I told to Bryan to meet me in the security room as soon as he’s done and Evdokiya showed me in the security room.
-I cannot see anyone in the room during the period the alarm went off, said the security guard there, who was dismissed by Bryan moments ago. Marley was a middle aged security guard; he seemed really annoyed with all this and he didn’t seem to be faking it.

-Marley, this is inspector Lloyd, help him in anything he needs.
-Of cource but there’s nothing to be seen here doctor. Noone entered or left the room… The cameras only show the explosion in the lab.
-Explosion?, I asked.
-We found the Uranium container empty, and the alarm was set off by an explosion of the container, explained Evdokiya.
-Why would a container explode on its own? Could the Uranium just evaporated or so?
-Matter doesn’t explode into nothingness inspector, if it was to be transmuted into something other on its own it would be Thorium-234 and that would take more than 5 billion years. Besides that’s not what we found inside the container, said Evdokiya.
-What was in the container?
-Remnants of a substance with zero radioactivity, some kind of foam.
-Is it possible to be analyzed?
-Give me a day or two but yes.

Then it hit me… And it hit me hard.
-Wait… A moment… We aren’t here to investigate an uranium theft that happened earlier today… It’s only now that you realized the Uranium was stolen because for some reason its container exploded…
-I’m afraid so inspector, said the scientist troubled.
-You are telling me that someone stole…, my mobile started ringing. Yes!
-Quite jumpy there chief. I got what you requested.
-Speak up Carnegie.
-Zero sir. We never lost nukes using U-238.
-That’s good to know…
-Well that’s about our nukes but a Russian missile is missing and it does need pure U-238 to function.
-That’s… Not good to know. Tell the chief that the uranium might have been stolen some time ago and get him to force those commies for info before we see shiny mushrooms outside our windows.
-Got it chief.

I placed my mobile back in my pocket and saw a grin on Evdokiya’s face.
-I think you lack respect towards communism inspector, she said. After all we don’t even have communism in Russia anymore.
-I like evaluating facts doctor. Capitalism survived, communism didn’t. I’d like to see the footage now. Thank you for your time doc.

Evdokiya left the room the moment Bryan was coming in. They almost bumped on each other.
-She digs me, he said with a smile on his face.
-I’m sure she does. She’d love to experiment on you, bomb you with electrons and take data while you’ll be melting. Now spare me the small talk and tell me what you have.
-Yeah, ok. Sheesh have you got a mood today.
-Marley I’d rather you not be in the room, I bet we can operate this equipment ourselves.
-Oh… Sure, he said and left the room calmly.

-Now Bryan… What do you have?
-Bob Johnson and Marley Toadwarth. They have been working in this plant for years; they never had to deal with any situation. Well, they had another partner but he was laid off. They were trying to cut the expenses and all.
-Ok they seem clean enough. Any word on doctor Sternovic?”
-Can’t say I see any motive. If she wanted to steal the Uranium it would be out of here and none would have noticed.
-Money-wise?
-She’s well off. Her grandfather and now her father have been selling expensive stuff in Russia since early 50s. She fell in love with chemistry though.
-Communism works well huh?
-C’mon man, she’s not Natasha, let’s do our jobs right here.

My pen fell down and I slowly retrieved it.
-Never, never mention my wife again, I said struggling not to lose my calm.
-Ex…, he said and faked a throat clearing which I had to pretend I didn’t notice. Anyhow, the guards are family persons, one works from 8 am to 4 pm and the other from 2 pm to 8 pm. From 8 pm to 8 am the facility is locked down, nothing comes in or goes. Other than them, many researchers come and go, they pay a fat sum, do their research and go.
-Yeah I got the list from Carnegie. But I also see some group trips here, what’s this, student visits?
-Well yeah, no one’s too happy about them but their sponsor, Mediarc Co organizes them. Get some big greens and everything’s good no?
-Right. Here’s the feed from the time the alarm went off. Let’s see.

The video feed showed an explosion at 5:50 pm in the containers in the lab. The alarm went off by detecting unauthorized motion in the lab. Time passes and another camera shows Marley checking around the facilities while Bob is in the security room. At 5:54 the officer was already entering the facilities. Evdokiya is in the control room checking the reading in the test room. She meets with the officer and they enter the test room together, he draws a gun and looks around for suspects, no one is in the room of course. He bends below the shelves and takes the empty container and gives it to doctor. The Uranium was never in this video feed.

-That’s when they found out it was missing huh?, said Bryan.
-Doesn’t make any sense. Why would the container blow up?
-Chemicals blow up, that’s what they do isn’t it?
-No it’s not. I’m checking the feedback from the previous days. Noone enters… Except this man, three days ago, who’s he?
-Oh. He’s the lead researcher here. Paul Ferdinand.
-Why isn’t he here now?
-Evdokiya couldn’t contact him. He’s abroad on a meeting at the moment. Switzerland I think.
-We have our prime suspect I believe. The camera feed only goes one week back. Copy it for Carnegie and let her check it.
-What about Ferninand? You know he’s the man who helped the last Nobel awarded scientist.
-Have chief contact Interpol and explain the situation. Too much at risk to play hide and seek with allies. The suspect has a head start…. But it still doesn’t make any sense…
-What doesn’t Darien?
-Why did the explosion took place any how?
-Hmm… What do you mean?
-Four alternatives… It was either necessary for the crime as we initially believed.
-That can’t be, the stolen Uranium was never there.
-Then two alternatives are left… Someone replaced the Uranium with an explosive in order to kill the one who tried to open the container…
-Hmm that seems reasonable.
-Or, maybe someone, let’s say Ferninand was forced to steal it for someone, and since he was unable to notify the authorities about it, he made sure someone would notice while he was away.
-As reasonable… But we are losing our prime suspect this way.
-Indeed but… There’s a worse case.
-Worse?

I smiled and felt like my blood boiling inside.
-A challenge.
-You have that look again… What do you mean a challenge?
-Someone saying: “Hey I got your precious Uranium, come and get me!”
-Who would be stupid enough to do something like that?
-It would be like moving the first pawn in chess. He would be waiting for someone to move the pawns of the other side.
-So we win, game’s over, promotions for us. We lose…
-Boom.

-Ok you are scaring me now. So what’s the plan?
I let out a long sigh and thought of the situation.
-This alternative is highly unlikely. As I said, we need people in Switzerland on Ferninand’s tail. Notify them about the possibility of him working under threat. Call chief now, I have an important call to make as well.

I dialed the number and prepared to hear the worse… Here it comes…
-Honey hi!...
-Dad. I have everything ready…
-Yes, hon, listen…
-…And it’s Friday night. You should have been home ten minutes ago. If you thinking about doing something to ruin MY, I repeat MY, weekend you’d better come and tell me up front!
-Uhm… I only wanted to ask whether you’d like pizza for dinner or Japanese…
-You’re my dad, you would know the answer for that… Make it spicy, no bacon. Sorry dad…
-It’s ok hon…
-No, I’m sorry dad I really went berserk this time… Come home quick you must prepare your suitcase!
-Yes… Well… Bye hon…

Yeah. That’s me. Arresting the most dangerous terrorists, murderers, spies and been unable to make a 11-year old girl understand how important my job is…

Chapter Two: A Day Gone Bad Saturday 15/12/2012
Lloyd Household 07:11 AM

-I’m coming with you!, said Lensly with determination burning in her beautiful hazel eyes.
-This is out of the question; you know how dangerous my job is.
-Dad this was supposed to be my weekend! If we aren’t going for a picnic at least let me come with you!
I kneeled before her and looked straight in her eyes.
-My job isn’t fun honey, I have to deal with some very bad people.
-I don’t care daddy, please take me with you!
-Lensly… I called Rebecca for you, she’ll be here any moment now, I told her to take you to the bumper cars, won’t that be fun?
-It won’t be fun if you aren’t there daddy… Please take me with you…
-We’ll do so, next week honey, it’s Christmas soon, we can have fun and go wherever you like…
-That’s what you said for the Halloween! But you weren’t there!
-Honey I had to save someone’s life…
-Can’t anyone else do your job dad? Please tell someone else to…
-I wish I could…, I said and the doorbell rang. Look, Rebecca is here.
-Daddy take me with you! Please daddy!
-Lensly, it’s dangerous, you might get hurt, or die… I don’t want to lose you like your mommy…
-It’s unfair! You are in danger too, stop working there dad…
-I can’t honey…
-I hate you! You only care for yourself!, she cried out and ran towards her room.

I opened the door and I let Rebecca in, a 20-year old girl that was taking care of Lensly for the past 2 weeks. Lensly has forced more than seven girls to quit up to now.
-Uhm… Sir Lloyd…
-Food in the fridge, take her in the bumper cars if you manage to get her out of her room.
-She doesn’t listen to me at all… I’m trying my best but I can’t…
-Just try your best Rebecca, and thanks for coming on such a short notice.
-I know I shouldn’t be asking this but… Where’s her mom?

I sighed and took a glimpse on a photo up the wall with me, Natasha and Lensly. Me and my blonde angels… Nothing was easy back then but still, I was trying my best.
-Rebecca, her mother died a year ago, in a car accident in Russia. It was a miracle Lensly survived.
-Oh my God! I’m so sorry I…
-It’s ok. I should have been with them but…
-I… I’m sorry I only heard that you were divorced I didn’t…

I got so angry on the inside that moment.
-Well yes, she grabbed Lensly and left house two years ago going back to her hometown in Russia. Now do mind your own business, I said with a strict tone.
-I… Uh… Ok I will but I can’t do much if she doesn’t open her doer again.
-You’ll get paid either way so you shouldn’t care. I’m off.

Some days I just wish people knew how important my job is, some other days I just don’t care. It’s one of those. I descended the stairs hastily and I fast dialed Carnegie on my mobile.
-Carnegie… Here…, she said on a disturbed tone, she must have been sleeping.
-I don’t care if you were sleeping if you have my results ready, but if you don’t…
-The results… Right, yes, I… Have them right here sir, the substance that exploded was…
-I don’t care; just get me a list of the places where the perpetrator could have found it.
-Eh… Well chief about that…
-I’m in my car, I want the list on my office by the time I’m there.
-But sir…!
-That will be all, I said and opened started my car.

I heard some noise from the back seat and I noticed some blonde hair.
-Young lady get out of the car this instance.
-I’m not here!
-Lensly get back to the house now.
-No!, she said and strapped on her seatbelt.
-Lensly that’s enough!
-I will behave dad! You will hardly notice me!
-I promised we’ll go somewhere nice next week!
-Not fair! The “next week” never comes!
-Lensly please, go back to Rebecca.
-No, dad, I will come with you!
I got out of the car and opened her door.
-Next week, I promise.
-… Hate you…, she said with a low voice and released her seatbelt.

I took her to the front door and rang the bell.
-And don’t climb down the window ever again, it’s dangerous.

She didn’t speak. She just walked calmly inside the house and Rebecca avoided eye contact with me. I’m struggling to secure her future…

I got to the agency at around half past eight and rushed to my office.
-Morning chief, said Brandon, I wish he could spare me the chit-chat.
-Indeed it is Brandon, I replied and moved ahead.
-Oh ok, have a nice day sir.

-Good morning chief, said Amanda. How are you feeling today?
-Coffee, black, and bring me a second one in an hour.
-Uhm ok sir…

-Moody aren’t we?, said Bryan who was reading his newspaper nearby.
-I want the officer’s report in my office right away Bryan.
-Hmm I doubt I can do that sir.

I stopped and turned towards him.
-Why is that Bryan? He never sent it?
-Uhm… No, I believe you should take a look at your office first.
I turned my head towards my office, where I saw a small mountain of big yellow books piling up higher than my computer screen. Then I saw Carnegie walking slowly while carrying more books to my office.

-The hell is going on here Carnegie?, I said and then realized the black cicles under her eyes and and grin that could frighten a polar bear. A hungry one.
-You asked me a list from the places where they could get the materials for the explosion, here it is! Half the household in the whole city, maybe more, I’ll gather some from the other states then, and from abroad.
-What are you talking about.
-Baking powder and vinegar! Boom! That! It only contained those two! Nothing else!, she said and she seemed ready to explode. I’m going to sleep now and don’t you dare waking me up, you have me on research the past 3 days non-stop! Enough is enough! I don’t know how come it didn’t go off earlier, I’ve send people to search the room where the explosion took place for details, or anything that could set it off somehow! I’ll sleep on it for now, literally! Good day!, she shouted and hit the labs door closing it.
-Women…, said Bryan raising his hands.
-I heard that!, Carnegie said from the labs and I heard something breaking in there.
-How could she hear that?
-Put a sock in it Bryan, give me the report, I said and threw off the books from my office.
-Sheesh! Have you woken up badly today! Here take it.
-Handwritten? Where do these people live?
-Yeah well we asked him to send it 7 am in the morning by fax; he’ll send it electronically soon too. Not everyone is as keen with the PCs.
-Ok head over to Atlas Lab and ask for the results from Natasha.
-What? I mean I don’t mind meeting the cute doc but didn’t you just get the results from Carnegie?
-I don’t care about what the results are now, I just want to see if doc Sternovic is smart enough to give us the same result.
-Oh… Sneaky. I like that!
-You actually are still here Bryan?
-For crying out loud man, you need to get a girlfriend!

I almost exploded that moment when the chief interrupted us.
-Lloyd! What the heck is wrong with your office? Clean it up already, I’ll need you in my office later today, keep me updated on your case. Interpol secured Ferdinand, they are sending him here.
I shut down, mumbled something and took a deep breath.
-Yes sir, right away.

I reluctantly opened my pc and got my “happy ball”. Natasha and Lensly bought it for me couple of years ago. You just squeeze it and you are supposed to feel better.
Amanda brought me my coffee, along with a fortune cookie with it. She didn’t say anything and left. I took the fortune cookie. It was already opened and it had a note in it. “Not your day!”
-Yes. Very funny guys. Now get back to your jobs.

Breath in, breath out. There’s nothing but the case now. A pretty simple and powerless explosive. We scratch the second alternative; none wanted to kill anyone with it. Then maybe… I took a better look on the paper I had on hand. What’s with this report? Grammar mistakes, he wrote the address wrong, 57 instead of 59, he spelled wrong Bryan’s name… Andersawn? Lensly spells better than this guy. I will have to go and ask this Jameson guy myself. The day gets brighter and brighter.
-Amanda, call the 13th police station and tell them I need to see Paul Jameson. Tell them to have him on standby in half an hour.
-Right away Lloyd. You could try smiling a bit…
-Amanda, let’s see, I’m going to have a picnic with my daughter and relax for the day. You can take care of saving the millions of people who live in this city from the nuclear threat.
-Sorry chief… Point taken, I’ll have your coffee warm when you return.
-13th police station, Paul Jameson. I’m off.

There’s no time… We have no idea how far ahead our opponents are. On the other hand, if they wanted to do something flashy they would blow everything up during the Christmas Eve. That buys me some time. Also two alternatives remain, either Ferdinand is been threatened and he placed the explosive on purpose to inform us or it actually is a challenge.
But… A challenge by whom? Driven by what? Revenge? Vanity? An attempt to goad one’s strength? Who’s moving the white pawns in this chess game?
What would I give for a game of chess now…

An hour later I was in front of the police building. I found a place to park my car near an alley right next to the police station. An old guy with ragged clothes and a tabloid saying “The End ouf The Werld Is Camming!” was sleeping nearby.
I went to the police station and showed my ID, opened the doors I needed and in limited time I was inside a room with Paul Jameson. Jameson seemed to be an average person, dark haired, around 40 years old, kinda tired and a bit anxious. I brought my chessboard with me from the car.
-Sorry…, he said. It’s just that your partner angered me so much yesterday…
-He does that from time to time. Don’t worry I’m not here to punish you or anything, I just wanted to ask some questions about the case.
-Certainly… And I’m sorry about the report I just…
-Can you play chess mister Jameson?
-Only a bit… Why would…
-You can have the white. Time will pass more easily this way no?

I started placing the pawns on the field and started my analysis. He didn’t help. He was either scared about something or had no idea where he should place the pawns. He avoided eye contact and he seemed to be shaking.
-Here you go, you can start first.
-Uhm. Ok right away.
-So, what happened yesterday?, I asked while observing him move a pawn a square ahead and moved one also.
-I… Was on patrol near the area… And then I had a request from the station to move there. I was very close at the moment so I moved first.
-Hmm remind me the exact times please.
-I needed only a couple of minutes to get there after the calling and when I got to the area I…
-It’s your turn.
-Oh right. As I was saying I met with doctor Ste… something…
-Sternikov right?
-Yes… Uh… No wait it was Sternovic.
-Oh right, Sternovic, I said and moved another pawn, no contradictions up to now. Sternovic is a quite pretty girl isn’t she?
-Yes he is, he said and smiled but then went back to being scared of the questioning.

He smiled… He might just be scared after all; if he was to blame about anything grave, a line like that wouldn’t be enough to break him. He kept moving the pawns almost randomly, with no clear strategy just reacting to my moves.
-Tell me about the moment that you entered the room, how come you got your gun at hand?
-Uh… Doctor Sternovic said that the cameras don’t have a clear view of all the corners of the room so I had to make sure that none was hiding in there.
-Oh. Indeed the cameras have some pretty small blind spots. So, how come you weren’t afraid of entering a room that might have been radioactive and also grab something that exploded moments ago?
-Doctor Sternovic told me that everything was safe, and asked me to pick it up for her so I did that…
-Interesting.
-Then your partner came and started asking me questions and drove me off… He told me to cancel the request for backups and he spoke quite rudely, I still didn’t have enough to fill my report me and he threw me off nevertheless.
-Yes well, the case needed to be silenced, I said and moved my horse. Checkmate. But as long as you haven’t talked to the press you have nothing to fear, I said and started gathering the pawns.
-You are really good in this game.
-Well yeah, I was a professional. Another question though, don’t you have a partner during your shift?

He started sweating a lot.
-Uh… You know… I…
-Low crime rate area. Nothing to do, he needed to go somewhere urgently.
-Yes… He thought his wife was cheating on him so he had a stake out near his house… He doesn’t do it all the time! It was just random and…
-Ok I understand. Look, Jameson, you seem a frank guy and honest, I’m not going to report you about your partner and I will not report that you cannot spell, write correctly. That’s why you are so worried aren’t you? The state requires some first degree education in order to allow you to work as a cop here and it seems you lack that.
-I’m really sorry sir, he said and had a begging look on his face. Mike takes care of the reports usually but yesterday I couldn’t get him in touch fast enough so…
-That’s the name of your partner?
-Yes sir, Mike Sargefield.
-So, you had to write the reports yourself. And since the NSA forced your chief for a report right away you couldn’t delay it. Make sure you don’t say anything about the theft and you are clean. But I do suggest learning how to write, it might come useful.
-Yes… Sir I understand, forgive me!, he said and helped at gathering the chess.

He seemed relieved and happy and he didn’t seem to be faking it… Also he was way too bad at chess to be a mastermind behind a crime. And I’m even more certain that he didn’t fake that.

I wrapped up the meeting and called the office before allowing Jameson to leave.
-Darien, I thought I told ya I’ll need you in my office.
-Had to check something chief. I need agents following two cops, Paul Jameson and Mike Sargefield. Phone surveillance as well and I need their calls and text messages for the past week.
-Do you have anything on them Lloyd?
-Negative chief, I just want to be perfectly sure that they weren’t used by our opponent. We can’t take chances on this one.
-Ok Lloyd, I need you back in the office, they are bringing Ferdinand in any moment now.
-Already? Did they make certain he wasn’t been threatened?
-We scanned his calls for the past month, checked his luggage, sent agents in his house here, nothing.
-He still is the prime suspect though; he was the only one in that room for the past month according to the cameras.
-Any leads or ideas about the possibility of a nuclear explosion?
-Chief… If they want to prove something or just show off, it’ll be during Christmas Eve. New Years if we’re lucky.
-Dammit. I’ll authorize the use of scopolamine and ethanol if he refuses to speak. We have millions of lives at stake here.
-Truth serums? Very well sir. I’ll try to make him talk. I’m heading back right now.
-You do that. I’ll try to get on his good side meanwhile.

“If that guy has nothing to do with the case, we are really out of leads. In that case at least I hope he will be better at chess”, I thought while placing my car keys on its door.

My phone rang. It was Rebecca.
-I quit!, I heard her screaming.
-Rebecca? What’s wrong?
-I… I’m leaving! I had a shut eye for a second and she cut off some of my hair! That does it! You need to be reported to the child care! Lensly is becoming as mentally unstable as you are.
-Wait, Rebecca wait, I’m sorry, I don’t know why she reacted that way, I can’t come right away I’m expected…
-I’m sure she’ll survive alone, she’s eleven! Or maybe she might kill herself, I don’t care I’m out of here!
-Wait, let’s be calm about this, I’ll double your pay for… Rebecca? Rebecca!, I said and realized that she turned her mobile off.

I dialed my home number in distress… Lensly never reacted this way before, but it was that very moment that I had lost my focus and I completely failed to notice that someone was approaching me from behind…

Έλληνες bloggers αφυπνηστείτε!!!

2008-12-09T13:35:00.003+02:00

Παιδιά η προπαγάνδα είναι τρελή!

Στην Αγγλία μιλάνε για ελληνικό εμφύλιο!
Το CNN μιλάει για αναρχία!
Οι φυλλάδες μιλάνε για αποπειρα ρίξης της ελληνικής κυβέρνησης!

Βρήκαν τρόπο να μας μειώνουν, να μας πατήσουν κάτω!
Βρήκαν την αφορμή να πουν ότι "freedom died in the country that gave birth to it" στο cnn!
ΠΕΙΤΕ ΤΟΥΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΝΕΚΡΟΥΣ!

Αφήστε τα blogs και βοηθάτε, ανοίξτε τις σελίδες, cnn, bbc, yahoo news, google ktl, όσες σελίδες ξέρετε και αφήστε ένα post με την αλήθεια!

Γίνονται πολλές διαδηλώσεις (protests) σε όλη την Ελλάδα αλλά οι πραγματικές "εξεργέσεις" - (riots) είναι μικρές στον αριθμό!

ΔΕΝ είναι οργανωμένοι χιλιάδες έλληνες για να ξεκινήσουν εμφύλιο όπως κάποιος ηλίθιος ανέφερε!

Δείτε ένα post και αναπαράγετε μέρος του ή μιλήστε με ίδια λόγια σε όποιο σιτε βρείτε!
I guess many of you have heard in the news at least a mention about the riots in Greece.

Even though the situation is bad since the nation hasn't seen something like that for more than 30 years, it's not as bad as the news agencies show.
We have NO casualties! The things aren't what they are trying to make them be!

There are some riots around Greece, less than ten in total, while there are dozens of protests about a cop killing a 15-year old boy.

The cop is, from what I understand, mentanly ill, there has been a situation where he got the order to evacuate the area and instead he left his car a couple of blocks away and returned and shot the boy.

This lit the fuse of everything:

People are angry that we have almost the lowest wages in Europe and we have some of the highest prices.

People are angry because the real criminals, are never punished. Saying the Real criminals I don't mean the murderers etc but the high-ups who steal money out of the national budget all the time and taxes get higher and higher.

The greek youth is angry because they are supposed to have high academic standards, a greek child has to be in school from 08:00 to 13:00 and then 16:00-20:00. Of course homework has to be done in their free time with no concern about the fact that these children have also a right to live their youth.

People are angry because even though many don't have money to live, there are others that are filthy rich even for other Europeans or even American standards.

The kid's death by the hand of that police officer just brought everything together.

The extremists have as a first target the banks. Then every "rich" store around they find (jewelery, computers etc) and others are just casualties caused by looters, people who join the riots and the protests just for a chance to steal.

The situation though, isn't as bad as shown on the TV, noone is afraid to go out, or take part in the protests, but when things go bad, the normal protesters evacuate and, since the extremists lose the backing of a crowd, they are trying and relocate themselves somewhere with more people.

The Syntagma square, where the major disasters and fires occured is opposed to the greek "white house" where the authorities stopped them from approaching.

I don't like all this, but it's high time something changed in Greece, I'm just disappointed that a small number of riots take all the publishity above the countless protests all around the country...

Oh well.
Greeks gave birth to the word freedom - eleftheria - and when they feel their freedom is threatened in any way, they show their teeth...

-----

To add a note, we have an amount of immigrants and some illegal immigrants as well.

I won't say like others that the whole looting was organized by such minorities as others would like to say, I'll only say that there actually existed cases where immigrants did such actions, but that's not the majority.

And I really hope the ones who burned the Greek flag aren't Greeks. I don't consider them Greeks anyway.

Turbulent times, I just wish there will be some rightful change followed, which I doubt.

Personally, I ain't sure what's better for the country, certainly not the army solution.
It's one of those times that one prestigious, charismatic leaders should emerge and help the country re-develop and get rid of the corruption and the profit-hungry businesses.
Such men do not exist nowadays in the Greek political life though.

Did you know that in some cases a cup of coffee in Greece's starbucks can cost 6-7 Euros and that the lower wage is around 700-800 per month?
For crying out loud, I was in a starbucks and wanted to use my computer's wi-fi and they told me I had to pay 6E / 2 hours for that!

The Greek won't understand changes unless he, for once is able to pay a coffee with 1,5-2 euros like the rest of the Europeans instead triple that price.

That's where the real problem lies, extreme prices, low income and some filthy rich people around.

Μία "σφαίρα" που πήγε στραβά...

2008-12-08T16:25:00.002+02:00

"Νεκρός από σφαίρα ειδικού φρουρού έπεσε το βράδυ του Σαββάτου 16χρονος στα Εξάρχεια" έγραψαν οι ειδήσεις.

Και τώρα ψάχνουμε, αν η σφαίρα πήγε στραβά και χτύπησε κατα λάθος το παιδί.

ΔΕ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΑΝ Η ΣΦΑΙΡΑ ΠΗΓΕ ΣΤΡΑΒΑ!
ΔΕ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΑΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ "ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΥΘΗΝΕΣ"!
ΔΕ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΑΝ ΕΒΡΙΣΑΝ ΤΟΥΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥΣ!
Το μόνο που ακούω, είναι για το θάνατο ενός παιδιού, όχι στις 11:00, ούτε στις 01:00 το βράδυ αλλά στις 21:00, ώρα που περνάνε ακόμα απλοί άνθρωποι από αυτές τις περιοχές και απ' ότι λένε το παιδί δεν είχε καμία σχέση με τους αναρχικούς που "επιτέθηκαν" νωρίτερα στους αστυνομικούς.

Και τώρα αρχίζουν οι αναλύσεις... Και παραιτούνται οι δικηγόροι των αστυνομικών. Γιατί άραγε;

Πιάστε τα καθάρματα, τον αστυνομικό και τον κάθε αστυνομικό που νομίζει ότι έχουμε χούντα, και ότι το κράτος διοικείται με φόβο, τον φόβο ενός πιστολιού, ανεξαρτήτως αν σκόπευε ή όχι προς το παιδί.

Πιάστε τους αναρχικούς που πουλάνε μαγκιά στους αστυνομικούς που καίνε περιουσίες και βλέπουμε απλά άτυχους ανθρώπους που δεν έχουν καμία σχεση με όλα αυτά να κλαίνε γιατί κάηκε το ψιλικαντζίδικό τους που ήταν το μοναδικό τους έσοδο στον κόσμο...

Απωλύστε τους αστυνομικούς και πάρτε τους τα όπλα!

Τις προάλλες ένας ασφαλίτης ήθελε να κλείσει το δρόμο για να περάσει ένας επίσημος και ΕΒΓΑΛΕ ΠΙΣΤΟΛΙ στο όχημα που ερχόταν για να το σταματήσει!
Σε 2 γυναίκες 50-60 χρονών που επιβαίνανε και απλά τύχαινε να περάσουν!

ΕΙΣΤΕ ΓΕΛΙΟΙ!

Και εσείς αναρχικοί, δείξτε μας τι έχει να προσφέρει αυτή η "διάσημη" αναρχεία που τόσο θερμά υποστηρίζετε και ακολουθείτε τυφλά γιατί το μόνο που μπορώ εγώ να δω να προσφέρει είναι καταστροφή και οδύνη, τουλάχιστον μερικοί αστυνομικοί έχουν ρισκάρει τη ζωή τους και άλλοι έχουν πεθάνει για να κρατήσουν εμάς ασφαλείς, σαν εκείνους τους δύο που πέθαναν συνοδεύοντας έναν καταζητούμενο πριν 2 μήνες, εσείς όμως, τι έχετε προσφέρει;

Αν δεν υπήρχαν κακοί αστυνομικοί το παιδί θα ήταν ακόμα ζωντανό.
Αν δεν υπήρχαν αναρχικοί οι κακοί αστυνομικοί δε θα είχαν λόγω να πυροβολήσουν.
Αν δεν υπήρχαν και οι δύο αυτές οι ομάδες θα ζούσαμε σε ένα καλύτερο κόσμο...

Βρείτε μια γωνία και κρυφτείτε, εξαφανιστείτε, ψοφίστε δε με νοιάζει, γιατί κάποιοι άλλοι, προσπαθούμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια, χωρίς να πουλάμε μούρη και σφαίρες ή να καταστρέφουμε τον βίο των συνανθρώπων μας επειδή απλά μπορούμε και το χρησιμοποιούμε σαν ένδειξη ότι υπάρχουμε...

Κοιτάω έξω και βλέπω κόσμο, γονείς και μαθητές, παιδιά και φοιτητές να φωνάζουν για την αδικοχαμένη ζωή, δεξιοί δίπλα σε αριστερούς...
Όταν όλοι αυτοί εμφανίζονται ενωμένοι, κάτι, κάτι μεγάλο, κάτι δυνατό μέσα μας πρέπει να λέει ότι...
Αυτοί οι άνθρωποι έχουν δίκιο και ό,τι κάτι, πρέπει επιτέλους να αλλάξει...

Και μια μάνα, μπροστά απ' όλους, κλαίει το παιδί της...

Peace... Because Sometimes we tend to forget...

2008-10-24T14:10:00.001+03:00

"A one-legged child's cry and a moment's silence...
Nowhere to hide, neither flowers, land not a hug.
Death and sorrow, blood spreading around,
No tears left to shed, no ears left to hear...

"Vengeance", they say and prize me a gun...
"Vengeance?" I think and nothing does change...
I notice the one-legged boy cry, held the gun strong...
"Murder, death and kill", our enemies they say...

And so, I pray to God, my heart wishes hate,
But He says No, my mind draws ill,
But He says No, my mind wants revenge,
But He shows me the child...

And so I feel, and so I kneel...
I hold the gun and I approach the child...
A gun that kills, now a new leg for a boy...
I smile and the crying stops...

I've been gifted a hug, and then stood to pray...
The boy stayed next to me and smiled...
After a moment's thought, the boy prayed...
For a Peace yet to come...

For a World, yet to shine~
And smiled..."

-IR

This poem is a tribute to peace, I've written it as requested from Jafra a palestinian friend for whom the word "peace" means so much while others take it for granted...

The Person that I Admire...

2008-10-01T23:09:00.003+03:00

The past three days I kept thinking, trying to find a person that I admire. I thought, pondered and thought again and then I realized that I would be dishonest by saying that I admire anyone other than… myself. No, I am not arrogant enough to say that I admire the person on the mirror. I admire someone completely different: A 12 years old boy that kept looking me from that same mirror 13 years ago…

That boy had Purpose in life… He wanted to make his family proud of him, get a good job and marry a girl he loved back then and he would love her for his “entire” life. He would smile on the mirror and set off to go to school and he would study hard for his almost-perfect grades day after day. He loved making people laugh and see their smiles; he loved getting praised and having people accepting him. That was the way he wanted to live his life.

That boy had Pride in himself… He just “knew” he was the “best” in computers. He always was one step ahead of the others and also happened to correct his teacher once a while. Even so he didn’t brag about that, he just shared his parents’ pride in him and smiled. He would help anyone but he wouldn’t say that he got the solution because he was “smart”… He would say that he only did what “everyone would do” given the time. Nevertheless, he felt he was the best…

That boy had Patience in everything… Oh how patient he was. His father would be abroad for months, years at times, that’s what captains do after all and what their jobs are all about. He wouldn’t complain, he would just wait for him to come back so they could play together again. Writing letters to him again and again…

That boy was Persistent in everything… “That can’t be done”, others would say, and they would stop trying to solve a math problem. Nevertheless, he would keep on trying, he would try different ways and ideas, and finally he would find the solution. He loved basketball but he was just so bad at it. He kept missing but he never gave up, he changed three basketball teams, and he still was as bad as in the beginning… One day he managed to score, even though his team lost, he managed to score twice in his team’s worst match ever… This time the coach scolded everyone else but him. And he kept missing after that…

That boy did not know what Perspective meant… Yet he had lots of it. Everyday he would daydream about tomorrow, about his future, about the world. He would also write down his thoughts in books and calendars, and then he would hide it away so he would be the only one to read, and remember his own thoughts, his own ways in life. That boy kept imagining himself as a successful computer game designer, having a huge office, a loving family and everyone’s acceptance. That boy only saw the sky as the limit.

That boy failed to accomplish any of his dreams. That boy managed to get in the university he wanted, but he failed to finish it. That boy was the best when it came on computers, but he is nowhere near that anymore. That boy failed to realize all those dreams… But I truly admire him because he was happy and had a fulfilling, warm feeling in his heart and kept trying his best in everything he did. And now, 13 years later, he is there to show me what’s really important in life, encouraging me to move forward, without imposing his dreams on me. I know that he only wishes me to fulfill my dreams but be always as determined, true to myself and happy as he was.

I have none other to admire but that little boy, and my only wish is that one day that boy will also admire me… How about you?

Η Προδοσία...

2008-07-20T01:29:00.003+03:00

"Προδότη!", είπε η φωνή.
"Με έχουν αποκαλέσει πολλά πράγματα στη ζωή, μα ποτέ αυτό..."
"Πιό;! Προδότη;"
"Δεν έχεις το δικαίωμα να με αποκαλέσεις έτσι! Δεν πρόδωσα ποτέ και κανέναν!"
"Και εγώ σου λέω ότι πρόδωσες, ξανά και ξανά, προδότη!"
"ΔΕΝ μπορείς να με αποκαλέσεις έτσι! Πάντα ζούσα με σεβασμό προς τους άλλους, προς τους φίλους, τους γνωστούς, προς όλους!"
"Και όμως μπορώ! Δεν ξέρεις ποιός είμαι; Θυμίσου λοιπόν, ποιούς έχεις προδώσει στη ζωή σου!"
"ΚΑΝΕΝΑΝ! Θα ουρλιάζω και θα το λέω... ΚΑΝΕΝΑΝ!"
"Πολύ καλά... Τότε προσπάθησε να θυμηθείς..."
"Σου μιλάω δυνατά, με φωνή που βγαίνει μέσα από τα σπλάχνα μου... ΔΕΝ έχω προδώσει κανέναν..."
"Μίλα τότε... Άρχισε από παλιά... Ποιόν δεν έχεις προδώσει!"
"Απο παλιά... Τι θέλεις να θυμιθώ;"
"Ξεκίνα, θα σε βοηθήσω... Προδοσία σημαίνει να μαχαιρώνεις κάποιον πισώπλατα... Αλλά δε χρειάζεται να στο λεώ αυτό, ξέρεις το συναίσθημα πολύ καλά όταν.. για να δουμε... Ο "φίλος σου" ο Γιώργος σου φαγε την πρώτη σου κοπέλα στα 18... Θυμάσαι;"
"Δεν έχω ανάγκη να θυμιθώ τίποτα!"
"Ήταν καλή κοπέλα... Και τι καλά που ήταν κοντά της για να σας βοηθάει όταν τσακώνεστε..."
"Σταμάτα..."
"Βέβαια... Το μαθες 2 χρόνια μετά ότι εκείνος ήταν ο λόγος που χωρίσατε... Οπότε γιατί να του θυμώσεις;... Δεν τα χατε με τη μικρή και κάνα χρόνο..."
"Αυτό δε με κάνει εμένα προδότη..."
"Όχι, αλλά σου θυμίζει το συναίσθημα... Σκέψου ποιον έχεις κάνει να νοιώσει το ίδιο από σένα..."
"Κανέναν!..."
"Προσπάθησε! Θυμήσου!"
"... Μου άρεσε εκείνη η κοπέλα αλλά ήξερα ότι της αρέσει ο Γιάννης... Μου δειξε εμπιστοσύνη και δε την πρόδωσα, τη βοήθησα όσο μπορούσα να είναι μαζί!..."
"Συγκεντρώσου! Είσαι πολύ μακριά από αυτό που θέλω να θυμιθείς!"
"Λες ανοησίες... Όσο και υπήρχαν οι πειρασμοί να περάσω κάποια γραμμή, ποτέ δε πρόδωσα κανέναν. ΠΟΤΕ!"
"Θυμίσου!"
"Όταν μ' άρεσε μια άλλη κοπέλα, ήμουν φίλος της, είχε σχέση χρόνια με έναν φίλο, δεν τον πρόδωσα, δεν έκανα τίποτα ακόμα και όταν μου δόθηκε η πιο μεγάλη ευκαιρία που θα μπορούσε να δωθεί σε άνθρωπο!"
"Είσαι ηλίθιος, είσαι προδότης, μην προσπαθείς να πείσεις κανέναν το αντίθετο!"
"Ήμουν στη σχολή, είχα κάνει μια άσκηση και θυμάμαι, θυμάμαι που είχαν ζητήσει να δουν τι έκανα... Τους την έδωσα, αντιγράψανε... Το δικό μου γραπτό ακυρώθηκε, ήμουν ένας, ήταν τρεις, ήταν λογικό να είχα αντιγράψει εγώ!... Δεν τους πρόδωσα γιατί ανάμεσα τους ήταν ένας φίλος που δεν ήξερε τίποτα, δεν έφταιγε σε τίποτα... ΔΕΝ προδίδω!"
"Είσαι προδότης και είσαι ΗΛΙΘΙΟΣ!... "
"Όταν ο άλλος βγήκε και είπε ψέμματα για τη δουλειά των φίλων μου λες, σαν να τα χε κάνει όλα μόνος του; Δεν τον πρόδωσα, αυτός μας πρόδωσε! Να κρατούσα το στόμα μου κλειστό θα ήταν προδοσία για τους φίλους που προσπαθούσα να υπερασπιστώ!"
"Σύνελθε... Προσπάθησε περισσότερο!"
"Θυμάμαι... Είχε πρόβλημα στη σχέση της... Έκλαιγε, ήμουν εκεί για εκείνη, να τη φροντίσω, να την ηρεμίσω όπως μόνο εγώ μπορούσα... Δεν το εκμεταλλεύτηκα, δεν πρόδοσα μια ακόμα φιλία!"
"Πόσο ... πόσο ηλίθιος είσαι, μίλας για τόσο μικρά πράγματα, εσύ, εσύ ο εγκληματίας!"
"Ποιός είσαι εσύ; Ο πατέρας μου; Η μάνα μου; Ποιόν πρόδωσα και δεν το ξέρω; Είσαι ο Θεός; Δεν πάω στην εκκλησία αν δεν νοιώσω ότι πρέπει να πάω, ακολουθώ νηστείες μόνο και όταν το θέλω, δεν ακούω τον κλήρο γιατί δεν είναι αυτοί ο Θεός..."
"ΟΧΙ... Δεν είμαι ο Θεός! Είμαι κάποιος που θα έπρεπε να έχεις πιό πάνω από Αυτόν!"
"Είσαι τρελός... Κανείς δεν είναι πιο πάνω από τον Θεό...!"
"Για σένα... εγώ θα έπρεπε να είμαι!", ούρλιαξε η φωνη και άνοιξα τα μάτια...

Στο άδειο δωμάτιο, μπροστά στον καθρέπτη...

Μα ξέχασα το πώς...

2008-05-12T14:55:00.002+03:00

Ζωντανοί και νεκροί,
δε ξέρω, δε θα μάθω,
πλήκτρα πατώ, λέξεις λαμβάνω,
λέξεις χωρίς ήχο,
λέξεις κενές χωρίς ζωή,
μα δεν είναι αυτή ζωή,
μια ζωή δίχως ζωή,
ένας κόσμος νεκρός και καταδικασμένος...

Ποιός μπορεί να αποδείξει,
να κοιτάξει στην άλλη άκρη
της άψυχης οθόνης και ζωή να βρει;

Μα τόλμησα και πίστεψα,
πράγματι υπάρχει,
στην άλλη την πλευρά...
Κάποιος ζωντανός και διαβάζει,
τις λέξεις, φράσεις τούτες...

Μα πίστεψα αυτό, μη γνωρίζοντας εγώ...
Είμαι ζωντανός για μονάχα μια ζωή,
που να πεθάνει λισμόνησε;
στον κόσμο αέναα δίχως σκοπό,
όνειρα και ελπίδες αναζητά,
μια αναγέννηση ζητά;
Σα το φοίνικα από τη στάχτη του...

Θέλω να ζήσω...
Μα ξέχασα το πώς...
-IR

(παλιό αδημοσίευτο)

The Wingless Angel

2008-05-10T17:03:00.008+03:00

o The Wingless Angel o

The stars in my own sky refused yet again to shine,

Wealthy of bread, warmth and friends, alas poor by fate

Blaming gods, hating the times, no choice but to whine

Yet humans said it right, he is a good man, a friendly mate,

“He has the world at knees, with dreams made of sparkly

steel”

Ignorant to the heart, they, following blind eyes in paths of

shadow

And there she stood, just with a simple glimpse and I would

kneel,

Hardly able to deny my right hand’s right to cross my body’s

meadow,

Traveling from north to south and west then eastbound

Touching heart and crying out loud with words of silence

Maiden of heaven, sparkling lil eyes, voice made bells sound

“I have nothing”, says I, claiming the world without her, oh the

impudence…

Once she approached, then replied and the end was nigh…

“Oh Wingless Angel, allow me become thine wings to fly up high…”

-IR My First Sonet

-written by Markos Stefanou (yeah that's me)

Τα ελινικά σίμφονα με τιν πρότασι στιν εβρόπι!...

2008-04-23T11:20:00.002+03:00

Με αφτό τον τρόπο θα γράφουμε τα ελινικά μασ αν γίνι αποδεκτί η πρότασι που δόθικε στιν εβροπαικί ένοση.

Για το "ου" δεν ίμε σίγουρος αλά για όλα τα ιπόλιπα σασ βεβεόνο ότι σίμφονα με τον νέο τρόπο γραφίς ίνε σοστά.

Προσοπικά δε μου αρέσι. Καθόλου.
Από τιν άλι προσπαθό να έχο ανιχτό μιαλό, σίγουρα θα βοιθίσι τιν "εξαγογί" τις γλόσας στο εξοτερικό.

Κε όλι θα μαθένουν πιό έφκολα ελινικά...
Αλά ιλικρίνα... Δεν ξέρο με χαλάι αρκετά, πόσο μάλον κάποιον μεγαλίτερις ιλικίας...

Εσίσ τι λέτε, ελίνικα ί έλληνικα?

Βασικά το "ου" πρέπι να ίνε λάθος διότι το η, το υ κε το ω δέ θα υπάρχουν στο αλφάβιτο τον 21 γραμάτον μας...

Σασ βεβεό ότι το πόστ δεν ίνε καθόλου αστίο, η πρότασι πραγματικά ιπάρχι...

Όχι;...

2008-04-03T13:24:00.002+03:00

Όπως λέει μια φίλη μου όποτε απορεί αν κάνει λάθος...

Όχι;...

Ποιος ορίζει τι είναι σωστό και τι λάθος τελικά;

Αυτός που δεν κάνει λάθη δε χρειάζεται να αντιμετωπίσει τις συνέπειες τους...
Αυτός που κάνει λάθη δεν αναρωτιέται ‘τι θα είχε συμβεί αν έκανα αυτό...’

No consequences vs no regrets... Pick your poison...

Ο ένας ζει προσέχοντας για το αύριο χάνοντας το σήμερα...
Ο άλλος ζει απολαυμβάνοντας το σήμερα και τραυματίζοντας το αύριο...

Και τα δύο φαίνονται λάνθασμενα, μικροπρόθεσμα (τώρα, σύντομα) ή μακροπρόθεσμα (αύριο, κάποτε)...
Μα ταυτόχρωνα και τα δύο φαίνονται σωστά... μάκρο και μίκροπρόθεσμα, αντίθετα...

Αυτός που δε θα φροντίσει ποτέ για το αύριο, θα τον βρεί κάποτε με μεγάλες...
Αυτός που δε θα απολαύσει το σήμερα, δε θα απολαύσει ποτέ, γιατί πάντα θα ναι ’σήμερα’...

Χρειάζεσαι την εμπειρία του λάθους για να μπορείς να διακρύνεις το σωστό...
Χρειάζεται να μάθεις να βλέπεις και την μεγάλη εικόνα μέσα από τη μικρή...

Μάλλον... Το σωστό πρέπει να είναι κάπου στη μέση... Νομίζω...

Εσείς τι λέτε.... Όχι;...

Τέλος

2008-03-12T11:38:00.002+02:00

Μέρος δεύτερο.
( http://dreamforger.blogspot.com/2007/01/blog-post.html )

"Γειά.", άκουσα τη φωνή του μικρού Μάρκου να με φωνάζει.
Καλώστον. Πως από εδώ;
"Ήρθα να μου πεις μια ιστορία"
Ιστορία; Δεν έχεις μαθήματα να κάνεις;
"Όχι! Εγώ τελειώνω τα μαθήματα μου μόλις γυρίσω σπίτι και μετά παίζω μέχρι το βράδυ!"
Χμ... Πράγματι έτσι έκανα τότε... Τι έμαθες σήμερα; Δείξε μου...
"Έμαθα να γράφω πολλές λέξεις! Να κοίτα, το "τόπι", το "ρόδι", το "μίλο"...
Χμ... Το μήλο γράφεται με "η".
"Όχι με ι γράφεται! Έτσι έγραψε η κυρία Νινέττα στον πίνακα!"
Απλά το αντέγραψες λάθος, με "η" γράφεται, δε στο είπε η κυρία Αλίκη;
"Ναι μου το είπε! Αλλά η κυρία Νινέττα με "ι" το έγραψε στον πίνακα, είμαι σίγουρος!"
Άκου... Και με "ι" να το έγραψε θα το έκανε κατα λάθος.
"Δε μπορεί! Η κυρία Νινέττα δεν κάνει λάθη! Είναι δασκάλα!"
Και οι δασκάλοι κάνουν λάθη Μάρκο...
"Όχι! Οι δασκάλοι δεν κάνουν λάθη!"

Θυμάμαι την επόμενη μέρα στο σχολείο... Είχα πάει και γράψαμε τεστ όσα είχαμε μάθει την προηγούμενη μέρα... Και έκανα ένα λάθος... Μαντέψτε πιο... Μετά πήγα στη δασκάλα και της είπα ότι δε μπορεί να είναι λάθος, έτσι είχα γράψει στο τετράδιο μου... Και όμως, ήταν λάθος...

Ήταν ένα πολύ μεγάλο μυστήριο για μένα τότε...

Καλά, καλά, τι ιστορία θες να ακούσεις;
"Δε ξέρω... Πες μου τι έκανες από εχθές που μιλήσαμε"
Εχθές... Πάει ένας χρόνος...
"Όχι εχθές μιλήσαμε!"
Εχθές λοιπόν... Πήγα στο Deree, αυτό αποφάσισα να κάνω.
"Στο Ντιρί; Αυτό πως γράφεται;"
Δε μπορείς να το γράψεις, είναι στα αγγλικά, στα ελληνικά το λένε Αμερικανικό Κολλέγιο της Ελλάδας.
"Εεε αυτό είναι πιο δύσκολο να το γράψω!"
Έτσι έσπαγα τα νεύρα των πάντων όταν ήμουν μικρός;
"Όχι! Όλοι με αγαπάνε εμένα!"
Ναι... Λοιπόν όπως έλεγα πήγα σε αυτό το νέο "σχολείο";
"Σχολείο; 24 χρονών; Ακόμα σχολείο θα πηγαίνω; Πωωω... Πρέπει να είσαι πολύ στεναχωρημένος"
Όχι, αντιθέτως, είμαι πολύ χαρούμενος για αυτό... Περνάω πολύ καλά εδώ.
"Μα πρέπει να τελειώσεις το σχολείο για να κάνεις ό,τι θέλεις!"
Αυτό δεν είναι σωστό Μάρκο μου...
"Μα έτσι είπε η Μαμά!"
Αυτά που σου λέει η μαμά και ο μπαμπάς θα αλλάξουν... Αρχικά θα είναι όταν τελειώσεις το σχολείο θα κάνεις ό,τι θέλεις, μετά θα σου πουν ότι όταν θα γίνεις 18 θα κάνεις ό,τι θες, μετά όταν βγάλεις δικά σου λεφτά, και όταν το κάνεις και αυτό θα σου πουν θα κάνεις ό,τι θές όταν θα μένεις στο δικό σου σπίτι...
"Ναι αλλά τότε θα κάνεις ό,τι θέλεις έτσι;"
Βασικά... Όχι, αν και προσπάθησα να μείνω μόνος μου δεν τα κατάφερα, και πιστεύω ότι και να μείνω μόνος μου, εκτός αν ξεριζώσω το τηλέφωνο, πάρω τα αντικλείδια απο τους δικούς μου και τους απαγορέψω να επιλέξουν χρώμα για τις ταπετσαρίες και τα έπιπλα μου, και πάλι δε θα είμαι ελεύθερος...
"Δηλαδή μου λένε ψέματα;..."

Τι λες, τι εξηγείς σε ένα παιδί τώρα; Ότι αυτά δεν είναι ψέμματα αλλά... Απλά στα λένε για να σταματήσεις να τους ζαλίζεις; Μα θα περάσουν τα χρόνια και όταν επιτέλους τελειώσει το σχολείο το παιδί θα περιμένει να μπορεί να κάνει ό,τι θέλει! Ό,τι θέλει... και όταν θα δει ότι αυτό δεν είναι απόλυτη αλήθεια θα περάσει... Πολλά...

Μάρκο... Σου λένε αλήθεια, αλλά την αλήθεια όπως την καταλαβαίνουν αυτή τη στιγμή...
"Άρα εσύ μου λες ψέματα..."
Κανείς δεν είναι ελεύθερος, ούτε οι γονείς σου καν... Υπάρχουν νόμοι στον κόσμο, ακόμα και αν κάποιος παραβει τους νόμους των ανθρώπων δε θα μπορέσει να παραβει άλλους νόμους, όπως της βαρύτητας... Πρέπει να μάθεις να ζεις ελεύθερα μέσα σε αυτούς τους νόμους, τους νόμους της φύσης, της δικαιοσύνης, της κοινωνίας, της ηθικής, των γονιών σου... Να βρείς το δικό σου σύνολο νόμων και να μάθεις να είσαι ελεύθερος μέσα σε αυτό...
"Δηλαδή τώρα είμαι ελεύθερος;"
Ίσως περισσότερο από ποτέ άλλοτε... Η ελευθερία είναι κάτι διαφορετικό για τον καθένα, κάποιος για να νιώσει ελεύθερος πρέπει να ταξιδεύει, άλλος να βγαίνει 4 φορές την εβδομάδα και να χαλάει όσα λεφτά θέλει στα μαγαζιά, άλλος να μπορεί να έχει εκατό υπηρέτες και για κάποιον άλλο απλά να έχει ένα καρβέλι ψωμί παραπάνω να δώσει στο παιδί του...
"Δεν καταλαβαίνω... Για σένα τότε τι σημαίνει να είσαι ελεύθερος;"

Πάγωσα... Αλήθεια τι; Τι είναι αυτό που με κάνει να νοιώθω ελεύθερος...

Είμαι ελεύθερος, νομίζω, νοιώθω ελεύθερος, όταν είμαι ανάμεσα σε άτομα που με αγαπάνε χωρίς να νοιώθω ότι μου κρύβουν κάτι, ότι με φθονούν όταν γυρίσω την πλάτη μου, είμαι ελεύθερος όταν νοιώθω ό,τι ο κόσμος με εκτιμάει για αυτό που είμαι και θέλει να είναι μαζί μου και να μιλάει, να μαθαίνει απο μένα και να μου επιτρέπει και μένα να μαθαίνω από αυτόν... Ο καθένας έχει τη δική του Αλήθεια, και η δική μου θέλει να μάθει τις Αλήθειες των άλλων, να κρατήσει, να ανακαλύψει την πραγματική αλήθεια, και αντιστρόφος να μάθω ποιος είμαι εγώ ο ίδιος...
"Ζαλίστηκα"
Συγνώμη...
"Δηλαδή θα με αγαπάνε όλοι όταν μεγαλώσω;"

Αναστέναξα.

Αυτό ήταν το πρώτο, το πιο μεγάλο λάθος που έκανα ποτέ. Όχι, δε θα με αγαπάνε, ούτε εκτιμάνε όλοι, πολλοί θα κερδίσουν εις βάρος μου, και σε πολλούς θα το επιτρέψω γνωρίζοντας ότι θα με εκμεταλλευτούν, λίγοι απο αυτούς θα το εκτιμήσουν, αυτοί θα με εκτιμήσουν. Όταν συνειδητοποίησα ότι ήταν αδύνατο αυτό έγινε η πρώτη μεγάλη αποκάλυψη της ζωής μου...

Όχι... Όσο και να προσπαθήσεις, πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που θα θέλουν το κακό σου.
"Καλά... Δε πειράζει, εγώ θα έχω το δέντρο μου πάντα"
Το δέντρο σου;
"Ναι! Αυτό το μεγάαααλο δέντρο στην αυλή του νηπιαγωγίου! Αυτό πάντα θα με αγαπάει! Ήταν ο πρώτος μου φίλος! Το αγαπάω πολύ αυτό το δέντρο!"

Το θυμάμαι αυτό το δέντρο, στα διαλλείματα έτρεχα έξω και σκαρφάλωνα πάνω του και το αγκάλιαζα. Δεν άφηνα άλλα παιδιά να πλησιάσου το δέντρο Μου, ήταν δικό Μου και τα κηνυγούσα μέχρι την τάξη όσα παιδιά ήθελαν να πειράξουν εμένα ή το δέντρο μου.

Το δέντρο...
"Πως είναι το δέντρο Μου σήμερα;"
Ειλικρινά δε ξέρω... Τελικά δεν ξαναπήγα να το δω μετά το νηπιαγωγίο...
"Εεεε;! Δεν μπορεί, και αν κάποιος το πείραξε;"
Μάρκο μου... Συγγνώμη.
"... Σε βαρέθηκα. Δε θα μεγαλώσω ποτέ, δε θέλω να γίνω σαν και σένα που δεν προστατεύεις το δέντρο Μου και δε πιστεύεις σε ό,τι σου λέει η Μαμά και οι δασκάλοι... Είσαι κακό παιδί..."

Όσο και να θέλω, δε μπορώ να γίνω ούτε καλό, ούτε κακό παιδί... Μα μπορώ πάντα να προσπαθώ να είμαι ένας καλός άνθρωπος.

"Πάω να δω τηλεόραση, μπορεί να σου ξαναμιλήσω αύριο, αν μου ζητήσεις συγνώμη... Η θεία λέει πρέπει να συγχωρούμε όσους ζητούνε συγνώμη..."

Συγνώμη λοιπόν Μάρκο μου,
Συγνώμη για ό,τι έκανα στα όνειρα σου...

Δεν το ήθελα, ένας από τους νόμους που δε μπόρεσα να παραβώ έλεγε ότι κάποτε θα... Μεγαλώσω. -IR

Valentine's day

2008-02-13T01:51:00.000+02:00

Χρόνια πολλά σε όσους γιορτάζουν... Δηλαδή σε όσους τους λένε Βαλεντίνους, Βαλεντίνες και μόνο αυτούς.

Καλά και σε όσους έχουν γεννηθεί στις 14 του μηνός σαν τον αδερφό μου ευτυχισμένα τους γενέθλια.

Προσωπικά ναι... Δε πιστεύω σε αυτή τη γιορτή αλλά ταυτόχρωνα δε θα τόλμαγα, αν έβγαινα με μια κοπέλα αυτό το καιρό, να μην πηγαίναμε έξω και να της έπαιρνα και ένα δώρο.

Βλέπετε βλακεία ξε-βλακεία ας μην κοιτάμε μόνο τον εαυτό μας, μπορεί να είναι ασήμαντο για εμάς και σημαντικό για τους άλλους... Και ΜΗ, αλλά ΜΗΝ κάνετε το ακόλουθο λάθος:

Ξημερώνει 15 του μηνός και μιλάτε στην κοπέλα σας: "Μωρό μου σορρυ που δε σε πήρα εχθές αλλά δε πιστεύω στη γιορτη μπλαμπλα σου πήρα ένα δώρο άσχετα με τη γιορτή να στο δώσω μπλαμπλα..."

Αν θέλετε να υποστηρίξετε κάτι τέτοιο, μην πάτε την μέρα ΜΕΤΑ την γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου να το πείτε στην κοπέλα σας... Πηγαίντε μία μέρα πριν! Αλλιώς είναι σαν να λέτε... "Αγάπη μου, σε ξέχασα τελειώς εχθές και κάνω μία ηλίθια απόπειρα να επανορθώσω".

Πόσο πιο πιστευτό θα ήταν να μιλούσατε μια μέρα πριν; Και αληθινό, θα έλεγα.

και... λίγο food for thought ... στο τριήμερο 14-15-16 σύμφωνα με γνωστό περιοδικό (φυλλάδα της κακιάς ώρας θα λεγα) οι χωρισμοί ζευγαριών αυξάνονται κατά 40-50% σε σχέση με άλλες μέρες.

Αν θέλατε μία συμβουλή από μένα... Μάθετε να εκτιμάτε αυτά που έχετε πριν τα χάσετε...
Και δε μιλάω για την κοπέλα/το αγόρι σας, μιλάω για κάθε τι που ανήκει στην καθημερινότητα σας, στη ζωή σας...

Προσωπικά όσο και να μη μου αρέσει ο θεσμός της γιορτής του Αγίου Βαλεντίνου...

Μπα ξεχάστε το.
Δεν περιμένω να γίνουν θαυματα, τα δημιουργώ μόνος μου.

Τι θα λεγες... Να κάνεις το ίδιο;

"Αν θέλεις να γίνεις καλύτερος κάνε κάθε μέρα κάτι που φοβάσαι..."

Welcome 008.

2008-01-12T23:24:00.000+02:00

Και έτσι ξεκίνησε το 008.

Πέρασε ο μισός μήνας του, το 4% ολόκληρου του χρόνου ήδη δηλαδή... Δε ξέρω.

Ενδιαφέρον έτος, μπορώ να πω ότι άρχισε αρκετά δυνατά.

Κοιτάζω τον κόσμο γύρω μου, ο ένας ανησυχεί για τις συντάξεις, ο άλλος για το πιο κόμα θα κερδίσει τις αμερικάνικες εκλογές, ο άλλος για την άνοδο των καυσίμων παρέα με την απόπειρα του δολλαρίου να επανέλθει...

Εμένα ρε παιδιά δε με νοιάζουν όλα αυτά, ούτε το ξύλο που παίζουν οι Τρέντυ με τους Έμο...
Το χαζό στην υπόθεση είναι ότι το Emo Style είναι κάτι σαν Goth Style for Kids. Έμο = Είμαι σχεδόν Goth, Emo = a Trendy way to be Goth.

Έμο λοιπόν... Ευτυχώς μια μεγάλη μερίδα τους αρκούνται στο στύλ του ντυσίματος και δε κόβουν φλέβες για να δουν τι χρώμα έχει το αίμα τους. Προσωπικά μπορώ να πώ ότι έχω υπάρξει ψυχολογικά έμο παλαιότερα αλλά πλέον... Τσού, Αρκετά, been there, done that.

H τηλεόραση δείχνει, δείχνει, δείχνει... Οι νέοι καταλαβαίνουν ότι δε πρόκειται ποτέ να γίνουν σαν αυτούς που παρουσιάζει η τηλεόραση, πέφτει η αυτοπεποίθηση και αυξάνεται η απαισιοδοξία... Emo is the result...

Δεν είναι νοοτροπία αυτή ρε παιδιά...
Πρέπει ο κόσμος να αρπάξει ένα ραβδί και να αρχίσει να κυνηγάει τα κανάλια...

Τις προάλλες είδα την μητέρα μου έτοιμη να κλάψει μπροστά στην τηλεόραση... Κοιτάζω και τι να δω... Μία κουτσομπολίστικη εκπομπή που είχε βρει νέο θύμα, είχε πιάσει "λαυράκι" γιατί ήταν δυνατή ιστορία... Και πόσο ωραία να μοιράζει τη δυστυχία του κόσμου σε περισσότερους! Ποιόν να πρωτοβρίσεις, την εκπομπή ή τη μητέρα σου που κάθεται και στεναχωριέται με προβλήματα που δεν την αφορούν;

Λες και η μάνα μου, ή ο υπόλοιπος κόσμος είχε ανάγκη για περισσότερη δυστυχία, λες και μαθαίνοντας ότι ο Χ έχει καρκίνο μπορεί να κάνει κάτι ή... Ω μωρέ έλεος...

Άχρηστοι. Η μίση ώρα που βλέπω τηλεόραση τη μέρα για μένα είναι για τη Μαρία την Άσχημη, και λέω μισή ώρα γιατί ξέρω ότι αρχίζει 19:19 οι τίτλοι της εκπομπής και 19:21 τελειώνει η επανάληψη των προηγουμένων επισοδείων και τότε αρχίζω να βλέπω... Και φυσικά φεύγω από την τιβι όταν αρχίζουν οι διαφημίσεις.

Έχει την απίστευτη ιστορία; Όχι δε θα το έλεγα. Είναι χαζή ιστορία αλλά χαριτωμένη.
Τα 30 από τα 40 λεπτά είναι άχρηστα εντελώς και απλά "τρώνε χρόνο" και καθηστερούν τη ροή της ιστορίας όπως όταν ο Sogoku έκανε το 10,000,000,000,000 μίλια δρόμο και έπαιρνε 50 επισόδεια για να τον κάνει μέχρι να φτάσει στο σπιτάκι του δασκάλου του... ΠΦΦ!

Και είναι και το μόνο κοινό ενδιαφέρον που μοιράζομαι με τους δικούς μου οπότε...

Ας ανάψω ένα σπίρτο.

Και τώρα κάτι άλλο... Βλέπωντας εκπομπή για εξωγήινους σήμερα...

Γιατί ο κόσμος προσπαθεί να αποδείξει ότι ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΞΩΓΗΙΝΟΙ?!

ΠΟΣΟ ΗΛΙΘΙΟ είναι αυτό?!

Σαν άνθρωποι του μεσαίωνα φαιρόμαστε! Ότι δε μπορούμε να δούμε δεν υπάρχει!
Η γή είναι πλατιά επείσης επειδή περπατάμε ευθεία, στο τέλος της θάλασσας υπάρχει ο άδης και ο ήλιος είναι θεός και τιμωρεί όσους δε κάνουν θυσίες σε αυτόν...

Αποδείξτε μου ότι δεν υπάρχουν, στο σχεδόν άπειρο σύμπαν, στο πέρασμα 100 και πλέον εκατομμυρίων ετών άλλες μορφές ζωής!

Πόσο εγωιστικό είναι να πιστεύουμε ότι είμαστε οι μόνοι στον σύμπαν με ζωή μέσα τους;!

Αν ένας από τους πλανήτες του μικρού μας ηλιακού συστήματος έχει μορφές ζωής γιατί να μην έχουν και άλλοι, με ίδια, μικρότερή, ή μεγαλύτερη αναλογία;! 1 πλανήτης στους 12, 1 στους 5, 1 στους 1000.... Υπάρχει ζωή εκεί έξω.

Αποδείξτε μου λοιπόν ότι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ... Η στατιστική είναι ήδη εναντίον σας.

Επίσης... δεν αμφιβάλω ότι υπάρχουν κ άλλα πράγματα για το δικό μας κόσμο τα οποία δε τα γνωρίζουμε. Φαντάσματα; Μαγεία; Δε ξέρω... Αλλά σίγουρα δεν υπάρχουν μονάχα όσα οι φτωχές μας αισθήσεις μπορούν να δείξουν...

Δε σας λέω να πιστέψετε τα πάντα που ακούτε... Το αντίθετο... Απλά, έχετε ανοικτό μυαλό και θυμιθείτε τι είπε κάποιος πιο σοφός από εσάς... "Εν οίδα οτί ουδέν οίδα"...

Καληνύχτα και... καλημέρα αν ανοίξατε έστω και λίγο τα μάτια σας...

Κάτι που ξέχασα...

2007-12-31T20:01:00.000+02:00

2007 - Death Note - Ryuzaki RuleZ

- L 4 Ever -

Αντίο 2007...

2007-12-31T18:53:00.000+02:00

Βλέποντας το τέλος του έτους να πλησιάσει σκέφτηκα να κάνω μία μικρή περίληψη όσων μου έφερε αυτό το κατα τ' άλλα ιδιότροπο έτος...

Άρχισε με την απογοήτευση του προηγουμένου έτους, μιά μουντή αρχή χωρίς τίποτα για μένα. Bad mood, emo μπορείτε να πείτε, χωρίς τα τραγούδια και την περίεργη ενδυματολογία...

Ήταν το έτος του τέλους. Τέλος... Τι τέλειωσε... Η βλακεία, η απαισιοδοξία, η απραξία...
Άφησα τα πάντα, το ΤΕΙ, τα παιχνίδια που έπαιζα στο πισί, την νοοτροπία του "προκειμένου να μη τσακωθούμε θα δεχτώ/κάνω ότι μου πεις". Ειδικά το τελευταίο έπρεπε να φύγει, κρίμα που πήρε παραμάζομα διάφορα άλλα αν δεν υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός υπάρχει εκμετάλλευση...

Format στη ζωή μου λοιπόν, έφυγαν τα πάντα και εγκαταστάθηκαν από την αρχή μόνο τα απαραίτητα... Μια νέα σχολή, το Αμερικανικό Κολλέγιο, αυτή η απίστευτη σχολή στην οποία πραγματικά βλέπεις ότι μαθαίνεις και ξεχνάς την ηλίθια ελληνική νοοτροπία των άπειρων καταλήψεων...
Μαθήματα Ιαπωνικών, αν και σε κάποια φάση θυσιάστικαν στον βωμό των καλών βαθμών, οι οποίοι ήρθαν όμως, 12 μαθήματα, 12 Α στη σειρά... Perfect Score~

Μετά... Δύο καινούργοι κολλητοί, δύο απίστευτα παιδιά που γνώρισα στα Ιαπωνικά και μπορώ χωρίς φόβο να τους αποκαλέσω "φίλους"... Βασικά χάρη σε αυτούς έμαθα λίγο καλύτερα τι σημαίνει η λέξη και πως πρέπει να σου φαίρεται ένας πραγματικός φίλος.

Απο τη στιγμή που απέκτησα επιπλέον υπευθηνότητες είδα τον κόσμο να μου φέρεται διαφορετικά, άλλοι προς το καλό, άλλοι προς το κακό. Δεν κρατάω κακία, απλά δε δέχομαι τις αδικία και την κοροϊδία. Απο κει και πέρα όποιος έχει τη μύγα μυγιάζεται...

Την είπα στο πρώην βοηθό του αφεντικού μου όταν μου ζήτησε να ξαναπάω να δουλέψω... Ακόμα μου χρωστάει λεφτά αυτός ο άνθρωπος. Να ταν ο μόνος...

Ξεκαθάρησε τη σχέση μου με αρκετό κόσμο, είδα δύο πράγματα παραπάνω με λίγα λόγια.

Τα σημαντικότερα νέα πρόσωπα της χρονιάς; Κώστας Κέλλυ Μόλλυ Πάνος
Γνώρισα και άλλους αλλά δεν προσθέτω τόσο εύκολα άτομα στη λίστα των φίλων μου...

Απίθανοι καθηγητές, ένας προς ένας, αν τους είχα συναντήσει στο ΤΕΙ μου θα το είχα τελειώσει πριν χρόνια...

Ερωτεύθηκα! Τι ωραίο συναίσθημα. Μπορεί να την είδα μόνο μία φορα αλλά μου θύμισε ότι... Ναι, μπορώ ακόμα να ερωτευθώ! Σαν παιδί...

Μπορώ να πώ ότι... Ένοιωσα πολύ κόσμο να με σέβεται, ένοιωσα δυνατός, όμορφος, ένοιωσα ζωντανός περισσότερο από ποτέ...

2007... Το αγάπησα αυτό το έτος, άλλα ήρθε η ώρα να το αποχαιρετήσω...

Μπορώ να πώ ότι ήταν σαν να είχα έναν άγγελο να με βοηθάει σε ό,τι έκανα...

Δε ξέρω αν θα τον έχω από αυρίο, αλλά ξέρω ότι...
Έμαθα τι σημαίνει να είσαι στον πάτο, έμαθα τι σημαίνει να έχεις αποτύχει στα πάντα...
Έμαθα ότι πραγματικα, ό,τι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό...

Θέλησα να πετύχω, όχι επειδή το ήθελαν άλλοι για μένα, αλλά επειδή το θέλησα εγώ...
Ίσως να μη ξέρω που πάω, ίσως δε ξέρω αν θα πετύχω, αλλά σίγουρα ξέρω ότι θα απολαύσω κάθε στιγμή από αυτό το ταξίδι...

Το 2007 μου έδωσε πάνω απ' όλα τη νοοτροπία που θα χρειαστώ για την υπόλοιπή ζωή μου...

Όλα είναι θέμα νοοτροπίας τελικά...
Να βλέπεις την ομορφιά εκεί που οι άλλοι βλέπουν προβλήματα...
Να βλέπεις την έξοδο εκεί που οι άλλοι βλέπουν αδιέξοδα...
Να σου λένε όχι και να λες ναι...

Αντίο 2007 , σε ευχαριστώ, είθε ο Θεός να μου δίνει δύναμη να κρατήσω τα συναισθήματα και τη δύναμη που μου έδωσες και να τα μοιραστώ και με άλλους.

Αναστήθηκα...

Ευχές, και μια καλή χρονία για όλους σας...

Μάρκος.

Αγοράσατε κάτι από Αμερική; Αχαχαχαχα......

2007-10-12T15:00:00.000+03:00

Λοιπόν λοιπόν...

Για όσους κακόμοιρους έκαναν, ή σκοπεύουν να κάνουν το λάθος να αγοράσουν κάτι από Αμερική.

Προχθές με πήραν τηλέφωνο να μου ανακοινώσουν ότι ήρθε ένα δέμα για μένα από την Αμερική και θα πρέπει να πάω να το εκτελωνήσω επειδή ήταν πάνω των 60$ σε αξία.

Λοιπόν ήμουν μαζί με έναν κολλητό μου...
1) Πάμε στο αεροδρόμιο που μου είχαν πει - με στέλνουν στο κτήριο της διοίκησης
2) Φτάνουμε στο κτήριο της διοίκησης ρωτάμε - μας στέλνουν στο τελωνείο
3) Πάμε στο τελωνείο - μας στέλνουν στο κτήριο της UPS
4) Πάμε στο κτήριο της UPS - ψάχνουμε τους διαδρόμους για ένα σημάδι για το που πάμε
5) Βρίσκουμε το γραφείο της UPS, πληρώνουμε 15 ευρώ, μας δίνουν μια εντολή εκτελώνησης - μας στέλνουν στην αποθήκη με κάτι χαρτιά
6) Πάμε σε ένα γραφείο, μας φτιάχνουν τα χαρτιά - μας στέλνουν δίπλα
7) Πάμε δίπλα δίνουμε 2 χαρτιά, βρίσκουνε το δέμα (σε αυτή τη φάση περίμενα να πληρώσω και να φύγω κούνια που με κούναγε) μας στέλνουν πίσω να φέρουμε τον ελεγκτή
8) Γυρνάμε πίσω βρίσκουμε τον ελεγκτή, γράφει χαρτιά μας τα δίνει - μας στέλνει στους προηγούμενους
9) Βάζουνε μια σφραγίδα, κρατάνε ένα χαρτί - μας στέλνουν στους προηγούμενους.
10) Συμπληρώνουν πάλι κάτι χαρτιά - μας στέλνουν στους προηγούμενους
11) Πάμε στους προηγούμενους, βάζουν μια σφραγίδα - μας στέλνουν στο τελωνείο να πληρώσουμε
12) Πάμε στο ταμείο - μας στέλνουν στην υπεύθυνη
13) Μας σφραγίζει τα χαρτιά (μας προσφέρει και μια καραμέλα) - μας στέλνει στο γκισέ Α
14) Ρωτάμε στην ρεσεψιόν (?) - μας λέει που είναι το γκισέ Α
15) Πάμε στο γκισέ Α, περνάει στοιχεία στο πι σι - μας στέλνει στο γκισέ Β
16) Πάμε στο γκισέ Β, βάζει κάτι σφραγίδες υπογράφει - μας στέλνει στο γκισέ Γ
17) Πάμε στο γκισέ Γ, βρίσκει κάποιο λάθος - μας επιστρέφει στο γκισέ Α
18) Πάμε στο γκισέ Α, διορθώνουνε το λάθος - μας ξαναστέλνει στο γκισέ Γ
19) Πάμε στο γκισέ Γ, κρατάει τα χαρτιά - μας στέλνει στο γκισέ Δ
20) Περιμένουμε τα χαρτιά μας, τα παίρνουμε - μας στέλνει στην Τράπεζα της Ελλάδος (?)
21) Πάμε στην ΤΤΕ και πληρώνω 40 ευρώ - μας στέλνει στο ταμείο
22) Παραλαμβάνουμε την απόδειξη από το ταμείο - Μας στέλνουν στο κτήριο της UPS
23) Φτάνουμε στο κτήριο της UPS δίχνουμε τα χαρτιά - Μας στέλνουν σε ένα γραφείο
24) Γράφουν τα χαρτιά μας, σφραγίδες κτλ - Μας στέλνουν στο διπλανό γραφείο
25) Πληρώνουμε (πάλι?!) 10 ευρώ και μας δίνουν μια απόδειξη - Πάμε στην αποθήκη
26) Δίνουμε την απόδειξη παίρνουμε το δέμα - Επιστρέφουμε στο Αεροδρόμιο
27) Παίρνουμε το Μετρό - ΦΕΥΓΟΥΜΕ!

Μας είχαν πει από το τηλέφωνο ότι θα πληρώναμε 60 ευρώ, πληρώσαμε 65+ τα μεταφορικά και έχασα όλο μου το πρωινό εκεί... Αν ξαναπάρω κάτι από την αμερική που να κοστίζει πάνω από 60 δολλάρια ώστε να περάσει από τελωνείο εμένα να με δέσετε με ζουρλομανδύα και να με στείλετε στο τρελάδικο.

Γραφειοκρατεία ........
Τουλάχιστον όλοι τους χαμογελούσαν και ήταν εξυπηρετικοί... Αλλιώς θα είχα φρυκάρει... Αντί αυτού χαμογέλαγα.

Και τώρα κάτι τρομακτικό...
Φανταστείτε να ήταν σαν άλλες δημόσιες υπηρεσίες και να μην ήταν εξυπηρετικοί οι άνθρωποι...

Ακόμα εκεί θα ήμουν να ψάχνω το γκισέ 511...

Bad day... really?

2007-10-10T15:21:00.000+03:00

Μέχρι πριν λίγες ώρες είχα πολλούς λόγους να πω ότι αυτή η μέρα είναι χάλια, και ακόμα υπάρχουν οι λόγοι.

Το θέμα είναι ότι... Ξέρετε κάτι, και που κατέβασα το κεφάλι, νευρίασα και απογοητεύτικα τι κέρδισα; Τίποτα... Σε ένα διάλλειμα λοιπόν, μπήκα σε μια άδεια αίθουσα, χαλάρωσα λίγο, πήρα δυο βαθιές αναπνοές και έκλεισα τα μάτια μου για μισο λεπτό προσπαθώντας να σκεφτώ ένα άλλο μέρος, θυμήθηκα έναν λόφο της Αμοργού και μετά... Είχαν φύγει. Ήμουν ήρεμος, ήμουν καλά, μετά από λίγο βρήκα λύσεις για τα προβλήματα, ή αναγνώρισα ότι ‘‘οκ συνέβη... Δε μπορώ να κάνω τίποτα, ώρα να το διορθώσω.’’

Χεχε. Δεν ήθελα να το παραδεχτώ αλλά τελικά, ανθρώπους που φέρνουν την καταστροφή για κάθε τι μικρό που συμβαίνει πρέπει απλά να τους απομακρύνεις από κοντά σου ή απλά να τους αφαιρείς τον λόγο. Είμαι καλά, όποιος πιστεύει ότι δεν είμαι και θέλει να μου πει τους λόγους ας τους στείλει στο idontcare@nowhere.pizza.

Γειά σας.

Yeah .... !

2007-10-08T00:37:00.000+03:00

Περνάω καλά, εσείς πως πάτε;

Ευτυχώς τέλειωσε το σαββατοκύριακο και θα ξεκουραστώ επιτέλους.

Ωραίο Σαββατοκύριακο, ελπίζω να επαναληφθεί... Αλλά πολύ κούραση ρε παιδιά...

Και πάλι κοιμάμαι 5 ώρες την μέρα... Γιατί πάλι αυτό;!

Μάλλον πρέπει να επισκεφτώ έναν νευρολόγο να μου πει την άποψή του...

Χμμ.... Θα δείξει.

Ποιός άλλος τρελός πέφτει για ύπνο στις 01:00 και ξυπνάει απο μόνος του στις 06:00;
Ουφ...! Μαθήματα για καλύτερο ύπνο πουθενά;

Trials...

2007-10-05T15:12:00.000+03:00

Φαίνεται σαν ο κόσμος να επαναστατεί εναντίον σου όταν αλλάζεις τη νοοτροπία και τον τρόπο ζωής σου.

Τουλάχιστον αυτό συνέβη σε μένα σε κάθε τομέα της ζωής μου.

Θα χρειαστεί το σύμπαν να προσπαθήσει περισσότερο αυτή τη φορά και να άλλαξει αυτό γύρω από μένα και να μην περιμένει να επιστρέψω στη θέση που μου προόριζε μέχρι χθες.

Σόρρυ, χάσατε. Θα συνεχίσω να χαμογελώ.

Κάποτε είχα δώσει μια υπόσχεση που σκοπεύω, έστω και ετεροχρονισμένα, να την κρατήσω.

Καλές προσπάθειες πάντως... Αλλά ειλικρινά, αυτός που ψάχνατε δεν υπάρχει πια.

‘‘Εδώ στον αγώνα’’

Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια, μόνο τρόπο να κοιτάζουν...

2007-09-14T11:23:00.000+03:00

Ειλικρινά δεν έχω ιδέα για τι να σας μιλήσω σήμερα.

Η ημέρα μου ως τώρα είναι―

α) Πανέμορφη
β) Βαρετή
γ) Χάλια

Τώρα θα με ρωτήσετε, μπορεί να είναι και τα τρία;

Όχι δε μπορεί, ΕΙΝΑΙ και τα τρία.

Είναι πανέμορφη, επειδή έχει πολύ όμορφο καιρό, έχω μαθήματα τα οποία έχουν κάτι καινούργιο το καθένα τους να μου πει, το βράδυ σκοπεύω να βγώ σινεμά ή να κάτσω στον υπολογιστή μου να δω κάποια ταινία ή να μιλήσω με την φίλη μου Starchild και την Mistangel και να εξερευνήσουμε και πάλι τον κόσμο της φαντασίας του WoW.

Είναι βαρετή, επειδή χρειάστηκε πάλι να ξυπνήσω πρωί, να πάρω τα πόδια μου, να έρθω μέχρι το κέντρο της πόλης να κάνω 9 ολόκληρες ώρες μάθημα αντί τις συνηθισμένες 8 και στο τέλος της μέρας μάλλον θα κάτσω πίσω από τον υπολογιστή μου και θα βαριέμαι πάλι κάνοντας τα ίδια και τα ίδια.

Είναι χάλια, επειδή ξύπνησε ο αδερφός μου μια ώρα πριν απο μένα και με ξύπνησε στα αξημέρωτα ακόμα. Ήρθα για μάθημα και ωχ έχω ακόμα 7 ώρες για να τελειώσω, σήμερα βλέπετε συμπληρώνουμε ένα μάθημα που θα χαθεί την επόμενη εβδομάδα και θα χρειαστεί να είμαι εδώ από τις 10 το πρωί μέχρι τις 19:00 το βράδυ. Το βράδυ θα παίξω στο ιντερνετ αντί να βγώ με την κοπέλα μου, την οποία φυσικά δεν έχω γιατί πια θα γυρίσει να με κοιταξεί, ο κόσμος τελειώνει εξ άλλου το 2012 οπότε γιατί κουράζομαι και μπλα μπλα μπλα....

Βλέπετε, η μέρα μου είναι και τα τρία και όσο περίεργο και αν φανεί σε μερικούς αν με ρωτήσει κάποιος πως είναι η μέρα μου θα του πω ‘είναι πανέμορφη!’

Ειλικρινά δυσκολεύτικα αρκετά για να σκεφτώ τι θα γράψω για να δικαιολογήσω γιατί η μέρα μου είναι ’βαρετή’ και ΄χάλια΄ το οποίο σημαίνει ότι έχω απομακρύνει από το μυαλό μου αντιλλήψεις που με βοηθούν να βλέπω τα πράγματα αρνητικά.

Οι μέρες δεν είναι ποτέ όμορφες ή άσχημες, ο τρόπος που τις βλέπεις αλλάζει...

Τα μάτια χρώμα δεν αλλάζουν, μονάχα τρόπο να κοιτάζουν...

Με το να ζείτε με την νοοτροπία ότι οι μέρες σας είναι άσχημες και βαρετές δε θα αλλάξουν ποτέ, να είστε σίγουροι ότι θα μπορούσα να γράψω τουλάχιστον 3 με 5 ακόμα σελίδες για να δικαιολογούσα ότι η μέρα μου είναι άσχημη ή βαρετή... Μα η μέρα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ, όταν κάποιος σε ρωτά ‘πως ήταν η μέρα σου’ κάνει μια λανθασμένη ερώτηση... Η σωστή ερώτηση θα ήταν... ‘Πως αισθάνεσαι σήμερα;’

Και θα απαντήσω: ‘Όμορφα’ γιατί έτσι μετέφρασαν τα συναισθήματα μου μία για πολλούς συνηθισμένη, ή άσχημη μέρα.

Αν αυτή τη στιγμή σκέφτεστε ότι η μέρα σας είναι βαρετή ή χάλια, κάντε αυτό που έκανα και εγώ, γράψτε τους λόγους που η μέρα σας είναι χάλια, βαρετή ή όμορφη. Και κάντε το κάθε μέρα τονίζοντας όλο και περισσότερο ένα νέο όμορφο στοιχείο που αναγνωρίσατε στην μέρα σας και διαγράφοντας ένα από τα αρνητικά σαν να σας είναι αδιάφορο πλέον. Σιγά σιγά θα δείτε, σχεδόν όλες σας οι μέρες θα είναι όμορφες...

Να αναφέρω έναν άνθρωπο, εναν επιστήμονα ο οποίος δούλευε στην Νάσα και είχε όπως έλεγε ο ίδιος ένα μικρό πρόβλημα υγείας, μια ελάχιστη ενόχληση που δε θα μπορούσε να θεωρήσει κανείς σημαντική. Ο άνθρωπος αυτός βοήθησε την επιστήμη σε πολύ μεγάλο βαθμό και δημιούργησε ένα σχέδιο με το οποίο θα μπορούσε να μαθει η ανθρωπότητα αν υπάρχει ζωη σε άλλους πλανήτες....

Αλλά πιο ήταν αυτό το μικρό πρόβλημα υγείας, η ‘ελάχιστη ενόχληση’ που έλεγε ο ίδιος;

Ο άνθρωπος αυτός είναι τυφλός.

Οι καταστάσεις δεν είναι όμορφες, βαρετές ή άσχημες, εμείς απλά έτσι τις μεταφράζουμε με το παράθυρο τη σκέψη μας...

Εσένα φίλε μου, πιά είναι η μικρή σου ενόχληση;

Honey, I'm home~!

2007-09-12T14:58:00.000+03:00

Honey- No Honey πάντως επέστρεψα.

Κουράστικα... Ένας μήνας διακοπές ηταν αυτός εξ άλλου, πως ήταν δυνατό να μην κουραστω;

Ναι δε μπορώ άλλο, πολλές διακοπές ρε παιδιά, ένας ολόκληρος μήνας!
Επιτέλους επιστροφή στο κολλέγιο, καινουργια μαθήματα, καινούργιοι συμφοιτιτές, καινούργιες γνώσεις...

Ήταν ένα ήρεμο καλοκαίρι, πιο ήρεμο απ’ όσο ήλπιζα λόγο έλλειψης παρέας για διακοπές κυρίως και χρημάτων κατα δεύτερο λόγο. Δε βαριέσαι...

Μου είχαν προτείνει να δουλέψω το καλοκαίρι 23:00-07:00 για 30 ευρώ τη βραδιά χωρίς ένσημα... Τι να σας πω ρε παιδιά, μήπως να δούλευα για 10 ευρώ ξέρω γω;

Όχι τίποτα άλλο, και οι κοπέλες που καθαρίζουν τα σπίτια πιο πολλά πέρνουν και με νορμάλ ωράριο... Και άκουσα ότι θα έπρεπε και να καθαρίζω... τίποτα άλλο;

Τι να κάνουμε, μιας και δεν είχα πρόχειρη περούκα και σφουγγαρίστρα αποφάσισα να μην δουλέψω... Αφού βέβαια αποπειράθηκα να ζητήσω 45 ευρώ όπως άλλοι που κάνουν παρόμοια δουλειά.

Είναι θέμα αξιάς :
Ας πούμε ότι τα 30 ευρώ τη βραδιά άξιζαν 50 ut
Η ξεκούραση άξιζε 70 ut
και τα 45 ευρώ τη βραδιά θα άξιζαν 100 ut.

Αφού δεν βρέθηκε μια μέση λύση κάπου στα 37-40, προτίμησα να ξεκουραστώ.

---

Τι είναι τα ut;

Σημαίνουν utils και τα χρησιμοποιούν όσοι ασχολούνται με την οικονομία για να εκφράσουν πόσο επιθυμεί κάποιος να αγοράσει κάποιο προϊόν ή κάποιο άλλο στη θέση του.

---

Ειλικρινά το καλοκαίρι μου ήταν κάπως κενο:
Δεν είχε τίποτα το ιδιαίτερο, αν εξεραίσουμε ότι η Κ και ο Κ οι κολλητοί μου αποφάσισαν επιτέλους να τα φτιάξουν αντι να το πηγαίνουν γύρω γύρω ― :Ρ

Επιτέλους τέλειωσε. Επιτέλους επιστροφή στις εξελίξεις, στο κηνύγι του αύριο, στο κηνύγι της ζωής.

Όχι δε θα πω στο κηνύγι της ευτυχίας, γιατί αυτό είναι ο πιο γρήγορος δρόμος προς την δυστυχία...

Η σκέψη της ημέρας―

‘‘Το να κάνεις λάθη είναι ανθρώπινο, το να συγχωρείς είναι θεϊκό...’’

‘‘To Err is human, to forgive is divine’’

Και δεν έχω ιδέα από που προέρχεται αυτή η έκφραση...

Αν έχετε κάτι που θα θέλατε να σχολιάσω, εκτός τη δασοκτονία η οποία είναι πραγματικά τραγικό γεγονός αφήστε το σχόλιο σας...
Έκανα μία τρομερή ανακάλυψη περι της δασοκτονίας πάντως αλλά δε θα σας την πω τόσο εύκολα, θα σας αφήσω να το εξετάσετε μόνοι σας, αν σας ενδιαφέρει:

Βρείτε έναν χάρτη, ή δημιουργήστε τον εσείς με τα μέρη που κάηκαν ΜΕΤΑ την αναγγελία των εκλογών και συγκρίνετε τον με τις εκλογικές περιφέριες που κέρδισαν τα κόμματα στις προηγούμενες εκλογές. Είναι τόσο τραγικά εμφανές ότι η δασοκτονία είχε απότερους σκοπούς...

Δεν κατηγορώ κανέναν πολιτικό, για το συγκεκριμένο ζήτημα, δε νομίζω να φτάνουν τόσο ψηλά οι ευθύνες, τους φανατισμένους ακολουθούς τους κατηγορώ και ίσως κάποιους συλλόγους οι οποίοι μπορεί να κρύβονται απο πίσω...

ΗΛΙΘΙΟΙ!

ΣΚΟΤΩΣΑΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ ΚΑΙ ΑΠΛΑ ΔΕΧΕΣΤΕ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΑΜΑΡΤΙΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΑΣ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΜΕ ΤΗΝ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΤΟΥ ¨Ο ΣΚΟΠΟΣ ΑΓΙΑΖΕΙ ΤΑ ΜΕΣΑ¨ Η ΚΑΤΙ ΠΑΡΟΜΟΙΟ; ΠΟΣΟ ΑΡΡΩΣΤΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΑΣ!

Είστε υπάνθρωποι δεν έχετε τίποτα να προσφέρετε σε μένα ή σε αυτόν τον κόσμο, η μόρφωσή σας αρκεί μόνο για να κατανοήσετε τι συμβαίνει μέχρι την άκρη της μύτης σας και όχι παραπέρα, παρακαλώ ψοφίστε σύντομα και ζήστε μακριά απο μένα.

Ευχαριστώ, το εκτιμώ.

Ο σκοπός της ζωής μου με 3 φράσεις.

2007-07-17T18:20:00.000+03:00

και ίσως ένας σκοπός που θα έπρεπε να έχει ο καθένας μας...

Να εργάζεται σαν Ιάπωνας
Να πληρώνεται σαν Αμερικάνος
Να διασκεδάζει σαν Έλληνας

Οι Ιάπωνες δουλεύουν σκληρά αλλά δουλεύουν με μεράκι, ανάμεσα σε άλλους που είναι υπεύθηνοι και μπορείς να βασιστείς σε αυτούς.
Οι Αμερικάνοι πληρώνονται καλά.±
Οι Έλληνες ξέρουν να ζουν εκτός δουλειάς...

Βέβαια λυπάμαι τους άλλους, όσους δηλαδή...

Δουλεύουν σαν Αμερικάνοι
Διασκεδάζουν σαν Ιάπωνες
Πληρώνονται σαν Έλληνες.

Οι Αμερικάνοι δουλεύουν και ζουν μέσα στο άγχος, είναι η χώρα με τους περισσότερους χωρισμούς λόγο εργασιάς και πατάνε επι πτωμάτων για να έχουν μία καλύτερη θέση στη δουλειά τους.
Οι Ιάπωνες δεν διασκεδάζουν¬ απλά ηρεμούν. Τουλάχιστον αυτό ισχυρίζεται ένα άρθρο που διάβασα πριν λίγο καιρό, μου φαίνεται λογικό αλλά δε μπορώ να εκφράσω άποψη.
Οι Έλληνες δε πληρώνονται σε σχέση με άλλες χώρες. Αλλά και δε δουλεύουν συνήθως οπότε ....

Αρχικά παλεύω να μάθω να δουλεύω σαν ιάπωνας, μετά θα προσπαθήσω να πληρώνομαι σαν αμερικάνος και εύχομαι μέχρι να φτάσω στο τέλος να μην έχω ξεχάσει πως είναι να διασκεδάζεις σαν έλληνας...

Όλοι οι άνδρες είναι γουρούνια. Είναι.

2007-07-13T15:41:00.000+03:00

Ας αρχίσω λίγο ήρεμα, με λίγη καθημερινή τρέλα...

Να αναφέρω...
Τον παππού που μου έριξε αγκωνιά για να βγει πρώτος από το μετρό...?

Την κυρία που καθόταν μες τη μέση του δρόμου και σταματούσε τα ταξί, και όλα τα άλλα παρομοίου χρώματος αυτοκίνητα... (όπως... ασημί!) για να την πάνε στον προορισμό της... Και καθόταν σε σημείο που δε μπορούσε να περάσει κανείς πεζός, οπότε βγήκα στον δρόμο και πέρασα μπροστά της και... Με έβρισε γιατί την τρόμαξα!

Ή το κορίτσι (14¬15) ετών που μου την έπεσε χύμα μέσα στο τραμ...?
Η εξήγηση μιας φίλης μου περιλαμβάνει ότι "φταίει ότι τα αγόρια πλέον δεν έχουν θάρρος...."

Μας έχει πειράξει η ζέστη νομίζω...

Moving on...

"Όλοι οι άντρες είναι γουρούνια" άκουσα πάλι τις προάλλες. Η φράση συνεχιζόταν με "Δεν ξέρουν να φερθούν σε μία κοπέλα" "δεν ενδιαφέρονται για τα συναισθήματα μας" και διάφορα τέτοια.

Δεν απάντησα. Κράτησα ένα επίπεδο αλλά θα απαντήσω εδώ σε αυτήν και σε όσες άλλες πιστεύουν ότι όλοι οι άντρες είναι γουρούνια...
"Ξέρεις πως λέτε οι γυναίκες τους άντρες που σας φέρονται ευγενικά, νοιάζονται για τα συναισθήματα σας, είναι ρομαντικοί και ακολουθούν σε αυτά που τους τραβάτε? Λοιπόν πάρε χαρτί και γράφε―
Φλούφλιδες, ξενέρωτους, αδερφές, ανέραστους, μαμόθρεπτα, κομπλεξικούς κτλ κτλ κτλ και δε θα τα φτιάχνατε ποτέ με έναν απ’ αυτούς, ή αν το κάνατε θα κρατούσε ελάχιστα.

"Όχι, φυσικά και θα τα φτιαχνα με ένα τέτοιο παιδί", θα απαντούσε.
"Πες μου έναν πρώην σου που σου θυμίζει αυτά που προανέφερα"
"..."
"Ήταν όλοι τους γουρούνια λοιπόν, έτσι..."

Δεν είναι λοιπόν όλοι οι άνδρες γουρούνια, αυτοί που επιλέγετε είναι γιατί κοιτάτε τα πρότυπα που σας πουλάει η τηλεόραση και τα ηλίθια περιοδικά, έπεσε ένα "γυναικείο" περιοδικό στα χέρια μου ενώ περίμενα σε ένα ιατρείο τις προάλλες... ΕΛΕΟΣ αν ακολουθάτε αυτές τις συμβουλές για να βρείτε έναν σύντροφό καλά να πάθετε!

Στα μάτια τα δικά μου, αυτά που διάβαζα ήταν οδηγίες για να βρείτε κάποιον απλά για να κάνετε έρωτα και μετά να σας πετάει ΄μόλις βρει κάτι κάλυτερο, ή ακόμα χειρότερα να μη σας πετάει όταν βρίσκει κάτι καλύτερο... Ρεζέρβα.

Είναι σαν να ζείτε με τη νοοτροπία ότι ‘ξέρω ότι αυτός που θα βρώ θα είναι γουρούνι’, με αυτόν τον τρόπο τραβάτε μόνο αυτούς κοντά σας! Αλλάξτε νοοτροπία και θα βρείτε αυτό που ψάχνετε!

Συγνώμη που το γενίκευσα περισσότερο απ’ όσο θά πρεπε αλλά απο αυτά που βλέπω και από παλαιότερη προσωπική εμπειρία... Η πιο μακρόχρωνη σχέση που είχα ποτέ τέλειωσε όταν βελτιώθηκε ο τρόπος που φερόμουν βασισμένος σε αυτά που μου είχε ζητήσει να κάνω...

Η επόμενη κοπέλα που θα πει μπροστά μου ότι οι άντρες είναι γουρούνια έχει να ακούσει πολλά... Ή βασικά "θα έπρεπε να ακούσει πολλά" αλλά μετα θα της έδινα δίκιο στο "όλοι οι άντρες είναι γουρούνια" όποτε απλά θα κρατήσω το στώμα μου κλειστό.

Ξαναλέω ότι το ποστ δεν αναφέρετε σε όλες τις γυναίκες αλλά μόνο σε αυτές που επιμένουν σε αυτή τη φράση. Άλλο να το έχεις πει μια φορά στα νεύρα σου και άλλο να το πιστεύεις εξ άλλου...

Ω μη ξεχάσω.

Τις κοτσάνες που γράφουν αυτά τα περιοδικά δεν της κάν-ω για καμία.

Αν αρέσω για αυτό που είμαι καλώς, αν όχι δεν είναι δικό μου πρόβλημα και δε θα αφήσω την τηλεόραση και τα περιοδικά να ορίσουν πως πρέπει να φερθώ, αυτό το κάνουν όσοι έχουν πράγματα να κρύψουν από το χαρακτήρα τους, εγώ το μόνο που έχω να κρύψω είναι ότι κατάφερα να στραμπουλίξω το δάκτυλο μου ενώ κοιμώμουν... Όχι πια όμως...

Εκεί που τελειώνει ο χρόνος...

2007-06-21T01:31:00.001+03:00

Θυμάσαι;...

Θυμάσαι, εκείνο το καλοκαίρι που δεν ήρθε ποτέ;
Θυμάσαι, το νανούρισμα χωρίς το χάδι στα μαλλιά...

Θυμάσαι, όταν επιλέξαμε ένα αστέρι για μας...
Θυμάσαι, όταν έκλαψες και δεν ήμουν εκεί...
Θυμάμαι.

Κοιτώ το αύριο, είναι αδειανό από τα όνειρα του χθες...
Ένα λευκό, ήρεμο, μελαγχολικό αύριο στο οποίο απλά φτάνω.

Που πήγαν τόσα όνειρα, που πήγαν τόσα όνειρα...
Που πήγες εσύ, που πήγα εγώ...

Είμαι εδώ, είσαι κάπου.
Δε χρειάζομαι να σε ξαναδώ, ίσως εσύ δε χρειάστηκε να με δεις και ποτέ.

Μονάχα ένα παρελθόν έμεινε, βαμμένο στο χρώμα των ονείρων.
Ένα μέλλον μπροστά, σκληρό, έντονο, επώδυνο... Άσκοπο, ματαιότητα.

Και είμαι εδώ, τώρα, προετοιμάζομαι χωρίς να κατανοώ, προετοιμάζω εφόδια για αυτά που θεωρώ ότι θα χρειαστώ...
Χωρίς αυτά που θα χρειαστώ και δε γνωρίζω για να προετοιμάσω...

Και είμαι εδώ, στο δέντρο μου, σκαρφαλωμένος στο κλαδί, μόνος.
Πλησιάζουν, τους τρομάζω, γυρνάνε στο δικό τους κόσμο.

Και μένω μόνος... Και τώρα και τότε...
Τότε ήταν το ίδιο, μα υπήρχε χαρά και ξεγνοιασιά, που πήγε η χαρά;

Που πήγε το δέντρο μου;...
Θέλω το δέντρο μου...

Άραγε αυτό να θυμάται αυτά που είχαμε ζήσει μαζί;...
Ήταν το δικό μου δέντρο, είχε γεννηθεί πριν απο μένα αλλά δεν είχε σημασία...
Το δέντρο μου...

Δεν υπάρχουν δέντρα στο δικό μου σήμερα, τσιμέντο και ατσάλι.
Λιγότεροι άνθρωποι, λιγότεροι, φοβάμαι, φοβάμαι...

Θα μείνω άραγε μόνος;...
Για δε θα μείνω άνθρωπος;...

Φοβάμαι...

-IR

Ένα -καθόλου- κλεμένο post.

2007-06-16T00:52:00.000+03:00

1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Κάτι απλό και ανθρώπινο.

2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
My circadian rythm. Ξυπνάω πριν το ξυπνητήρι χτυπήσει... Έχω πράγματα να κάνω και δε γίνονται ενώ κοιμάμαι.

3. Η μεγαλύτερη μαλακία που έχετε πει σε κάποιον και την έχει πιστέψει;

Σε διακοπές:
"Είχα ανήσυχο ύπνο. Ψιλοτρόμαξα όταν ξύπνησε ένας από εσάς που πήγε στην τουαλέτα αλλά μετά ξανακοιμήθηκα"
"Μα... εγώ δε πήγα τουαλέτα."
"Όύτε εγώ..."
"Χμμ.... Οκ είμαστε μόνο εμείς εδώ..."

Να τους πήγε :Ρ

4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Η αχαλήνωτη φαντασία, πολύ καλές φιλίες, πολλά όνειρα, ρομαντισμός και ανεκπλήρωτες ελπίδες.

5. Το βασικό ελάττωμά σας;
Τα άπιαστα όνειρα.

6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Σε αυτά που τα παραδέχθηκαν με απώλυτη ειλικρίνια. Αν δεν δεχόμουν τότε τη συγνώμη θα ήμουν εγώ λάθος.

7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Με τον Marcus Aurelius "Δε θέλω να γίνω αυτοκράτορας όλοκληρης της Ρωμαικής ιστορίας! Αφήστε με ήσυχο, εγώ ένας απλός σοφιστής θέλω να είμαι!"

8. Ποιοι είναι οι ήρωες σας σήμερα;
Οι φίλοι μου και κανένας άλλος.

9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Η ζωή. αν ζούσα ξανά δε θα άλλαζα πράγματα απ όσα ζω τώρα.
Ίσως να την έκανα λίγο πιο έντονη, αλλά θέλω να είναι οι πολύτιμες στιγμές ξεχωριστές και δυνατές.

10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Εγώ. Μιας και δε θυμάμαι ποτέ τα ονόματα των συγγραφέων των βιβλίων...

11. Αγαπημένη ταινία;
Matrix 1. Love Actually. O Πανίσχυρος Μεγιστάνας των Νίντζα.

12. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Ποιός πήρε το τυρί μου;

13. Χειρότερο τραγούδι όλων των εποχών;
In the end it doesnt even matter...

14. Τι νοσταλγείτε πιο πολύ απ’ όλα;
Την αθωότητα που είχαν και οι άλλοι στα παιδικά μου χρόνια...

15. Κανένα σοκαριστικό μυστικό έχετε;
Όχι τόσο όσο τα δικά σου.

16. Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Ότι μιά μέρα σηκώθηκα και αποφάσισα να αλλάξω τη ζωή μου εξ ολοκλήρου.
Και το έκανα.

17. Τι θα παίρνατε μαζί σας αν ήταν να ζούσατε στο "Μικρο Σπίτι στο Λιβάδι" ;
Το άλλο μου μισό. Αυτό σημαίνει οτι δε πάω εκεί ούτε κουβαλητός αν δεν τη βρω.

18. Το αγαπημένο σας χρώμα; Μαύρο, πορφυρό, λευκό, μπλέ ηλεκτρίκ.

19. Αγαπημένος τρόπος αυτοκτονίας;
Κανένας. Οι αμαρτίες έχουν και ένα όριο.

20. Το αγαπημένο σας ποτό;
Ακόμα το ψάχνω.

21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Που δεν είμαι όσο καλός άνθρωπος θα ήθελα να είμαι.

22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;
Το κακό και το άδικο Ψέμα.

23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Δεν έχω κάτι που απολαμβάνω πραγματικά να κάνω μόνος μου.

24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Ο θάνατος των ανθρώπων που αγαπώ.

25. Μεγαλύτερο ψέμα;
Αγαπώ τον εαυτό μου.

26. Ποιο είναι το μότο σας;
Αγάπα και μη περιμένεις το ίδιο από τους άλλους...

27. Πως θα επιθυμούσατε να ζήσετε;
Αν ξαφνικά είχα 100,000,000 ευρώ η ζωή μου θα ήταν τόσο άδεια από στόχους...
Αν ο Θεός μου έλυνε όλα μου τα προβλήματα δε θα είχα λόγο να ζώ...
Επιθυμώ να ζήσω... Έτσι. Λίγο πιο πολύ για το σήμερα. Λίγο πιο πολύ "Δεν υπάρχει αύριο".

28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Οτι με συγχωρεί...

29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Χαζοχαρουμενότητος μιας και είμαι χαρούμενος χωρίς κάποιον συγκεκριμένο λόγο.

30. Γιατί κλέψατε την ιδέα από το post της Firefly;
Γιατί μου άρεσε πολύ και ζήλεψα. Αν μου πει να το σβήσω δε θα το κάνω. Αν μου κάνει μήνυση θα καταστρέψω το ίντερνετ για να αποκρύψω όλα τα στοιχεία της ενοχής μου.
http://firefly-alfa-omega.blogspot.com/2007/05/p.html

Αδικία... ή μήπως κάτι διαφορετικό;...

2007-05-23T08:41:00.000+03:00

(previously on...)

Καθόμουνα και στεναχωριόμουν, με είχαν πιάσει να αντιγράφω στο τεί και μου πήραν το διαγώνισμα... Όλοι τριγύρω αντάλλασαν χαρτιά, έβγαζαν σκονάκια, εγώ απλά σύγκρινα τις απαντήσεις μου με του κολλητού μου. Μας έπιασαν, μου ακύρωσαν το διαγώνισμα. Αντί να πάρω το 10 που άξιζα, ή ισως το 9 με έκοψαν, ανάμεσα σε μια αίθουσα με 120 άτομα... Μόνο εμένα και το φίλο μου.

Γιατί; μα γιατί;
Χωρίς προειδοποίηση να αλλάξουμε θρανίο ή κάτι τέτοιο, χωρίς τίποτα, απλά πήραν το γραπτό...

Δε κατάλαβα ποτέ γιατί συνέβη αυτό στη ζωή μου, ήταν η ταφόπλακα που άφησε το Τεί πίσω μου, the last drop back then...

"what if...", μου λες.
"what if...", υπάρχει ένας κανόνας, και εσύ τον έσπασες.
"Να μην αντιγράφω; Μα όλοι οι άλλοι..."
"τι πιστεύεις για τους νόμους, τι πίστευαν οι πρώτοι άνθρωποι που θέσπισαν ποτέ τους νόμους;"
"... Ότι οι νόμοι πρέπει να είναι ανάλογα αυστηροί με τη θέση αυτού που κρίνεται..."
"Βλέπεις; Η κλοπή ενός μήλου άξιζε 2 βουρδουλιές για ένα παιδί που πεινούσε... Κόψιμο του χεριού για έναν πλούσιο, θάνατο για κάποιον που άνηκε στην αριστοκρατία..."
"Δεν ξέρω αν αυτό είναι δικαιοσύνη, δεν ξέρω τι θες να μου πεις με αυτό..."
"Κάποιος, που κλέβει 2000 ευρώ από ένα μαγαζί και τον πιάνουν, πληρώνει πρόστιμο άλλα 500-1000 και μπορεί να φυλακιστεί ενώ κάποιος που έκλεψε 2,000,000 από το κράτος πληρώνει ένα πρόστιμο πολύ μικρότερο από την περιουσία του και δε φυλακίζεται ποτέ... Είναι αυτό δικαιοσύνη;"
"Όχι. Δεν είναι, η δικαιοσύνη θα έπρεπε να κρίνει ανεξαρτήτος περιουσίας, να δημιουργεί την ίδια τιμώρηση ως συναίσθημα σε δύο ανθρώπους και όχι ο ένας να κλαίει στη φυλακή και ο άλλος να φιγουράρει στις εκδηλώσεις ενώ έχει προκαλέσει περισσότερο κακό στον τόπο..."
"Τι σκοπό είχαν εκείνοι οι νόμοι θυμάσαι;"
"... Ο κόσμος που έβλεπε αυτούς τους ανθρώπους να ακολουθούσε το παράδειγμά τους, όσο πιο δυνατός και διάσημος τόσο πιο βάρος είχε η πράξη του και στην ψυχολογία της κοινωνίας..."
"Ακριβώς... Άρα καταλαβαίνεις γιατί πάει από το κακό στο χειρότερο η κοινωνία σήμερα..."
"Ακόμα δε κατάλαβα όμως, τι σχέση έχει με μένα όλο αυτό;..."
"Σκέψου τώρα... Αν αυτή η δικαιοσύνη υπάρχει, αλλά δεν είναι απτή, δεν είναι δικαιοσύνη των ανθρώπων, είναι η δικαιοσύνη του Θεού, ή κάποιας άλλης δύναμης αν δεν πιστεύεις στον Θεό πλέον...."
"Πιστεύω. Αν υπήρχε μια τέτοια δύναμη λοιπόν..."
"...Θα τιμωρούσε κάποιον άνθρωπο ο οποίος θα κάνει πολλά στον κόσμο αύριο πολύ πιο αυστηρά από οποιοδήποτε άλλον..."
"... Και πιστεύεις ότι I'm meant to do some great things in this world someday;"
"Πιστεύω ότι αξίζει ένα στοίχημα."
"Πάει"
"Και πάλι δεν είναι δίκαιο όμως!"
"Γιατί τώρα;"
"Επειδή, αν χάσεις το στοίχημα θα έχεις κερδίσει κάτι πολύ μεγάλο στον κόσμο, αν όχι θα έχεις κερδίσει στο στοίχημα, και στις δύο περιπτώσεις κερδίζεις εσύ"
"Χεχ... Ο κόσμος είναι άδικος, δε νομίζεις;"
"Όχι από την άλλη...", με κοίταξε και είπε. "Αφού εσύ και εγώ είμαστε το ίδιο πρόσωπο έτσι;"
"Ακριβώς."

(previously on...)

Ειλικρίνεια.

2007-05-19T13:59:00.000+03:00

Είναι δύσκολο στις μέρες μας να βρούμε άνθρωπους γύρω μας οι οποίοι είναι απολύτως ειλικρινείς. Βλέπετε, απο μικρά μαθαίνουμε να μην απαντάμε στη μητέρα μας όταν μας ρωτάει ποιος είναι στην πόρτα "Μαμα είναι ο καραφλός, χοντρός κύριος με το χαζό καπέλο" αλλά να λέμε "Μαμα σε ζητάνε".

Η ειλικρίνεια, όταν την συναντάμε στην πραγματική της μορφή είναι λίγο δύσκολο να την αποδεχτούμε. Βλέπετε όλοι έχουν γίνει πολιτικοί πλέον, λένε αυτά που έχουν να πουν χωρίς να πουν τίποτα. Σαν άνθρωπος, εκτιμώ την ειλικρίνια πάρα πολύ. Είμαι και εγώ ειλικρινής, δεν μπορώ να κάνω και αλλιώς βλέπετε γιατί ποτέ δεν ήμουν καλός στα ψέμματα. Καθόλου όμως... Και κάποιες φορές στη ζώη πρέπει να πεις ψέμματα.

Ενα παράδειγμα... Αντί να πω στη δουλειά μου ότι "χάλασε η μητρική δε φτιάχνεται με τίποτα πρέπει να πάρουμε καινούργια" πήγα και είπα "χάλασαν οι πυκνωτές της μητρικής και χρειαζόμαστε καινούργιες μητρικές" με αποτέλεσμα να με στείλει να βρω άτομο να μου αλλάξει έναν προς ένα τους πυκνωτές σε 5 μητρικές... Το οποίο α) δεν ήταν ανάμεσα σε αυτά που έπρεπε να κάνω β) δεν είχα ιδέα που να βρω ηλεκτρονικό συστημάτων υπολογιστών που να ασχολείται με πυκνωτές γ) ήταν εντελώς ηλίθιο επειδή πυκνωτές δεν πουλιούνται στην ελληνική αγορά και έπρεπε να έρθουν απο το εξωτερικό... Τα συνολικά έξοδα ήταν ΦΥΣΙΚΑ πιο μεγάλα από το να αλλάξουμε απλά μητρικές. Έπρεπε να είχα πει ψέμματα.

Ίσως να λέω καμία φορά ότι για την εργασία μου "έκανα 5 ώρες έρευνα σε online πηγές" αντί "καθόμουν και έγραφα ό,τι μου ερχόταν".

Αλλά κατα πόσο είναι ειλικρίνεια το, απλά να λες αλήθεια;
Σήμερα κάποιος μου θύμισε ότι ειλικρίνεια δεν είναι απλά να λες την αλήθεια, ειλικρίνεια είναι να λες και αυτά που σκέφτεσαι αλλά δε λες για να μη προσβάλεις τον άλλο, να τον φέρουν σε δύσκολη θέση και ταυτόχρονα να ρισκάρεις να μη σου ξαναμιλήσει ποτέ.

Τελικά όμως είναι πολλά αυτά που μπορούμε να μάθουμε από κάποιον που μας λέει τα πράγματα ακριβώς όπως τα νοιώθει και να βελτιωθούμε μέσω αυτών ή να τα αλλάξουμε εξηγώντας κάποια παρεξήγηση ή λάθος κατανόηση που μπορεί να έχει συμβεί μέσα από τις λέξεις... Γνώθι σαυτόν.

Πόσο φίλος σου μπορεί να είναι κάποιος που έχει μαζέψει μέσα του ένα σωρό λόγους να τσακωθείτε και δε λέει ποτέ τίποτα;

Σ' ευχαριστώ.

Το φάντασμα που με ξύπνησε...

2007-05-18T08:33:00.000+03:00

Κοιμήθηκα έχοντας διαβάσει Ιστορία για τις σημερινές εξετάσεις.

Ο αδερφός μου έλειπε σε έναν φίλο του από χθες.

Ξυπνάω σε μια φάση στο βράδυ, άκουσα κάποιο θόρυβο και είδα κάποιον στην πόρτα του δωματίου μου.
"Ρε Γιάννη με ξύπνησες πάλι και έχω midterm το πρωί...", λέω και κοιτάζω το ρολόι μου.

Πίσω στον ύπνο.

Ξυπνάω το πρωί, ο αδερφός μου δεν ήταν στο κρεβάτι του...
Ούτε στο σπίτι...

Ξυπνάει η μάνα μου.
"Γύρισε ο Γιάννης το βράδυ;"
"Όχι", μου κάνει.
"Καλά εσύ τι ώρα πήγες για ύπνο;"
"Λίγο μετά από σένα"
"Ξύπνησες καθόλου τη νύχτα να πας τουαλέτα και μπήκες στο δωμάτιο μου;"
"Όχι τώρα ξύπνησα..."
"Καλά και εμένα ποιος με ξύπνησε στις 3 τα χαράματα;"
"Ποιός σε ξύπνησε;"

Μετά σκέφτομαι, οκ μάλλον θα ήταν όνειρο....
Μετά συνειδητοποιώ ότι α) δεν ήταν όνειρο γιατί είχα εξαρθρώσει τον ώμο μου στον ύπνο μου και είχε μουδιάσει το χέρι μου (όπως συνήθως, είναι σαν lego μπαίνει και βγαίνει ο ώμος μου)
β) είδα την ώρα κάτι που δε μπορείς να κάνεις αν ονειρεύεσαι...

Οκ ξέρω ότι κοιμάμαι ελαφρά...
Αλλά να με ξυπνάνε και τα περαστικά φαντάσματα αυτό είναι γελοίο...

Και τώρα σωπάστε...

2007-05-17T18:19:00.000+03:00

Ουρανοί και κύματα,
άγγελοι και δαίμονες ακούστε την κραυγή μου

Γεννήθηκα άνθρωπος, γεννήθηκα θνητός,
δεν είμαι το παιχνίδι κανενός, οργή και πανικός...

Σωπάστε!

Θα με υπακούσεις ήλιε, θα ανατείλεις φεγγάρι,
γιατί απλά το φωνάζω εγώ.

Δε χρειάζονται σκέψεις, ούτε γιατί, απλά μιλώ.
Μείνετε μακριά μοίρες, υφάνετε αλλού τα υφαντά σας...

Σωπάστε...

Και τώρα είμαι εδώ, μπροστά σε όλους και μιλώ...
Φύγετε μακριά, αστέρια μην είστε τόσο φωτείνα...

Σωπάστε...

Το κορίτσι που αγαπώ... κοιμάται.

Οργή ονείρου -IR

Υγ. Δε μ'αρέσει, μάλλον θα το ξαναγράψω κάποτε στο μέλλον.

Vs Drugs.

2007-05-17T17:25:00.000+03:00

Δυό λόγια για μία μάστιγα της εποχής μας, ναρκωτικά, από διαφορετικά μάτια.

Πως νοιώθετε δίπλα σε κάποιον, στρατιώτη ή αστυνομικό με όπλο;
Εγώ τουλάχιστον άβολα θα έλεγα.

Είναι τρομακτικό το πόσο εύκολα μπορει να κάνει δύο κινήσεις και να σε σκοτώσει, δε τον εμποδίζει τίποτα παρά τα standar της κοινωνίας μας.

Όπλο, ασφάλεια και πυροβολισμός. Θάνατος.

Το μυαλό. Ποιός ξέρει πόσο χαλασμένο είναι το μυαλό του διπλανού του;

Ας πάρουμε την περίπτωση ότι ο αστυνομικός τριν 2 μέρες είχε χρησιμοποιήσει LSD σκεφτόμενος ότι "δεν είναι addictive γιατί όχι;"
Πράγματι, δεν είναι σωματικά addictive, είναι μόνο ψυχολογικά addictive όπως υποστηρίζεται αλλά έχει καταστροφικές συνέπειες στον οργανισμό.

Μία από αυτές είναι ότι μπορεί να σε κάνει να νοιώσεις σαν μόλις να πήρες το ναρκωτικό και να είναι λίγες μέρες μετά τη χρήση του. Οπότε... Αν ο αστυνομικός μας βγάλει το πιστόλι βλέποντας τους γύρω του σαν γιγαντιαία κακά κόκκινα κουνέλια και αρχίζει να πυροβολεί ποιός μας σώνει;

Δεν υπάρχουν ναρκωτικά που δεν έχουν παρενέργειες αλλιώς θα ήταν βιταμίνες και θα τις πουλούσαν στα περίπτερα.

Λάθος αντιλήψεις οδηγούν σε λάθος πράξεις.
Ένα ναρκωτικό θα φτιάξει τη ζωή σου, θα σε κάνει χαρούμενο;

Δεν είναι μαγκιά να παίρνεις ναρκώτικα για να είσαι δήθεν χαρούμενος, μαγκιά είναι να δουλέψεις σκληρά και να γίνεις πραγματικά χαρούμενος.

Αυτά τα ολίγα.

Πώς μπόρει να πάει στραβά ένα ραντεβού...

2007-05-04T18:36:00.000+03:00

Ας αρχίσω μέχρι το τι έχει συμβεί μέχρι τώρα, 2 ώρες πριν:

1-
Η κομμώτρια αποφάσισε ότι το "θέλω τα μαλλιά μου φουλαριστά προς τα πίσω" σημαίνει "καντα καρφάκια λες και είμαι 15χρόνο".

2-
Ο αδερφός μου με έγραψε και γύρισε σπίτι χωρίς να μου πάρει φακούς που του ζήτησα και με καρφάκια και γυαλιά είμαι σαν καθηστερημένο. Ναι υπερβάλω αλλά έτσι νοιώθω τώρα!

3-
Τα ρούχα που είχα αφήσει στην άκρη για να βάλω σήμερα πριν φύγω νόμισε η μητέρα μου ότι τα άφησα εκεί για να τα πάρει για πλύσιμο...

Ηθικό σπασμένο στα δύο.

Φοβάμαι ότι η λίστα θα συνεχίστει μόλις επιστρέψω...

Γιορτάζοντας...

2007-04-27T22:38:00.000+03:00

Πρέπει να παραδεχτώ ότι η ημέρα της γιορτής μου είναι μια πολύ καλή ευκαιρία για να γκρινιάζω κάθε χρόνο μιας και δε με θυμάται κανένας.

Φέτος μου το χάλασαν, δε κατάφερα να γκρινιάξω, ούτε για τη γιορτή μου, ούτε για τα γενέθλια μου αρκετούς μήνες πριν. Μα να θες να αγιάσεις και να μη σ'αφήνουν!...

Η γιορτή μου είναι διαφορετική μέρα κάθε χρόνο, για αυτό και κανένας δε με θυμάται ποτέ. Μία στις 25, μία στις 17, μία στης 4... Βγάλε άκρη τώρα!

Πάω όμως, στη σχολή μου όπου παθαίνω την πρώτη μου πλάκα: Καθηγητές, 2 μάλιστα, μου λένε χρόνια πολλά. Κάγκελο εγώ...

Χαρούμενος λοιπόν, ανίκανος να γκρινιάξω ακόμα είμαι στη σχολή και κάνω μάθημα... Τσα το πρώτο μήνυμα. Τσα (επίρρημα, προερχόμενο από το Πικι πικι ΤΣΑΑΑΑν).

Ποιος;... Λαθος ποιά. Με θυμήθηκε πρώτη απ όλους η Μαρία, παιδική μου φίλη (και πρώτος μου έρωτας for that matter) να μου ευχηθεί. Συγκινούμαι. Μετά απο λίγο μία άλλη πολύ καλή μου φίλη μου στέλνει μήνυμα και ας είχα να τη δω κάνα χρόνο σχεδόν... Τι ωραία~...

Δε με θυμάται κάποιος άλλος, κρίμα βέβαια αλλά εκτός από την οικογένεια (πλην του αδερφού μου ο οποίος ήταν στον κόσμο του όπως πάντα) δε μου ευχήθηκε κάποιος άλλος.

Συνεχίζει η μέρα και λαμβάνω ένα τηλεφώνημα από την ubitsa. "Καλά μόνο κοπέλες με θυμήθηκαν φέτος;"

Μου λέει να βρεθούμε να τα πούμε. Εντάξει απαντάω, καταλαβαίνοντας ότι κάτι ετοιμάζει...
Είχα να τη δω πάνω απο δίμηνο δε μπορούσε να μου τηλεφωνούσε τυχαία να βγούμε!...
Αν και ομολογουμένος πάρτυ έκπληξη για τη γιορτή μου δε μου κωλούσε.

Αλλά άντε να πας να τη δεις τόσο μακριά που μένει!...
Αλλά όχι! Με πήγε μία φίλη μου από τα Ιαπωνικά που τυχαίνει να μένει εκεί κόντα!
Γλύτωσα μια ώρα στα λεοφορεία στο έτσι, ανέλπιστα.
Η οποία είναι κολλητή με μία φίλη και πρώην συμμαθήτρια του αδερφού μου που είχαμε να μιλήσουμε χρόνια...

Πάω να δω την ubitsa λοιπόν, κάτσαμε να δούμε ταινία...
Ω ναι, είχα καταλάβει λάθος... Δεν είχε πάρει χαμπάρι τίποτα!...
χεχε δε πειράζει εγώ πέρασα μια χαρά.

Γύρισα σπίτι μου βλέποντας το ρολόι... "11:45... Η μέρα τελειώσε, κρίμα και ήταν τόσο ωραία"... Και εκείνη την ώρα μπαίνει στο μετρό ένας παλίος μου φίλος με τον οποίο παίρναμε τα πρωταθλήματα YUGIOH το ένα μετά το άλλο... Χεχ.

Η μέρα τέλειωσε, κατά τις 12:20 που έφτασα τελικά στο σπίτι μου.

http://ifaisteio.blogspot.com θα ήταν λάθος να ξεχάσω να αναφέρω ότι πρώτος απ όλους μου ευχήθηκε ο Γιώργος αλλά μία μέρα πριν, δε πειράζει και εγώ την ίδια εντύπωση είχα... Ότι η γιορτή μου ήταν μια μέρα πριν... Χεχε.

Η επόμενη μέρα συνεχίστηκε με κάτι αναπάντεχο... για το οποίο θα σας, αν και εφόσον οδηγεί εκεί που ελπίζω, εύχομαι και πιστεύω οτι οδηγεί...

Ελεύθεροι.

Draft σεναρίου... Πορφυρά Φτερά.

2007-04-23T00:04:00.000+03:00

Το κείμενο που ακολουθεί θα αποτελούσε το πρώτο επεισόδιο μίας σειράς την οποία ήθελα να γράψω, είναι το πρώτο draft για αυτό θα με συγχωρέσετε για την ποιότητα.
Μπορείτε να το διαβάσετε, όχι όμως να το αντιγράψετε με κανέναν τρόπο, κρατάω ακόμα τα πνευματικά δικαιώματα πάνω του παρόλο που επέλεξα διαφορετική κατεύθυνση για τη ζωή μου.
Enjoy.

===============================================================
Πορφυρά Φτέρα, επεισόδιο πρώτο.

Η Αφύπνηση.

Όσο και να μη το θέλω, όσο και το μυαλό να μη θέλει, το σώμα αναγκάζει. Έκλεισα τα μάτια μου. Ήξερα ότι και αυτό το βράδυ θα έβλεπα το ίδιο όνειρο, δε γνωρίζω γιατί κοιμήθηκα, ίσως η μητέρα μου έβαλε υπνωτικό στο φαγητό. Φοβάμαι να κλείσω τα μάτια μου, είναι έξι μήνες πλέον, το όνειρο με κυνηγά και η ερώτηση παραμένει… Γιατί φοβάμαι ένα όνειρο;
Μα όσο και να θέλω να πείσω τον εαυτό μου οι σκέψεις δεν αλλάζουν, είναι όνειρο που προβλέπει κάτι που θα συμβεί στο μέλλον, σαν τη γιαγιά μου μπορώ και εγώ να βλέπω στιγμές από το μέλλον μέσα στα όνειρα μου. Και το όνειρο επαναλαμβάνετε…
Με κυνηγούν, είναι 7, ίσως 8 άνδρες. Μερικοί κρατάνε σουγιάδες και ένας ένα σπασμένο μπουκάλι, πολύ πιο εκνευρισμένος από τους άλλους. Βλέπω τον εαυτό μου, είμαι ντυμένη με ρούχα εξόδου και έχω κάποιες κόκκινες ανταύγειες στα μαλλιά μου. Τρέχω σε έναν σκοτεινό δρόμο και προσπαθώ να φωνάξω βοήθεια. Είμαι τρομοκρατημένη, το ίδιο και η φωνή μου η οποία δεν βγαίνει. Κάτι φωνάζουν, κάτι λένε, παραπατώ, γελάνε και συνεχίζω να τρέχω. Βλέπω ένα στενάκι, θα βγω από την άλλη πλευρά και θα στρίψω για να μη με φτάσουν, τρέχω όσο πιο γρήγορα μπορώ. Μα σαν φτάνω στη μέση στο δρομάκι συνειδητοποιώ ότι είναι αδιέξοδος και… Τότε εμφανίζεται αυτός.
Το πρόσωπο του είναι τρομακτικό, σοβαρό και αμείλικτο. Με αρπάζει και μου κάνει κεφαλοκλείδωμα τη στιγμή που φτάνουν αυτοί που με κυνηγούν. Σταματούν και παρατηρούν τον άνδρα ενώ με περνάει ένα μαχαίρι στο λαιμό μου… Φωνές, δεν ξέρω τι λένε, φοβάμαι, ουρλιάζω.
Μια γρήγορη κίνηση του μαχαιριού στο λαιμό μου και το όνειρο τελειώνει.

Ανοίγω τα μάτια μου και προσπαθώ να ουρλιάξω μα δε μπορώ… Δε βγαίνει φωνή. Κρατώ το μαξιλάρι σφιχτά κοντά στα στήθη μου και κλαίω τρέμοντας. Το δωμάτιο είναι σκοτεινό, ένα μικρό φως που έχω στο δωμάτιο τρεμοπαίζει. Δεν έχω κούκλες στο δωμάτιο, τις φοβάμαι, ούτε αφίσες ή κάποια τηλεόραση. Μόνο βιβλία, δεκάδες βιβλία, βιβλία κενά δίχως σκοπό που έγραψαν κάποιοι ανόητοι συγγραφείς πιστεύοντας ότι θα τα διάβαζα κάποτε. Ίσως και να μην τα έγραψαν για να τα διαβάσω εγώ, αν και τότε δε θα είχαν λόγο να υπάρχουν, στο δωμάτιο μου τουλάχιστον.
Σηκώνομαι και πάω στο γραφείο μου, αρχίζω να ζωγραφίζω το πρόσωπο του ανθρώπου που βλέπω στο όνειρο ότι με σκοτώνει. Κατάφερα να βελτιώσω λίγο τα μάτια του αυτή τη φορά και τα μαλλιά του...
-Άννα;, ετοιμάσου πρέπει να φύγουμε, άκουσα τη φωνή της μητέρας από μέσα.
Δεν απάντησα. Τετάρτη πρωί, άνεργη πτυχιούχος. Η εβδομάδα μου είναι γεμάτη μόνο με δουλειά σε ένα μπαράκι κάποια απογεύματα. Αλλά σήμερα έπρεπε να πάω πάλι στον ψυχολόγο που μου έχει επιβάλει η μητέρα μου.
Από μικρή πήγαινα σε αυτόν, στα 8 μου με πρωτοπήγε στον «καλό κύριο που θέλει να μιλήσει μαζί μου». Τότε ήταν για να σταματήσω να μιλάω με τον φανταστικό μου φίλο. Με είχε βοηθήσει, θεραπεύσει ναι ώστε όταν άκουγα τον φανταστικό μου φίλο να μου μιλάει να λέω ότι δεν υπάρχει και να τον αγνοώ. Και αυτό κάνω, ακόμα και σήμερα δηλαδή. Μόνο όταν είμαι μόνη μου και βαριέμαι κάθομαι και του μιλάω.
Συνήθως είναι λιγομίλητος, αυθάδης και σαρκαστικός. Ναι, μου μοιάζει λίγο μπορώ να πω.
-Άννα ακούς;, ντύσου να φύγουμε.
-Ναι σε άκουσα, είπα και άρχισα να ετοιμάζομαι.

Ρούχα καθημερινά, αθλητικά, τζιν παντελόνι και μια μπλούζα ό,τι να ναι, τα άφησα στην άκρη για να κάνω ένα ντους πρώτα..
Με απασχολεί πολύ ο τρόπος που ντύνομαι… Φοράω ό,τι βρω μπροστά μου την ώρα που ξυπνάω και ποτέ από τότε που άρχισα να βλέπω αυτό το όνειρο κάτι πιο επίσημο. Θα ήταν ηλίθιο εξ άλλου να προκαλώ την τύχη μου. Δε με νοιάζει τι λέει ο Φρόυντ, έτσι αποκαλώ τον ψυχολόγο μου, πιστεύω στα όνειρα μου, βγαίνουν πάντα αληθινά.
Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή που ήθελα να εναντιωθώ σε αυτά που έβλεπα. Είχα δει ένα όνειρο ότι η μητέρα μου μου έλεγε μπράβο για ένα 20 που είχα πάρει σε ένα διαγώνισμα. Έτσι πείσμωσα και πήγα εντελώς αδιάβαστη όταν ήταν η μέρα του διαγωνίσματος και πήρα ένα ωραίο 13.
Όταν πήγα το διαγώνισμα στη μητέρα μου είδα τη σκηνή από το όνειρο μου, μου έλεγε μπράβο που πήρα 20 στο διαγώνισμα. Παγωμένη από την έκπληξη όταν ξαναπήρα το διαγώνισμα στα χέρια μου διαπίστωσα ότι… Δεν ήταν το δικό μου διαγώνισμα αλλά της κολλητής μου…

Τα όνειρα και η πραγματικότητα για μένα έχουν μία και μόνο διαφορά. Τα όνειρα απλά δεν έχουν συμβεί ακόμα. Βλέπω και περίεργα όνειρα βέβαια όπως όλοι οι άνθρωποι αλλά μπορώ να ξεχωρίσω από τα προφητικά.
Έφτασα μπροστά στον καθρέπτη και ξέπλυνα λίγο το πρόσωπό μου. Τότε… Πάγωσα.
Μία ανταύγεια… Μία κόκκινη ανταύγεια είχε εμφανιστεί ανάμεσα στα μαλλιά μου.

-Δε… Δεν μπορεί, ψέλλισα ενώ ένα συναίσθημα τρόμου με γέμιζε.
-Τι κάνεις τόση ώρα, άκουσα τη μητέρα μου να λέει εισβάλλοντας μέσα στο δωμάτιο μου και με κοίταξε. Τι καραγκιοζιλίκια είναι αυτά; Και θα σε δει έτσι ο άνθρωπός;
-Μαμά σταμάτα…, ψιθύρισα με φωνή που δεν έβγαινε από μέσα μου.
-Δεν είπαμε ότι θα βρεις μια καλή δουλειά επιτέλους; Μόνη μου μιλάω εδώ μέσα, δε με ακούς; Ποια σοβαρή εταιρία θα σε πάρει έτσι όπως έκανες τα μαλλιά σου;
-Μητέρα σταμάτα, ικέτεψα προσπαθώντας να συνειδητοποιήσω πως μπορεί να συνέβη αυτό…
-Δώσε μου την βαφή τώρα! Δε θα το ξανακάνεις αυτό, σαν πανκ είσαι!
-Σκάσε επιτέλους! Δεν τα έβαψα εγώ!, ούρλιαξα ενώ η καρδιά μου χτύπαγε σαν τρελή.
-Για πρόσεχε πως μου μιλάς μη σε πιάσω από το μαλλί…, απείλησε με αμείλικτο ύφος.

Έκλεισα την πόρτα του μπάνιου και την άφησα στο παραλήρημα της απ’ έξω.

Εχθές το βράδυ… Ήμουν σπίτι, έφαγα φαγητό παρέα με τη μουρμούρα της μάνας μου, θα είχε δει αν είχα την ανταύγεια…
-Σκούρα τα πράγματα ε;, ακούστηκε η φωνή του φανταστικού μου φίλου.
-Εσύ μου έλειπες τώρα, αναφώνησα προσπαθώντας να τρίψω τα μαλλιά μου με οινόπνευμα, οξυζενέ και ότι άλλο μπορούσα να βρω στο μπάνιο.
-Σου πάει το μαλλί, αλλά λέω να το κοκκινίσεις λίγο περισσότερο.
-Φύγε, δεν βλέπεις, προσπαθώ να το ξεβάψω.
-Πιο πιθανό να γίνουν και τα υπόλοιπα μαλλιά σου κόκκινα παρά αυτά μαύρα Άννα.
-Δε το πιστεύω ότι κάθομαι και μιλάω μαζί σου, φύγε!
-Καλάαα…, άκουσα τη φωνή του, σαν μέσα σε απογοήτευση.

Τα μαλλιά δεν άλλαζαν χρώμα ό,τι και να τους έκανα, μα τι κάθομαι και κάνω;! Δεν έβαψα ποτέ τα μαλλιά μου, ούτε κανένας άλλος δε θα μπορούσε να μου τα βάψει ενώ κοιμόμουν… Γονάτισα στο πάτωμα και άρχισα να κλαίω…
-Τηλεφώνησα στον Μητρόπουλο, έκανα το ραντεβού μισή ώρα αργότερα, ντύσου να φύγουμε, ανήγγειλε η μητέρα μου επιτακτικά.
-Δεν πάω στον Φρόυντ! Παράτα με!, φώναξα.
-Κουνήσου! Δεν έχουμε χρόνο για τις παλαβομάρες σου.
-Όχι λέω! Φύγε! Φύγε!
-Σήκω αλλιώς θα έρθω στην καφετέρια που δουλεύεις και…
-Δε θα το κάνεις!, είπα αναστατωμένη.
-Σε δέκα λεπτά να είσαι κάτω.

Και ήμουν…

Μισή ώρα μετά βρισκόμουν σε μια ανακριτική καρέκλα από αυτές που έχουν όλοι οι ψυχολόγοι, που σε κάνουν να αισθάνεσαι δήθεν άνετα για να σου ξεφεύγουν και να τους λες τα εσώψυχά σου. Τα πολλά πτυχία τριγύρω, πανεπιστήμιο εδώ πιστοποιεί ότι, πανεπιστήμιο εκεί και παρακεί… Απλά για να τα βλέπεις ώστε να μπορείς να θεωρήσεις
-… Οπότε θεωρώ ότι έβαψες τα μαλλιά σου ως ένα ακόμα βήμα προς την επανάσταση σου από τη μητέρα σου.
-Δεν έβαψα τα μαλλιά μου εγώ!
-Μάλιστα. Άννα εξήγησε μου πως έγιναν κόκκινα.
-Δεν ξέρω, ξύπνησα μετά το όνειρο…
-Το ίδιο όνειρο;
-Ναι το ίδιο.
-Άννα, ξέρεις ότι αν μου λες ψέματα δε μπορώ να σε βοηθήσω.
-Μα είναι η αλήθεια! Δε ξεβάφουν, προσπάθησα!
-Μάλιστα.
-Μου είπαν ότι είναι πιο πιθανό να γίνουν τα υπόλοιπα μαλλιά μου κόκκινα παρά…

Δεν ήξερα τι να του πω, δεν τον αντέχω άλλο, ας με αφήσει ήσυχο επιτέλους, είμαι μπερδεμένη το ξέρω αλλά αυτός δεν μπορεί να με βοηθήσει…

-Ποιος;
-Ε;, κατάλαβα ότι μου ξέφυγε κάτι που δεν έπρεπε να πω…
-Σε ρωτάω ποιος στο είπε, η μητέρα σου σε έφερε σε μένα μόλις ξύπνησες απ’ ότι μου είπε.
-Ένας… Φίλος από το τηλέφωνο…
-Φίλος; Ποιος;
-Ένας!
-Άννα ποιος φίλος θα σου έλεγε κάτι τέτοιο χωρίς να έχει δει τα μαλλιά σου;
-Δεν ξεβάφουν απλά!
-Μήπως, κάποιο αγόρι το οποίο κοιμήθηκε στο δωμάτιο σου και έβαψε τα μαλλιά σου;
-Όχι δεν έγινε έτσι!
-Άννα, σου είπα ότι δεν είσαι σε θέση να κάνεις οποιαδήποτε σχέση αυτό τον καιρό.
-Δεν κοιμήθηκα με κανέναν!
-Η μητέρα σου ακόμα πληρώνει για την μήνυση που σας έκαναν οι γονείς του πρώην σου όταν του έγδαρες το πρόσωπο και παραλίγο να του βγάλεις το μάτι.
-Δεν το έκανα επίτηδες!...

Ο ψυχολόγος σηκώθηκε από την πολυθρόνα του και πήγε στην πόρτα.
-Κυρία Έονς περάστε μέσα παρακαλώ, είπε αναφερόμενος στην μητέρα μου.
-Τι είναι γιατρέ;, είπε κλείνοντας την πόρτα πίσω της.
-Θα πρέπει να δώσουμε φαρμακευτική αγωγή και να αυξηθούν οι επισκέψεις.
-Όχι!, φώναξα.
-Σιωπή εσύ. Γιατί γιατρέ μου;
-Τα πράγματα ξεφεύγουν από τα χέρια μου, σύντομα θα πρέπει να απευθυνθείτε σε ψυχίατρο αν συνεχίσει έτσι.
-Δεν υπάρχει περίπτωση! Ακούτε, φεύγω!, είπα εκνευρισμένη.
-Γιατρέ μου τι μπορεί να γίνει;
-Εχθές το βράδυ πολύ πιθανόν να βρισκόταν στο δωμάτιο της με κάποιο αγόρι, το οποίο και της έβαψε τα μαλλιά.
-Δε, δεν μπορεί!, αναφώνησε η μητέρα μου.
-Δεν μου έβαψε κανένας τα μαλλιά!, φώναξα και είδα τον γιατρό να γυρνάει προς το μέρος μου εκνευρισμένος.
-Άννα ποιος σου είπε για τα μαλλιά σου τότε;
-Ο… Γουίνς…, είπα και κατέβασα τα μάτια μου.

Ο Φρόυντ με κοίταξε αυστηρά και η μητέρα μου απελπισμένη και ακολούθησε μία μικρή περίοδος σιωπής.
-Με φώναξες;, άκουσα τη φωνή του Γουίνς του… Φανταστικού μου φίλου και φυσικά δεν του απάντησα.

-Κυρία Έονς τα πράγματα είναι πιο σοβαρά απ’ όσο είχα διαγνώσει αρχικά, είπε επιστρέφοντας στην καρέκλα του. Από μία επίσκεψη την εβδομάδα θα πρέπει να πάμε σε τρεις και να πάρει κάποια ελαφρά αντικαταθληπτικά που θα σας προτείνω.
«Ψυχοφάρμακα… Η λεκάνη της τουαλέτας έχει να φάει καλά πάλι…»
-Να σου πω, με φωνάζεις, κάνω τόσο δρόμο για να έρθω και μετά δε μου μιλάς;
-Μάλιστα γιατρέ μου, ό,τι χρειαστεί…
-Δυστυχώς δεν υπάρχει άλλη λύση αλλιώς ίσως πρέπει να απευθυνθώ σε κάποιο ίδρυμα το οποίο στο περιβάλλον του θα μπορούσε να τη βοηθήσει…
-Ε ψιτ, εσύ, το γκομενάκι με την κόκκινη ανταύγεια, σου μιλάω, είπε ο Γουίνς ενώ συγκρατούσα τα νεύρα μου.
-Όχι δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό, θα κατέστρεφε την δημοσιότητα του άνδρα μου, σας παρακαλώ, σας έχω εμπιστοσύνη μπορείτε να τη βοηθήσετε;
-Ρε σου μιλάω λέμε!
-Προσπαθώ να κάνω ό,τι μπορώ αλλά δε με αφήνει….
-Σκάστε επιτέλους!, ούρλιαξα ενώ έπεσα στα γόνατα και άρχισα να κλαίω. Σκάστε σας παρακαλώ…

Λίγο αργότερα έμπαινα στο σπίτι μου, η μητέρα μου δεν είχε σταματήσει να με ζαλίζει με τις φωνές της.
-Φέρσου σαν κανονικός άνθρωπος επιτέλους! Θα καταστρέψεις τον πατέρα σου με αυτά που κάνεις! Έλα στην κουζίνα για φαγητό!
-Δεν πεινάω!, φώναξα και μπήκα στο δωμάτιο μου χτυπώντας την πόρτα πίσω ενώ το στομάχι μου γουργούριζε φανερά ενάντια στην απόφαση μου…
Ξάπλωσα προσπαθώντας να ηρεμήσω και να κοιμηθώ λίγο, τουλάχιστον την μέρα δεν ονειρεύομαι…
-Λοιπόν θα μου πεις τι με ήθελες επιτέλους.
-Φύγε, άσε με ήσυχη!
-Κοίτα αγένεια… Καλά την επόμενη φορά που θα με φωνάξεις δε θα έρθω.
-Μην ξαναεμφανιστείς μπροστά μου!
-Μα δεν εμφανίζομαι, απλά σου μιλάω.
-Σκάσε!, είπα και έβαλα το κεφάλι μου κάτω από το μαξιλάρι.

Κοιμήθηκα… Επιτέλους κοιμήθηκα... Για δέκα λεπτά περίπου μέχρι που χτύπησε το κινητό μου και το απάντησα μηχανικά.
-Άννα, ο Γιάννης είμαι, άκουσα έντρομη τη φωνή του αφεντικού μου.
-Γεια σας…, είπα τρομαγμένη.
-Σήμερα αρχίζεις στις 4 διπλή βάρδια, η Χριστίνα και η Μαίρη είναι άρρωστες.
-Μα… Δεν δουλεύω σήμερα, δεν μπορώ να…
-Και τι θα γίνει, ποιος θα δουλέψει σήμερα στο μαγαζί;
-Δε… Δεν μπορώ δεν έχω κοιμηθεί καθόλου και…
-Στις 4 να είσαι στο μαγαζί να ανοίξεις αλλιώς να βρεις αλλού δουλειά.
-Μα κύριε Γιάννη τι θα κάνω από τις μέχρι τις 6 το πρωί δεν μπορώ.
-Είχες πει ότι είναι ελαστικές οι υποχρεώσεις σου και για αυτό σε πήρα σε αυτή τη δουλειά, να είσαι εκεί αλλιώς να μην σε ξαναδώ.
-Μα το βδομαδιάτικο…, πλέον μιλούσα στο κινητό το οποίο δεν μετέφερε πουθενά τη φωνή μου γιατί το είχε κλίσει.

Ξεκουράστηκα, όσο μπόρεσα και ξεκίνησα για το μαγαζί όπου και έφτασα λίγα λεπτά πριν τις τέσσερις και με περίμενε απ’ έξω το αφεντικό μου, ένας μεσήλικας άντρας, μεγαλόσωμος και φανερά τσαντισμένος.
-Άργησες, το μαγαζί σου είπα ανοίγει στις 4!
-Αφού δεν…
-Πάλι αυτά φοράς; Ντύσου σαν κοπέλα να σε πάρει επιτέλους!

Εντάξει. Εκείνη τη στιγμή ξύπνησα. Μέχρι εκεί.
-Με τα λεφτά που μου δίνετε μην περιμένετε να μπορώ να αγοράσω τίποτα άλλο σύντομα!
-Πρόσεχε πως μιλάς γιατί ήδη πληρώνεσαι υπερβολικά μικρή!
-Μα τι λέτε;
-Ξέρεις εγώ στην ηλικία σου πόσα έβγαζα;
-Μα δεν υπήρχε καν το εύρο όταν ήσασταν στην ηλικία μου!
-Βούλωστο και πιάσε δουλειά που θα μου βγάλεις και γλώσσα!, φώναξε και σήκωσε και το χέρι του.

Οι πρώτες ώρες ήταν ήρεμες, έλειπε το αφεντικό μου και επέστρεψε κατά τις 9 οπότε και συνέχισε το μαρτύριο μου… Να αλλάξω μουσική, να προσέχω το ταμείο, να είμαι πιο φιλική με τους πελάτες και ότι άλλο μπορούσε να σκεφτεί. Όλα ήταν κανονικά με λίγα λόγια εκείνο το βράδυ, το κινητό κλειστό για να μη με ζαλίζει η μάνα μου… Όταν, ενώ το αφεντικό μου είχε πεταχτεί μέχρι το περίπτερο για τσιγάρα, περνώντας δίπλα από ένα τραπέζι ένοιωσα ένα χέρι στο πίσω μέρος του παντελονιού μου…
-Συγνώμη, είπε ένας τύπος που καθόταν εκεί με την παρέα του. Προσπαθούσα να τεντωθώ.
Οι υπόλοιποι έβαλαν τα γέλια.

Ήμουν έτοιμη να εκραγώ αλλά συγκρατήθηκα.
-Δεν πειράζει… Το τραπέζι σας είναι λίγο λερωμένο, επιτρέψτε μου…

Ο καφές του τύπου έγινε ένα με τα ρούχα του όταν από απροσεξία μου τον έριξα πάνω του ενώ σκούπιζα το τραπέζι….
-Με συγχωρείτε…, είπα και τους γύρισα την πλάτη μου.
-Σκύψε!, άκουσα τη φωνή του Γουίνς να φωνάζει και έσκυψα απότομα βλέποντας ένα ποτήρι να περνάει πάνω από το κεφάλι μου και να σκάει λίγο πιο πέρα.

Ο τύπος σηκώθηκε από την καρέκλα του με τσαμπουκά έτοιμος να με χτυπήσει. Εκείνη τη στιγμή σηκώθηκε μία παρέα από ένα διπλανό τραπέζι να τον σταματήσει.
-Θα σε πατήσω κάτω ηλίθια, είπε ο τύπος προχωρώντας προς το μέρος μου.

-Ε παιδιά ήρεμα, χαλαρώστε.
-Κάτσε κάτω ρε φίλε, μη σε πατήσουμε κάτω.
-Είμαι εκτός υπηρεσίας, είπε βγάζοντας μια αστυνομική ταυτότητα. Αυτό διορθώνεται όμως τι λές;

Εκεί τα πράγματα χαλάρωσαν. Ο τύπος το βούλωσε και επέστρεψε στη θέση του. Ένοιωσα απίστευτα τυχερή εκείνη τη στιγμή και ξαναγέμισα το ποτήρι του αστυνομικού.
-Ευχαριστώ, του είπα και δεν μίλησα περισσότερο γιατί είδα το αφεντικό μου να επιστρέφει.

Κατά τις 12 πέρασε από το μαγαζί η Μαίρη, ήλπιζα ότι ήρθε να με αντικαταστήσει αλλά όταν πλησίασα να της μιλήσω.
«Ναι καλέ κύριε Γιάννη, ο γιατρός μου είπε να μην κουράζομαι μέχρι να γίνω τελειώς καλά… Δυό μερούλες άδεια να περάσω στο κρεβατάκι μου…
-Μην ανησυχείς, η Άννα θα σε καλύψει.

Ακούγοντας αυτά τα λόγια έμεινα κόκαλο.
-Μα κύριε Γιάννη αύριο δουλεύω εγώ νωρίς και η Μαίρη αργά κανονικά, θα πεθάνω δε μπορώ να κάνω 2 14ωρα στη σειρά!
-Έλα άσε το μελόδραμα, αφού είναι άρρωστη η Μαίρη δεν την βλέπεις πόσο χλωμή είναι;
-… Βρομάει ολόκληρη κολόνια από ένα μίλι μακριά.
-Αννούλα είσαι άδικη μαζί μου, εγώ σε κάλυψα την προηγούμενη εβδομάδα.
-Εμένα; Την Χριστίνα αντικατέστησες.
-Ε καλά, το ίδιο θα έκανα και για σένα… Τώρα φεύγω θα αργήσω και με περιμένει η μητέρα μου.
-Καληνύχτα Χριστίνα, Άννα σε φωνάζουν οι πελάτες, είπε το αφεντικό μου ενώ συνέχισα να την κοιτάζω προσπαθώντας να ηρεμήσω. Άννα σε φωνάζουν λέω!...
-Μάλιστα κύριε Γιάννη…

Κατά τις 2 δεν άντεχα άλλο… Ήμουν έτοιμη να κοιμηθώ οπουδήποτε, ακόμα και το αφεντικό μου φαινόταν απογοητευμένο από τον κόσμο που είχαμε. 2 τραπέζια κόσμο και ένας 60άρης που τα έπινε εδώ και ώρες…
-Ρίξε ένα σφουγγάρισμα, μη κοιμάσαι.

Πήγα και πήρα τη σφουγγαρίστρα ενώ παρατήρησα ότι ο τύπος είπε στο αφεντικό μου να κάτσει μαζί του.
Δυο λεπτά μετά ήρθε το αφεντικό μου δίπλα μου.
-Αννούλα κάνε ένα διάλειμμα, είπε και ανατρίχιασα ολόκληρη.
-Μάλιστα… ,είπε και κάθισα στην πιο κοντινή καρέκλα για να ακούσω τη συνέχεια.
-Τι λες να έκανες παρέα στον κύριο Παύλο από εκεί, είπε δείχνοντας τον 60άρη που κοιτούσε προς το μέρος μου ενώ ένοιωθα ότι του έτρεχαν τα σάλια.
-Δεν υπάρχει περίπτωση, του είπα.
-Ξέρεις ότι κανονικά δεν έχεις διάλειμμα και πρέπει να δουλεύεις;
-Ξέρω ότι δεν δουλεύω 14ωρα ενώ είμαι άγρυπνη!, είπα εκνευρισμένη.
-Θα πας εκεί!, είπε εκνευρισμένος και με τράβηξε, εγώ παραπάτησα στα νερά της σφουγγαρίστρας και έπεσα με τα μούτρα κάτω ενώ άδειασε ο κουβάς με το νερό πάνω στο τζιν μου. Αδέξια!

Κράτησα δάκρυα, δε θα του έδινα την ευχαρίστηση να με δει να κλαίω. Τότε συνειδητοποίησα ότι είχα ματώσει στο κεφάλι, μάλλον από κάποιο σπασμένο γυαλί που είχε στο πάτωμα.
-Πήγαινε στο μπάνιο να αλλάξεις, βρωμάς ολόκληρη ηλίθια!
-Δεν έχω άλλα ρούχα…, είπα σφίγγοντας τα δόντια μου.

Μπήκε πίσω από το μπαρ και άρπαξε μία σακούλα όπου η Μαίρη είχε μία αλλαξιά από δικά της ρούχα.
-Άντε ντύσου.
Πήγα στο μπάνιο κουβαλώντας την σακούλα… Έκλεισα την πόρτα και κλείδωσα πίσω μου. Έμεινα ακίνητη εκεί λίγα λεπτά.

-Γιατί δεν φεύγεις απλά;, ο Γουίνς είχε επιστρέψει.
-Δεν μπορώ, δεν έχω λεφτά μαζί μου… Πληρώνομαι σήμερα.
-Α τώρα μου μιλάς ε;
-Σκάσε γιατί θα την πληρώσεις εσύ.
-Νευράκια ε; Ρίξε λίγο νερό στο μέτωπο σου, αιμορραγείς.
-… Θα πάθω τέτανο αν ρίξω νερό στο πρόσωπό μου από αυτή την τουαλέτα.
-Τέτανο παθαίνεις από σκουριασμένα μέταλλα…
-Δε με νοιάζει, παράτα με!

Ντύθηκα… Μια κοντή φούστα, και μία μπλούζα στενή στο στήθος… Τα αθλητικά μου είχαν λασπώσει… Έβαλα τα στενά παπούτσια της Μαίρης. Κάποιος με δουλεύει εκεί έξω… Η σταχτοπούτα περνούσε καλά σε σχέση με μένα.

Πήρα χαρτιά και σκούπισα το μέτωπό μου. Κοιτάχτηκα στο καθρέπτη, η πληγή δε φαινόταν, αλλά εγώ ήμουν τρομαγμένη γιατί και άλλα μαλλιά είχαν κοκκινίσει...
-Τώρα σου πάνε περισσότερο μπορώ να πω.
-Τι μου συμβαίνει;… Τι μου συμβαίνει επιτέλους…
-Άννα τέλειωνε, οι πελάτες περιμένουν, άκουσα τη φωνή του αφεντικού μου απ’ έξω.
-Πληρώθηκε από τον μεθύστακα που σε στέλνει για να κάτσεις μαζί του. Ούτε σε στριπτιτζάδικο να δούλευες, φύγε.

Σηκώθηκα, δακρύζοντας και πήρα μια βαθιά ανάσα.
-Έρχομαι κύριε Γιάννη, είπα ανοίγοντας την πόρτα.
-Επιτέλους… Άκου, πήγαινε και τα σημερινά φιλοδωρήματα είναι δικά σου.
-Θέλω όμως το βδομαδιάτικό μου τώρα, είπα.
-Γιατί δεν με εμπιστεύεσαι ότι θα σε πληρώσω;
-… Μου χρωστάτε ήδη την προηγούμενη εβδομάδα…
-Ε δεν κουβαλούσα λεφτά όταν ήταν να πληρωθείς, έπρεπε να μου το θυμήσεις.
-Σας το είχα θυμίσει.
-Καλά καλά, ορίστε…, είπε βγάζοντας τα λεφτά του. Τα μέτρησε και μου έδωσε όσα μου χρωστούσε.

Κοίταξα τον τύπο που καθόταν στο τραπέζι και πλησίασα, του χαμογέλασα…
Άνοιξα την πόρτα και άρχισα να τρέχω έξω από το μαγαζί.

-Σταμάτα! Που πας;!, ούρλιαζε πίσω μου αλλά εγώ δεν σταμάτησα να τρέχω. Κλέφτρα γύρνα πίσω!

Με κυνήγησε… Όσο του επέτρεπαν τα περίσσια κιλά του αλλά εγώ του ξέφυγα…
-Έπρεπε να δεις τα μούτρα του, σχολίασε ο Γουίνς.
-Φαντάζομαι… Χεχ… Κουράστηκα. Του άξιζε όμως.
-Καλά… Αν σε βρει μεσω του κινητού σου;
-Το έχω κλειστό. Δε θα με ψάξει, ούτε θα καλέσει αστυνομία… Είναι νοθευμένα τα μισά ποτά του, και το γνωρίζει ότι το ξέρω.
-Έξυπνο κορίτσι… Δυστυχώς όχι αρκετά.
-Τι εννοείς Γουίνς;
-Κάθεσαι και μου μιλάς ενώ είμαι ανύπαρκτος.
-Το ξέρω ότι δεν υπάρχεις, μιλάω στον εαυτό μου.
-Αναρωτήσου τότε… Πως ήξερα ότι εκείνος ο τύπος σου πετούσε το ποτήρι του και σου είπα να σκύψεις.

Κοντοστάθηκα.
-Μάλλον… Το μάντεψα.
-Καλά… Όπως μάντεψες ότι κάποιος σε ακολουθεί από την ώρα που έφυγες από το μαγαζί, ο ίδιος κάποιος που σου πέταξε το ποτήρι.

Πάγωσα και κοίταξα τριγύρω. Πράγματι… Ήταν μία σκιά λίγο πιο κάτω στο δρόμο και με πλησίαζε. Κοίταξα από την άλλη και άλλες σκιές πλησίαζαν από την άλλη, είχαν καλυμμένα τα πρόσωπά τους με μάσκες και ένας κρατούσε έναν σουγιά.
-Τι έγινε; Σου ξέφυγε το ποτήρι μικρή;, είπε ο τύπος ενώ με περικύκλωναν.
-Τι… Τι θέλετε;…
Ο τύπος πήρε ένα μπουκάλι από κάτω και το έσπασε.
-Εμένα μου ξέφυγε το μπουκάλι, και τώρα θα μου ξεφύγει πάλι πάνω στο πρόσωπο σου, είπε. Η περιοχή μου ανήκει, τα έβαλες με λάθος άτομο ηλίθια.
Βρήκα μία μισοσπασμένη καρέκλα στην άκρη, όταν με πλησίασε αρκετά την έσπασα πάνω του και άρχισα να τρέχω, τουλάχιστον αυτό ήξερα να το κάνω καλά…
-Πιάστε την! Θα σε κάνω κομμάτια!, ούρλιαξε αυτός.

Έτρεχα όσο πιο γρήγορα μπορούσα, έτρεχα ενώ ο Γουίνς προσπαθούσε να μου πει κάτι απεγνωσμένα αλλά τα λόγια του δεν μπορούσα να τα καταλάβω εκείνες τις στιγμές αλλά πλέον ξέρω… Ότι αυτό που έλεγε δεν ήταν διαφορετικό από… «Άννα, κόκκινα μαλλιά, τα ρούχα που φοράς, ξύπνα!»…

Αλλά δεν ήταν όνειρο.
Παραπάτησα και σηκώθηκα μέσα σε στιγμές, με κυνηγούσαν αλλά δεν έβγαινε φωνή από μέσα μου για να ουρλιάξω. Μέχρι που είδα ένα στενό, μπήκα μέσα και έτρεξα… Μα τότε τον είδα.

Ψηλός και γεροδεμένος, κοίταζε τριγύρω περίεργος και κοίταξε εμένα μέσα στα μάτια και ένοιωσα σαν να κοίταξε μέσα στην ψυχή μου. Ήταν εκεί και εγώ δεν μπορούσα να σταματήσω ενώ αυτοί που με κηνυγούσαν έμπαιναν στο στενό… Με έπιασε και με κράτησε ακίνητη…

-Ε φίλε, η κοπελιά είναι δική μας.
Τους κοιτούσε ενώ με κρατούσε μέσα από τον αγκώνα του.
-Δική σας;, είπε με μια αμείλικτη, ατάραχη φωνή.
-Ναι δική μας, μας έκανε μαλακία και θα την χαράξω, είπε υποδεικνύοντας το μπουκάλι του.
-Δεν είναι τρόπος να σκοτώσεις κάποιον αυτός, είπε ενώ ένοιωθα ότι η καρδιά μου θα έβγαινε από το στήθος μου.
-Άσε την κοπέλα και φύγε, αυτά είναι δικά μας μέρη, είπε ένας άλλος που άνοιγε έναν σουγιά.

Τότε, έβγαλε ένα μεγάλο μαχαίρι και το κώλυσε στον λαιμό μου.
-Θα σας δείξω εγώ τι σημαίνει φόνος… Παιδάκια.

Ένοιωσα τη λάμα του μαχαιριού στο λαιμό μου και αμέσως μετά είδα αίματα να αναβλύζουν από το λαιμό μου. Προσπαθούσα να ουρλιάξω μα δεν είχα φωνή, προσπαθούσα να τρέξω μα τα πόδια μου δεν μπορούσαν να κουνηθούν.
Με άφησε… Τα γόνατα μου χτύπησαν στο κρύο πάτωμα και το κορμί μου τινάχτηκε ολόκληρο... Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι είναι τον τρόμο μέσα στα βλέμματα των δήθεν κυνηγών μου μπροστά στο θέαμα… Δεν ένοιωθά τίποτα πλέον… Τουλάχιστον ο εφιάλτης τέλειωνε επιτέλους…
-Την… Την σκότωσες.
-Έτσι σκοτώνεις όταν πρέπει να σκοτώσεις, είπε ο τύπος σκουπίζοντας το μαχαίρι του. Ενδιαφέρεται κανένας άλλος να δοκιμάσει;, έκανε δυό βήματα προς το μέρος τους παρατείνοντας το μαχαίρι του...
-Είναι τρελός! Πάμε να φύγουμε!, ούρλιαξε ένας και τράπηκαν σε φυγή.

Αυτός, με πλησίασε και έσκυψε από πάνω μου.
-Έλα, έφυγαν. Σήκω.

«Άσε με να πεθάνω ήσυχη», σκέφτηκα. «Μη με βασανίζεις άλλο...».
-Μικρή;
«Μου έκοψες τον λαιμό…»
-Μπορεί να γυρίσουν. Σήκω επιτέλους.
«Σκάσε… Άσε με ήσυχη…»

Ο τύπος κάθισε σε ένα καφάσι εκεί κοντά και περίμενε. Περίμενε…
-Ξέρεις… Θα ήσουν ήδη νεκρή αν ήταν να πεθάνεις.
-Σκάσε… Επιτέλους σκάσε… Μου έκοψες τον λαιμό…
-Μιλάς, αναπνέεις κανονικά, τι λες να τελειώσει αυτό το θέατρο και να φύγουμε;
-Έχω χάσει τόσο αίμα που δε μπορώ να κουνηθώ…

Έσκυψε μπροστά μου και μου έδειξε το χέρι που με κρατούσε πιο πριν προσπαθώντας να με τρομάξει … Ήταν γεμάτο αίματα και είχε ένα μεγάλο σημάδι από μαχαίρι λίγο κάτω από τον καρπό.
-Έκοψες και τον εαυτό σου προσπαθώντας να με σκοτώσεις… Και λέγανε εμένα απρόσεκτη…
-… Προσπάθησε ξανά, είπε ενώ άρχισε να δένει το χέρι του.

Σήκωσα το κεφάλι μου σιγά σιγά με τα χέρια μου να τρέμουν και γονάτισα. Έπιασα τον λαιμό μου ο οποίος ήταν γεμάτος αίματα… Αλλά δεν ήταν κομμένος πουθενά.
Τον κοίταξα τρομαγμένη.
-Με… άφησες ζωντανή για να με βιάσεις;…, ρώτησα χαμένη.
-Άσε με έξω από τις φαντασιώσεις σου. Σήκω. Θα σε πάω σπίτι σου.

Έμεινα ακίνητη και προσπάθησα να σκεφτώ καθαρά… Δεν πονούσα, ποτέ δεν είχα πονέσει, ο λαιμός μου ήταν μια χαρά ενώ ο τύπος αιμορραγούσε στον καρπό... Είχε… Κόψει το χέρι του αντί το λαιμό μου και όλοι νόμιζαν ότι… Μα είναι τρελό γιατί να…
-Θεέ μου το χέρι σου!...
-Θα γίνει καλά… Θα πιώ λίγο αίμα από έναν-δύο περαστικούς και θα είμαι καλά.
-Είσαι… Βρυκόλακας;!

Ο τύπος με κοίταξε με μισό μάτι και στιγμές μετά έσπασε το βλέμμα στο πρόσωπό του.
-Θα πίστευες τα πάντα έτσι;, είπε ενώ μετα βίας κρατούσε το χαμόγελο του.

Την επόμενη στιγμή η γροθιά μου συγκρούσθηκε με το πρόσωπό του και ο μεγαλόσωμος άνδρας έκανε ένα βήμα πίσω.
-Ξέρεις πόσο τρόμαξα! Έξι μήνες έβλεπα στα όνειρά μου ότι θα με σκότωνες και σήμερα που επιτέλους θα τέλειωνε αυτό το μαρτύριο εσύ αστειεύεσαι;!

Συνέχισα να τον χτυπάω και να τον βρίζω με ότι λέξη μπορούσε να περάσει από το μυαλό μου ενώ αυτός ακόμα πονούσε αλλά δεν το έδειχνε καθόλου. Είχε μίνει ακίνητος και απλά παρακολουθούσε τον χείμαρρο που έβγαινε από το στόμα μου… Πάνω του ξέσπασαν όλα όσα είχα περάσει εκείνη την μέρα.
Κάθισε σε ένα κουτί και όταν ηρέμησα κάθισα δίπλα του. Έβγαλέ ένα πολύ παλιό κουτί με τσιγάρα και έβγαλε το τελευταίο από μέσα του. Το ακούμπησε στα χείλη του και βγάζοντας τον αναπτήρα έμεινε λίγο ακίνητος. Έβαλε μέσα τον αναπτήρα και ξανάβαλε το τσιγάρο στο κουτί του…
-Ηρέμισες;
-Ναι… Συγγνώμη… Πως είναι το χέρι σου;
-Θα ζήσω, αν αυτό ρωτάς. Προτείνω να μείνεις μακριά από αυτή την περιοχή.
-Το όνομα σου…
-Φόναζε με όπως θες, δεν έχει σημασία.
-Θέλω να ξέρω το όνομα σου…
-Μάρκος.
-Μάρκος;
-Αν δε σου κάνει λυπάμαι αυτό έχω.
-Άννα.
-Χμ;, με κοίταξε με περιέργεια
-Λέω με λένε Άννα.
-Μάλιστα, απάντησε με αδιαφορία και τον κοίταξα εκνευρισμένη. Εννοώ… Χάρηκα.
-Είσαι περίεργος, είπα χαμογελώντας ελαφρά.
-Και εσύ… Επικίνδυνη… Νοιώθω σαν να κάθομαι δίπλα σε ένα ηφαίστειο…
-Συγγνώμη για πριν… Απλά είχα μία πολύ, πολύ δύσκολη μέρα… Και μην ανησυχείς δε θα εκραγώ.
-… Δεν είναι η δουλειά μου να ρωτήσω… Αλλά γιατί σε κηνυγούσαν;
-Εμ… Δούλευα στην καφετέρια παρακάτω πριν λίγες ώρες… Και ο τύπος με το μπουκάλι… Ε τέλος πάντων, κάτι έκανε και τον περιέλουσα με καφέ.
-Να ξέρω να μην έρθω στη καφετέρια δηλαδή…
-Όχι να πας αν θες… Απολύθηκα πριν λίγο. Αλλά τα μισά ποτά του είναι νερωμένα οπότε δε στο συνηστώ.
-Να ρωτήσω γιατί απολύθηκες;
-Μόλις πληρώθηκα έφυγα τρέχοντας φορώντας τα ρούχα μιας άλλης κοπέλας που δούλευε στο μαγαζί… Ναι οκ πήρα μισθό μιας μέρας παραπάνω αλλά ήθελε να κάνω παρέα σε έναν λιγδιάρη και…
-Ξέρεις… Όσο περισσότερο μιλάς τόσο περισσότερο πιστεύω ότι έπρεπε να σε αφήσω στους άλλους, είπε και τον χτύπησα στο μπράτσο.
-Κακέ… Δεν φταίω εγώ, μου έκλεβε τα φιλοδωρήματα από τα τραπέζια όταν δεν κοιτούσα ενώ η άλλη κοπέλα έφευγε και άφηνε όλη την λάντζα σε μένα και…
-Άρα εσύ είσαι αγγελάκι, είπε ειρώνικα και με σκέπασε με την καμπαρντίνα του. Πρέπει να έχεις παγώσει…
-Ξέρεις… Δε ξέρω γιατί αλλά νομίζω ότι σε εμπιστεύομαι… Βέβαια κάποτε εμπιστεύθηκα και κάποιον που κατέληξα να του χαράξω το μισό του πρόσωπο με τα νύχια μου, έλεγα κοιτώντας τον Μάρκο να με κοιτά ακόμα πιο παραξενεμένος. Μη με κοιτάς έτσι! Έφαγα χαστούκι και όταν πήγα να το ανταποδώσω…
-Δεν υπολόγισες το μήκος των νυχιών σου ένα πράγμα.
-Εχμ… Ναι. Άλλα κοίτα, από τότε τα κόβω κοντά, του είπα προσπαθώντας να αστειευτώ.
-Ωραία… Τώρα αισθάνομαι πιο… Ασφαλής…
-Αλήθεια… Τι έκανες στο στενό;
-Περνούσα εδώ κοντά, όταν ξαφνικά άκουσα ένα πνεύμα να μου ζητάει βοήθεια. Δεν είχα χρόνο να το σκεφτώ, απλά πήγα εκεί που με οδήγησε και λίγες στιγμές μετά ήρθες και εσύ.
-Πνεύμα… Εννοείς ότι μπορείς να ακούσεις τον Γουίνς;, είπα αποστομωμένη.
-Γουίνς τον λέγανε; Ναι, γιατί εσύ δεν μπορείς;
-Εγώ μπορώ!... Αλλά είναι ο φανταστικός μου φίλος και…, ο Μάρκος με κοίταγε με εκείνο το βλέμμα πάλι. Τι;!
-Αν ήταν φανταστικός τότε δε θα μπορούσα να τον δω εκτός και αν ήμουν και εγώ μέρος της φαντασίας σου… Και όπως είπα πριν… Άσε με έξω από τις φαντασιώσεις σου.
-Μα… Δεν υπάρχει! Τουλάχιστον… Έτσι λέει ο Φρόυντ…
-… Μιλάς και με νεκρούς ψυχίατρους τώρα;
-Άρα… Δεν τρέχει τίποτα με μένα, τα όνειρα που βλέπω και ο Γουίνς… Είναι όλα πραγματικά!
-Ναι είναι πραγματικά… Τώρα κατά πόσο δεν τρέχει τίποτα με σένα…
-Πες τα Χρυσόστομε!, ακούστηκε η φωνή του Γουίνς. Επιτέλους!
-Μισό λεπτό… Άρα… Ο Γουίνς υπάρχει, ο ψυχολόγος μου έκανε λάθος, τα όνειρα μου πράγματι δείχνουν το μέλλον και τα μαλλιά μου έγιναν κόκκινα επειδή…
-Αφυπνίστηκες, είπε ο Μάρκος δένοντας λίγο καλύτερα την πληγή του. Καλώς ήρθες στον πραγματικό κόσμο… Μάγισσα.
-Μάγισσα; Γιατί με αποκαλείς έτσι;
-Μιλάς με πνεύματα, βλέπεις το μέλλον και σίγουρα έχεις κάποιο από τα στοιχεία της μαγείας μέσα σου. Είσαι μάγισσα, μία νεαρή, ανίδεη, ξεροκέφαλη μάγισσα η οποία δε γνωρίζει καθόλου τις δυνάμεις της…
-Εντάξει… Τώρα με τρομάζεις εσύ… Έχω έναν πολύ καλό ψυχολόγο να σου προτείνω… Βασικά τώρα που το σκέφτομαι δεν έχω...
-Νομίζω είμαι καλύτερα τώρα, θα σε πάω σπίτι σου, είπε και σηκώθηκε ενώ έβγαλε τον επίδεσμο από το χέρι του, το οποίο δεν είχε καν σημάδι από την πληγή.
-Που πήγε η πληγή;, αναφώνησα.
-Ας πούμε ότι… Εγώ δεν είμαι μάγος και ας το αφήσουμε εκεί. Και καλύτερα μείνε μακριά από τον κόσμο μου, είναι πολύ σκοτεινός…
-Δεν καταλαβαίνω…
-Και ούτε χρειάζεται… Πάμε, θα σε βάλω σε ένα ταξί να σε πάει σπίτι σου.
-Δεν παίρνω ταξί τέτοια ώρα!...
-Αν ήταν να σε σκοτώσει ένας ταξιτζής θα το είχες ονειρευτεί δε νομίζεις;
-Μπορεί να κάνει και άλλα πράγματα αντί να με σκοτώσει ξέρεις!
-Δεν νομίζω να είναι κυνηγός μάγων και να θέλει μια τούφα από τα μαλλιά σου ή…
-Δεν εννοούσα κάτι τέτοιο!...
-Ούτε κάποιος δρυίδης ο οποίος… Βασικά αποφεύγουν τις πόλεις, πόσο μάλλον να παραστήσει έναν ταξιτζή…
-Μπορουν και να με ληστέψουν ή… Να με ληστέψουν τέλος πάντων!
-Σωστά… Αυτό δε το σκέφτηκα πράγματι…
-Μάλιστα… Άκου, πήγαινε με μέχρι το μετρό και θα είμαι καλά, ανοίγει σε λίγο…

Και έτσι άρχισαν όλα…

Μα σαν άνοιξα τα μάτια μου, ήμουν χαμένη μέσα σε μία ερώτηση… Πού είμαι;

Τέλος Επισοδείου.

Απαγορεύεται η αντιγραφή του παραπάνω κειμένου με οποιοδήποτε τρόπο.

Θα σκεφτώ αν αναρτηθεί επόμενο κεφάλαιο αναλόγως από τα σχόλια σας.

Ευχαριστώ για το χρόνο σας.

Έτσι spamάρουν οι αρχαίοι Έλληνες...

2007-04-20T17:17:00.000+03:00

Από κάτω παραθέτω το πόστ το οποίο spamαραν στο blog μου, καθώς και σε όλα υπόλοιπα blog στο τοπ 200 των Ελληνικών chart υποθέτω.

Με bold σχολιάζω το θέμα:

Τα νέα 7 θαύματα του κόσμου

Νεα, τα φτιάξαμε πέρσι, πρόπερσι...

Πλησιάζουν οι μέρες μέχρι να καθοριστούν τα νέα 7 θαύματα του κόσμου και η εν εξελίξει παγκόσμια ψηφοφορία, η οποία διεξάγεται πυρετωδώς μέσω του Ίντερνετ, θέτει μέχρι στιγμής την δική μας Ακρόπολη στον κίνδυνο να μην βρίσκεται πλέον ανάμεσά τους .

Επειδή, θα μας κρατήσουν κακία τα μνημεία, η Ακρόπολη συγκεκριμένα αν δεν τα ψηφίσουμε και δε θα κάνουν διεθνή καριέρα στη συνέχεια.

Το περίφημο ελληνικό μνημείο βρίσκεται μέχρι στιγμής στην όγδοη θέση, ανάμεσα σε 21 υποψηφιότητες κι αν δεν ψηφίσουμε όλοι με σκοπό να την ανεβάσουμε κατά μία θέση και να την εντάξουμε πάλι στα μνημεία τα οποία θα αποτελούν από τις 7/7/2007 (τότε θα ανακοινωθούν α αποτελέσματα στη Λισαβόνα) τα νέα 7 θαύματα του κόσμου κινδυνεύουμε να μας φάει η μαρμάγκα της αδιαφορίας ακόμα μία φορά.

Η μαρμάγκα της αδιαφορίας;
Είμαστε έλληνες φίλε μου, ο πληθυσμός μας είναι το 1/10 των άλλων χωρών που λαμβάνουν μέρος ή ίσως το 1/50. Νομίζω ότι ήδη έχουμε δώσει πολύ περισσότερη ποσοστιαία κίνηση συγκριτικά με τις άλλες χώρες στην ιστοσελίδα.
Να σε ενημερώσω επιπλέον ότι το θέμα δε πάει με ποσοστά σαν στη Eurovision και ότι μετράει ο αριθμός των ψήφων.

Γι' αυτό ως Ελληνόπουλα και ως Ελληνοπούλες Α', Β' και Γ' ηλικίας οφείλουμε να βάλουμε κι εμείς το χεράκι μας, για να διατηρήσουμε την Ακρόπολη μέσα σε αυτά. Η σειρά έως τώρα είναι: Τα μέχρι στιγμής 7 θαύματα του κόσμου (θέσεις 1-7) : Colosseum, Great Wall, Machu Picchu, Petra, Pyramids of Giza, Statues of Easter Island, Taj Mahal MiddleΣτις επόμενες θέσεις 7 (8-14): Acropolis ( ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ) (ευτυχώς που το διευκρίνησε γιατί εγώ νόμιζα ότι έλεγε για το σουβλατζίδικο στη γωνία), Angkor, Chichen Itza, Eiffel Tower, Kremlin/ St. Basil, StonehengeΤελευταίες 7 θέσεις (15-21): Alhambra, Haria Sofia ( η Αγιά Σοφιά στην Πόλη ), Kiyomizu Temple, Neuschwanstein Castle, Statue of Liberty, Sydney Opera House, Timbuktu.

Αντιπάλοι...
Ο πύργος του Άιφελ; Του τύπου που όταν του είπαν ότι έφτιαξε ένα τερατούργημα και έπρεπε να το ρίξει, πήδηξε απο κάτω και αυτοκτόνησε; Αυτός ήταν και ο μόνος λόγος που σώθηκε το μνημείο αλλιώς θα το είχαν γκρεμίσει...
Το Μεγάλο Τοίχος... Είναι ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ αλλα ΤΕΙΧΟΣ!
Το Άγαλμα της Ελευθερίας... Πιο μεγαλειώδη πράγματα ετοιμάζουν οι Ιάπωνες για τους Ολυμπιακούς τους...

Είναι ωραία όλα αυτά αλλά δεν είναι αντάξιοι αντίπαλοι της Ακρόπολης...
Είναι σαν να βαζουμε την Παπαρίζου σε διαγωνισμό ομορφιάς ανάμεσα στις κοπέλες της ρεσεψιόν από τη Μαρία την Άσχημη...

Ένα μικρό μάθημα ιστορίας...
Η ακρόπολη της Αθήνας (γιατί ναι υπήρξαν και άλλες) φτιάχτηκε με συγκεκριμένο αριθμό κολωνών και μετρημένο κατα περίεργο τρόπο το κάθε σημείο της σε σχέση με αστρικούς χάρτες. Η τοποθεσία της είναι γεμάτη ενέργεια. Ένας έλληνας πιστεύει ότι νοιώθει ωραία που είναι στην Ακρόπολη επειδή είναι ένα αρχαίο μνημείο κτλ αλλά δεν είναι η αλήθεια: Η Ακρόπολη πάντα σε γέμιζε με αυτά τα συναισθήματα ακόμα και όταν όλη η Αθήνα ήταν γεμάτη με απειρά άλλα αριστουργήματα και ναούς. Υπάρχουν συγράμματα για τους λόγους που χτίστηκε με αυτόν τον τρόπο και μελέτες, αν θέλετε μπορείτε να ψάξετε.
Fun Fact: Γνωρίζετε ότι... Ποτέ δεν πετούσαν πουλιά πάνω από την Ακρόπολη;
Και ακόμα και σήμερα δεν πετάνε παραμόνο σε σημεία που πλέον έχουν τσιμέντο κόντα της...

Επομένως από άποψη τακτικής, επειδή όλοι ρίχνουν επτά ψήφους, εξυπηρετεί να ψηφίσουμε την Ακρόπολη και 6 ακόμα από την τελευταία επτάδα, ανάμεσα στα οποία περιλαμβάνεται και η η Αγιά Σοφιά στην Πόλη (Haria Sofia ).Εννοείται ότι μπορείτε να ψηφίσετε και πλήρως αμερόληπτα κατά τα λοιπά 6/7!!! Π.χ. δύσκολο κανείς να αρνηθεί το Κολοσσαίο ή τις Πυραμίδες του Χεόπος ( Pyramids of Giza ). Σε κάθε περίπτωση μην ξεχάσετε την Ακρόπολη και αποφύγετε όπως ο Διάολος το Λιβάνι τα Statues of Easter Island, Taj Mahal Middle, τα οποία καταλαμβάνουν την 6η και thn 7 η θέση.

Να τα μας... Eurovision έγινε το θέμα.
Θεωρώ κοροϊδία που βάζουμε ΑΥΤΟ το μνημείο σε τέτοια ηλίθια διοργάνωση.
Αν έβαζαν έναν Οίκο Ανοχής ανάμεσα στις υποψηφιότητες θα ψήφιζα αυτό...
Αρκει να τραγουδούσαν οι οικοδέσποινες Hard Rock ..........

Υπάρχει «ελληνική σημαία» στο σάιτ για να δείτε τον τρόπο ψηφοφορίας στη γλώσσα μας και μετά την ρίψη της ψήφου θα ζητηθεί επιβεβαίωση, με γράμμα που θα σας στείλουν με e-mail. Βάλτε, λοιπόν, οικογένεια, φίλους, γνωστούς και συναδέλφους να ψηφίσουν της Ακρόπολη στο sitenew7wonders.com new7wonders.com> και new7wonders.com new7wonders.com , ή σε έναν από τους διεθνείς τηλεφωνικούς αριθμούς +372 705 00 22, +372 541 117 38, 4236639002 99.

Ναι ναι, δώστε και άλλα χιτς στην Ιστοσελίδα, τηλέφωνα, κάντε πλούσιους τους ανθρώπους που εκμεταλλεύονται τους πολιτισμούς μας και βγάζουν λεφτά...

Τέλος πάντων... Λένε ότι όταν μπεις στο χορό πρέπει να χορέψεις.
Αν θέλετε λάβετε μέρος, αν όχι να ξέρετε...

Η Ακρόπολη ΔΕΝ θα σας κρατήσει κακία...

Τάδε έφη κάποιος που αρνείται να ρίξει ένα αρχαίο μνημείο στο βωμό του χρήματος και της eurovisionοποίησης του οτιδήποτε των ημερών μας...

Τσίου. Αν θέλετε να το συζητήσουμε στείλτε τα mail σας ή απαντήστε στο ποστ, αν θέλετε να με βρίσετε κάντε το με επιχειρήματα, αν θέλετε να με βρίσετε απλά θα σας έδινα το κινητό μου αν το ήξερα.

(Βασικά είπα ψέμματα, θα σας έδινα το κινητό του τύπου που έβαλε αυτό το ποστ στις απαντήσεις του Blog μου αλλά δεν το έχω...)

Ζήτω η Αρχαία Ελλάδα~ κάτω η εμπορευματοποίηση των πάντων!

10 τρόποι να αποφύγεται/αναβάλετε να κάνετε κάτι...

2007-04-20T11:00:00.000+03:00

Είναι απλοί και δοκιμασμένοι, θα έχετε δοκιμάσει και εσείς αρκετούς από αυτούς οπότε αρχίζουμε... Πρέπει να κάνετε μια δουλειά―

1. Χρειάζομαι κάτι!
Βρείτε το! Δε μπορώ να καθαρίσω το σπίτι χωρίς αζαξ για τα τζάμια, πρέπει να πάω να το αγοράσω. Τώρα. Και μιας και είμαι στα μαγαζιά ας πάρω και εκείνο, ας δω και το άλλο. Πρέπει!

2. Πρέπει να μάζεψω το γραφείο μου!
Μα δεν είναι δυνατόν να δουλέψω έτσι! Συνδετήρες από εδώ, χαρτιά πεταγμένα από εκεί, πρέπει να τα μαζέψω πριν δουλέψω!

3. Αχ ξέχασα να πάρω τηλεφώνο τον/την...!
Είναι ώρα να τηλεφωνήσω στην Μαρία που σπουδάζει στο Βερολίνο γιατί της το είχα πει και αν δε το κάνω τώρα θα το ξεχάσω πάλι. Α κάτσε ο κώστας τι να κάνει σήμερα; Ας τον πάρω και αυτον να δω τι παίζει...

4. Να παραγγείλω όμως κάτι να φάω/ Η μήπως να ετοιμάσω;
Νηστικό αρκούδι δε χορεύει. Λοιπόν, παράγγελνω το φαγητό, δε θα αργήσω, έχω μόνο 5-20 φυλλάδια τριγύρω για να επιλέξω... Τι θέλω... Σουβλάκι, κινέζικο, πίτσα, γιατί όχι...

5. Εξέταζω το πρόβλημα.
Λοιπόν, ώρα για δουλειά, να δούμε τι έχουνε κάνει όμως οι άλλοι πάνω στο θέμα... Χμ, αυτός έκανε αυτό, εκείνος... να διαβάσουμε και μια ανάλυση στο θέμα. Αχά! Όχι δε μου κάνει... Μήπως...;

6. Χρειάζομαι κάτι ακόμα!
Να πάρει ξέχασα μύτες για το μηχανικό μου μολύβι, πρέπει να βρω πρώτα και απο αυτές. Αλλά χρειάζομαι και εκείνη την αναφορά για να κάνω καλύτερη δουλειά, ας τη ζητήσω από τον άλλο...

7. Μαμ Time!
Επιτέλους ήρθε το φαγητό που παραγγείλα/είναι έτοιμο το φαγητό που έβατε να ψήνετε. Η ώρα του φαγητού είναι ιερή. Μαχαιροπίρουνα... Ιταντακιμάσου!

8. Ώρα για δουλειά! Καφές φυσικά!
Ποιος νορμάλ άνθρωπος μπορεί να δουλέψει χωρίς καφέ;

9. Ώρα να αναλύσουμε το θέμα εμπεριστατομένα.
Ποιός είμαι, που πάω, γιατί να κάνω αυτή τη δουλειά: Γιατί είμαι πιόνι της σημερινής κουλτούρας, θέλω ειλικρινά να δουλέψω, με ποιόν απότερο σκοπό;

10. Τελευταίο βήμα... Ύπνος!
Ωραία όλα αυτά αλλά με το φαγητό με έπιασε υπνηλιά και με τη πολύ σκέψη. Θα αποδόσω καλύτερα το πρωί έχοντας το μυαλό μου καθαρό.

Επαναλάβετε.

Ή απλά στρώσου στη δουλειά και κάνε αυτό που πρέπει και μετά κάνε ό,τι άλλο θες.
Η επιλογή είναι δική σου. Όπως ήσουν επιλογή του εργοδότη σου, όπως η επιλογή των βαθμών σου είναι επιλογή του καθηγητή σου.

Έλεος. This is Eλλάντα!

2007-04-18T11:05:00.000+03:00

Καλημέρα σε όλους, πριν αρχίσω να υμνώ τους έλληνες τεχνικούς ας αρχίσουμε λίγο πιο ανάλαφρα με αυτό:
http://www.vgcats.com/comics/?strip_id=231

Και τώρα να συνεχίσω.

Κλίνει η σχολή μου για Πάσχα, τι χαρά!
2 μέρες μετά χαλάει το pc μου.

Αλή αλή και τρισαλή μέσα στις διακοπές τέτοιο πράγμα...
Θα μου πείτε άλλο πράγμα δεν είχα να κάνω μέσα στις διακοπές εκτός από το να είμαι στον υπολογιστή;

Είχα, αρκετά, αλλά το άγχος των εργασιών που είχα δε με άφηνε, χαμένες κάπου μέσα στον υπολογιστή μου.

Υπολογιστής στο πρώτο κατάστημα. Το κρατάνε 5 μέρες και το επιστρέφουν λέγοντας στη μητέρα μου ότι "είναι χαλασμένη η μητρική και ο σκληρός δίσκος".
Επιστρέφοντας στο σπίτι με ενημέρώνει ο αδερφός μου ότι το είχε δώσει στο μαγαζί ΧΩΡΙΣ τον σκληρό δίσκο γιατί τον ήθελε.
Αντί να κάτσουμε να μας πουλήσουν καινούργιο σκληρό και μητρική το πάμε σε άλλο μαγαζί να το φτιάξουμε όπου μας λένε ότι... "δεν έχει τίποτα".

Το παίρνω πίσω, εκνευρισμένος από τα λεφτά που έχουν φύγει και το βάζω να δουλέψει... Τίποτα!

Τότε το ανοίγει ο αδερφός μου ξανά, το κοιτάζει... Αλλάζει καλώδια και ανακαλύπτει ότι είναι καμμένη μία από τις 2 εξόδους της κάρτας γραφικών μου επειδή στην άλλη δουλεύει μιά χαρά το μηχάνημα.

Χρειάστηκαν 3 τεχνικοί, περίπου 50 ευρώ και 2 εβδομάδες για να το ανακαλύψουν αυτό και το ανακάλυψε όχι ο επαγγελματίας αλλά ο ερασιτέχνης...

Πόσες φορές πάθατε το ίδιο, ή πόσες φορές πάθατε το ίδιο χωρίς να το καταλάβετε επειδή πήγατε στον πρώτο τεχνικό;...

I rest my case...

Έτοιμο το νέο Blog!

2007-03-15T15:29:00.001+02:00

Δεν άργησα έτσι;

Όσοι ενδιαφέρονται για ιαπωνικά ας προσέλθουν αν και το νεο blogaki έχει δουλειά ακόμα.
http://aeonjin.blogspot.com/

Τζα-να~

Νέο Blog στα σκαριά...

2007-03-15T14:38:00.000+02:00

Θα φτιάξω ένα νέο blog about Japanese-ing in Greece~

Μέχρι να το τελειώσω να ένα link με ένα pdf-aki με Kanji (ιδεογράμματα για τους ιδεο-αγράμματους :Ρ )

http://rapidshare.com/files/21144937/basic_kanji_book.pdf.html

Τσιου.

Γυμνάζοντας τα φτερά σου...

2007-03-12T11:17:00.000+02:00

Καλημέρα, σας έλλειψα το ξέρω, θα με συγχωρέσετε γιατί ξαφνικά μπήκα σε άλλους ρυθμούς.

Είναι προσωπικό αυτό το ποστ, εγωιστικό θα έλεγα ίσως να μη σας ενδιαφέρει, αν επιμένετε όμως να το διαβάσετε...

Αμερικανικό Κολλέγιο, Ιαπωνικά και Διπλωμα οδήγησης όλα μαζί. Δε ξέρω πως έμπλεξα σε όλα αυτά, αλλά γνωρίζω ότι ήταν συνειδητή επιλογή μου το καθέ ένα απο αυτά. Επίσης, απέκτησα αφοσίωση την οποία δε περίμενα οτί θα είχα ποτέ για κάτι.

Και ποτέ δε περίμενα ότι θα έλεγα ότι "δεν έχω καιρό για σχέσεις".
Ναι, το είπα εγώ αυτό. Και εκτός θαύματος, δε θα αλλάξει αυτή η άποψη μου.

Έχω έναν ξεκάθαρο σκοπό μπροστά μου και στρωμένο δρόμο για να τον φτάσω, οι λακούβες είναι δική μου ευθύνη να τις ξεπεράσω και το ταξίδι προβλέπεται κουραστικό.

Αρνούμαι όμως ότι θέλω να τελειώσει, σκοπεύω να το απολαύσω.
Είναι μέρος της ζωής μου, μαζι με τα μεταπτύχιακά ίσως δεν αρκέσουν 7 χρόνια για να εκπληρωθεί. Ώντας στο λύκειο περίμενα πως και πως να τελειώσει και δεν απολάμβανα τη στιγμή, δε θα κάνω το ίδιο λάθος.

Δεν υπάρχουν δικαιολογίες, το όπλο εκπυρσοκρότησε και δήλωσε την αρχή του αγώνα.

Με τις δάφνες στο τέλος και το ταξίδι να παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον γνωρίζω ποιος είμαι, που βαδίζω, τι θέλω.

Βρήκα τα φτερά μου.
Σιγά σιγά θα θυμηθώ και το λόγο που τα ήθελα από την αρχή...

Τζα-να.

5 πράγματα που δε θέλετε να μάθετε για μένα

2007-02-23T17:45:00.000+02:00

Ορίστε έφαγα και εγώ το tag μου απο την Ερωβιάνα και πρέπει να πω και εγώ 5 πράγματα.

1. Το μόνο σχετικά σοβαρό φαγητο που έμαθα ποτέ να μαγειρεύω (και να είναι αρκετά εύγεστο για να φαγωθεί) είναι τα σουβλάκια. Τουλάχιστον τα φτιάχνω καλά! (και όχι δεν εννοώ ότι τα παραγγέλνω :Ρ)

2. Αν πάω κάπου πιο νωρίς από την προκαθορισμένη ώρα... Περιμένω μεχρι να έρθει η ώρα που πρέπει να είμαι εκεί κανονικά για να χτυπήσω το κουδούνι.

3. Έχω υπερακοή και υπερκουφαμάρα. Ενώ είμαι σε ένα δωμάτιο χωρίς να το θέλω παρακολουθώ 2-3 συζητήσεις στην απέναντι μεριά του δωματίου. Δε το κάνω επίτηδες! Ενώ όταν μιλάω σε κάποιον και μου απαντάει καμιά φορά δεν τον ακούω~!

4. Αν ποτε κάνει κανεις κακό στον αδερφό μου θα το μετανοιώσει ΠΙΚΡΑ. Όταν κάποτε έπαθε δηλητηρίαση από το φαγητό που έφαγε στην εστία της σχολής του με το ζόρι με κράτησαν να μην πάω να τους τα σπάσω όλα.

5. Πριν λίγα χρόνια την έπεσα σε ένα μοντέλο έχοντας πιεί μόνο 2 βότκες. Έφυγα με το όνομα της σε χαρτάκι~

Πόσο εύκολο είναι να ερωτευθεί κανείς...

2007-01-31T23:32:00.000+02:00

Όταν σου συμβαίνει κάτι το απρόσμενο, όταν έχεις πει ότι "Δεν πρόκειται να ερωτευθώ ξανά" τότε συμβαίνει, στο πιο περίεργο μέρος, την πιο απίθανη στιγμή.

...Όχι σε μένα δυστυχώς οπότε αγνοήστε τα παραπάνω~!

Όμως, θα σας διηγηθώ ένα μικρό γεγονός, για μια κοπέλα που συνάντησα εχθές, και κάτω από άλλες συνθήκες θα μπορούσα να ερωτευθώ.

Έφτανα στο Μετρό, κατέβαινα τις σκάλες για να αλλάξω συρμό.

Άπειροι άνθρωποι, στριμωγμένοι, ο ένας να σπρώχνει τον άλλο, να κάθονται στις λιγοστές καρέκλες μερικοί και άλλοι απλά να παραμένουν στριμωγμένοι.

Εκτός!... Από ένα κορίτσι, το οποίο... Είχε καθήσει στις σκάλες, με ένα walkman στα αυτιά, μία σχολική τσάντα στα πόδια και διάβαζε ένα βιβλίο.

Τι είχε γίνει εκεί;!

Άνθρωποι και αντιλήψεις, δε μπορούσαν να βρουν κάπου να κάτσουν, ήταν στριμωγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο γιατί;
Επειδή Καρέκλες-Κάθισμα. Σκάλες Όχι-Κάθισμα.

Το μικρό παιχνίδι του μυαλου, οι κανόνες που ακολουθούμε χωρίς να καταλαβαίνουμε.
Σε αντίθεση με όλους τους άλλους, οι οποίοι ήταν τυφλοί σε αυτή την ευκαιρία, η κοπέλα την είδε και την άδραξε.
Ξεχώρισε ο άνθρωπος ανάμεσα στους "ανθρώπους".

Δε θυμάμαι αν έχω ξαναδει άτομο να κάθεται στις σκάλες του μετρό, αλλά ποτέ δε μου είχε κάνει τόσο εντύπωση.

Αυτό έχει σημασία στη ζωή τελικά, να βλέπεις, αυτό που άλλοι δε μπορούν να δουν, την ευκαιρία την οποία δε τα βλέπεις με τα μάτια της καθημερινότητας αλλά την βλέπεις με το ένστικτο σου ως άνθρωπος.

Δεν είναι ανάγκη να είσαι ντυμένη ως θεά, να μιλάς με προφορά ή να φοράς ακριβά ρούχα... Μερικές φορές ο άλλος μπορεί να σε ερςτευθεί επειδή απλά είσαι εσύ...
Μην υποκρίνεστε και αφήνετε σχέσεις να βασίζονται σε ψέμματα.
Γιατί;... Αυτή είναι ιστορία για άλλη φορά...

I could really fall for that girl, she was pretty too~

Αυτά τα ολίγα, με συγχωρείτε για την καθυστέρηση των ποιημάτων, θα επανορθώσω λίαν συντόμως.

Βλέπε τηλεόραση... Indigo Εξωγηίνε μολυσμένου κρέατος καταναλωτή...

2007-01-25T14:11:00.000+02:00

Σας παρακαλώ, μια χαρή, για εσάς.
Ενα σφυρί, τσεκούρι, κάτι... Αν κάθεστε να ακούτε αυτά που λένε στην τηλεόραση...
ΣΠΑΣΤΕ ΤΗΝ!

ΣΥΜΦΩΝΩ οτι υπάρχουν εξωγηίνοι, το σύμπαν είναι τεράστιο, είναι εγωιστική η προοπτική ότι είμαστε μόνοι μας.
ΔΙΑΦΩΝΩ ότι δεν έχουν τίποτα άλλο να κάνουν απο το να ασχολούνται μαζί μας.
ΙΣΩΣ θέλουν να μας μελετήσουν, ή να μας σώσουν ή οτιδήποτε. Δε με αφορά αν δε μου το πουν.

ΣΥΜΦΩΝΩ ότι υπάρχει αύρα σε κάθε άνθρωπο, διαφορετικό χρώμμα και τα λοιπά. Ξέρω ότι την πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου μου είπε ο άσχετος ταξιτζής "τι έχεις εσυ, εσύ λάμπεις;"
ΔΙΑΦΩΝΩ ότι όσοι απάντησαν σε εκείνες τις ερωτήσεις που έβαλαν στην τηλεόραση είναι παιδιά indigo και έχουν μία αύρα ανώτερη από τους άλλους.
ΙΣΩΣ οι αύρες λένε τι είμαστε, μα δεν καθορίζουν τι ΘΑ είμαστε...

ΣΥΜΦΩΝΩ ότι τρώμε σάπια κρέατα που μας ταίζουν...
ΔΙΑΦΩΝΩ ότι πρέπει να κάνουμε πλούσιους τους ιχθυοπώλεις οι οποίοι είναι όσο έμποροι είναι και οι κρεοπώλεις...
ΙΣΩΣ έχουν άδικο σε αρκετές καταγγελίες που αναφέρουν αυτές οι εκπομπές...

ΣΥΜΦΩΝΩ ότι η τηλεόραση είναι για πέταμα.
ΔΙΑΦΩΝΩ ότι δεν υπάρχουν εκπομπές που αξίζει να δείτε.
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΙΣΩΣ όσον αφορά το μέλλον της έτσι όπως κατευθύνεται...

Δε λυπάμαι εμένα και τους λίγους που ξέρουν να βλέπουν πίσω από τις λέξεις της τηλεόρασης...
Λυπάμαι τα παιδιά...

Τα παιδιά... Που μαθαίνουν ότι "αυτός είναι ο κόσμος" και όταν θα μεγαλώσω θα πρέπει να φέρομαι έτσι...

Λυπηθείτε... Τα παιδιά...

002 - Αλμυρή Νυχτιά

2007-01-25T14:10:00.001+02:00

Αλμυρή Νυχτιά

Νοιώθω τα κύματα με μάτια που δε τα βλέπουν
μήδε δάχτυλα παίζουν στον γκριζωπό αφρό τους…
Η σιωπή του αμπαριού, σ’ ένα πλοίο δίχως προορισμό,
και από κάτω σου να ξέρεις, η υδάτινη άβυσσος προσμένει…

Με δέκα αστέρια οδηγό, μισό φεγγάρι φως,
και μια γοργόνα να σωπαίνει, στης νύχτας το ρυθμό.
Λίγο πιο πέρα είναι το λιμάνι, λίγο πιο πέρα δεν υπάρχει αλάτι…
λίγο πιο πέρα και το ψέμα τελειώνει, λίγο πιο πέρα…

Οι γλάροι ακολουθούν, μα ένα κοράκι προσμένει,
ταξίδι δίχως σκοπό σε πορφυρά νερά, το κοράκι περιμένει…
Κρουαζιέρα ονείρου, σκιές τα κύματα, αγάπης θύματα…
Ένα λευκό δελφίνι κολυμπά, στης νύχτας το σιωπηλό αγέρι…

Λίγο πιο πέρα ένα κοράκι να προσμένει…

-IR

001 Μελωδία Σιωπής

2007-01-23T13:57:00.000+02:00

Μελωδία Σιωπής

Γλώσσα σιωπής, νόηση στιγμής ένα παιχνίδι των αιώνων.
Και το παιδί χτύπαγε τις χορδές της κιθάρας, μελωδία κενή…

Κόσμος ατσαλένιος, πουλιά μεταλλικά τάισε τα σπόρια από χρυσό,
Πότισε τα έλαια πέτρας και χαρτιά γραμμένα από τραπεζίτη τρελό,
Τι θαρρείς θα θελήσουν αύριο τα ζώα, αν σήμερα τα πουλιά θέλουν αυτά;

Ζούγκλα από μέταλλο, κοινωνία ξένη, καρδιές από σκληρό διαμάντι.
Και τώρα έλα εσύ και δες, τον κόσμο ολάκερο μέσα στο κουτί το μαγικό.
Τα δείχνει όλα, τα δείχνει τώρα, τα δείχνει όπως τα βλέπει με τα δικά του μάτια…

Θαρρεί κανείς, θα σταματήσει το ορατόριο της αυγής, να κοιτάξει παραπέρα,
Θα αγναντεύει το μοιρολόγι της σιωπής, ενός ήλιου που χάνεται στο σκότος;
Ανάμεσα σ’ αυτά, ποιος. το παιδί της σιωπής θα γυρίσει να κοιτάξει…

Ακόμα τις σκληρές, της κιθάρας χορδές, χτυπά και ονειρεύεται τραγούδια…

-IR. Αφιερωμένο στον φίλο A.F.Marx.

Αναζητώντας έμπνευση.

2007-01-22T18:11:00.000+02:00

Η ύπαρξη αυτού του ποστ εξαρτάται από τις απαντήσεις.

Απαντήστε σε αυτό το ποστ γράφοντας 3 λέξεις που θα θέλατε να δειτε σε ένα ποίημα και σύντομα θα δείτε το ποίημα αναρτημένο στο blog μου.

Αυτές οι λέξεις μπορούν να είναι άσχετες μεταξύ τους, για παράδειγμα: Ανατολή, άνεμος, ζαχαρωτό.

Κάνω μία έρευνα, θα σας ανακοινώσω το αποτέλεσμα όταν έχω γράψει έναν αριθμό από ποιήματα.

Ευχαριστώ.

"Όμορφος, ψηλός, γεροδεμένος άνδρας αποζητά..."

2007-01-17T19:14:00.000+02:00

κάπως έτσι άρχιζαν κάτι αγγελίες σε εφημερίδες πριν 40 χρόνια.

Και τώρα είμαστε στο σήμερα, δεν υπάρχουν τέτοια πράγματα, αλλά άκουσα ένα ρεπορτάζ εχθές στην τηλεόραση... Ρωτούσαν μια κοπέλα για τους άνδρες και αυτή έκφρασε την άποψη της: "Δεν υπάρχουν άνδρες πλέον, περιμένουν από τις γυναίκες να κάνουν την πρώτη κίνηση"

Και μία άλλη που έλεγε "Με έχουν παρενοχλήσει πολλές φορές σεξουαλικά", δηλαδή τι σας εχουν πει, "Ε απο πολύ χοντρά πράγματα μέχρι ότι Έχω πολύ όμορφα μάτια"

Και λέω εγω ο άμοιρος, αν ο άλλος της είπε ότι έχει όμορφα μάτια, η κοπέλα που έβγαλα ένα τριαντάφυλλο από τα μαλλιά της θα έπρεπε να με κλείσει ισόβια.

Ειλικρινά τι λέτε, πως πρέπει να φερθεί ένας άνδρας στις μέρες μας για να δίξει το ενδιαφέρον του για μια κοπέλα;

Αδυνατώ να υποκριθώ ότι με ενδιαφέρει πραγματικά μια κοπέλα, μόνο εμφανησιακά αν δε μιλήσω πρώτα μαζί της, να δω, να μάθω ποιά είναι. Αλλά αυτό δίχνει από την άλλη ανασφάλεια από μέρους μου έτσι δεν είναι;

Ναι δυστυχώς, και τα one night stand δεν είναι ο τομέας μου. Από την άλλη... Υπάρχουν κοπέλες τις οποίες έχω ερωτευθεί με την πρώτη ματιά. Φέρθηκα καλύτερα;...

Αντιθέτως, με μία από αυτές τουλάχιστον χτύπησα σε έναν κρούνο ενώ μιλούσαμε.
Ανταπόδωσε όμως, λούστικε ολόκληρη με πορτοκαλάδα... Α ρε Ροδάνθη.

Δε σε ξανάδα ποτέ αλλά ακόμα θυμάμαι το όνομά σου ακόμα και 4 χρόνια μετά.

Οκ, είχε πλάκα. Αλλά δε ξαναγίνεται, ήμουν πολύ ρομαντικός και πολύ ντροπαλός τότε.
Τώρα είμαι απλά ρομαντικός και λίγο ντροπαλός. Οπότε θα χτυπήσω σε κάνα δέντρο.
"Δε φταίω εγώ, το δέντρο μου επιτέθηκε!"

Χεχε. Είμαι χαρούμενος σήμερα. Ήταν μία ωραία, καθαρή μέρα μετά από πολύ πολύ καιρό...

2007;
Σ' ευχαριστώ, έχουμε ακόμα δουλειά όμως.

Α, πάντως η αγγελία ισχύει, στο περίπου, τουλάχιστον στείλτε μου κάνα μαιλ ή μιλήστε μου στο msn για να συζητήσουμε κάποιο από τα post μου.
Ζήλεψα τις προάλλες που άκουσα κάποιον να μου λέει ότι επικοινώνησαν στο msn του περί των post τους.

Τσίου.

Χρονοχωρικό παραλλήρημα επιλογών...

2007-01-15T04:30:00.000+02:00

Δεν έχει σημασία αν υπάρχει ένας τοίχος μπροστά σου αν γνωρίζεις και υποταχθείς στο "δεν μπορώ να περάσω μέσα από έναν τοίχο".
Επιπλέον όμως, εξίσου ανίσχυρο είναι το να πεις "Θα μπορούσα να περάσω από τον τοίχο" ή "Γιατί να περάσω από τον τοίχο αφού μπορώ να κάνω τον κύκλο;"
Η σωστή απάντηση είναι μία αυταπάτη, για τον καθένα θα μπορούσε να είναι διαφορετική, ή μήπως όχι;
Πιστεύω, θεωρώ, ότι η σωστή απάντηση είναι "Αυτός ο τοίχος, θα γίνει κομμάτια από μένα, τη στιγμή που θα γίνει εμπόδιο στη ζωή μου. Ξέρω οτι μπορώ να τον σπάσω και θα το κάνω. Η απόφαση που πρέπει να παρθεί είναι "πότε."

Ζούμε μέσα σε 2 τοίχους, δύο απαραβίαστους κανόνες πέρι χρόνου και χώρου.

Χρόνος. Ο τοίχος του απολύτου. Έχεις αυτό το χρονικό όριο για να κάνεις αυτά που επιλέγεις, προσοχή όμως! Όχι αυτά που θες, αλλά αυτά που επιλέγεις. Μπορείς να μειώσεις αυτό τον χρόνο, ή να τον πιέσεις να αυξηθεί ελάχιστα... Αλλά πάντα είσαι παγιδευμένος μέσα στο πλαίσιο του. Ζήσε.
Πράξη και αποτέλεσμα.

Δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για το αποτέλεσμα μιας πράξης, όπως και με το αποτέλεσμα ενός δελτίου τζόκερ. Ακόμα και να είσαι σίγουρος ότι θα κερδίσει, ακόμα και να κερδίσει...
Ξέρετε με πόσους τρόπους μπορεί να καταστρέψει τη ζωή σας ένα κερδισμένο λαχείο;...
Ξέρετε με πόσους περισσότερους τρόπους θα μπορούσε να καταστρέψει ένα λαχείο τους περισσότερους από εμάς αντί να μας την φτιάξει;

Χώρος. Πλανήτης; Γη. Περιορισμός. Ζήσε.
Δέξου το, και αστροναύτης να γίνεις δε θα βλέπεις την ώρα να γυρίσεις πίσω μετά από 1-2 μήνες εκεί έξω.

Αφότου δεχθείς αυτά τα δύο. Ζήσε.

Τα δέχθηκες;
Δεν υπάρχουν αντιρρήσεις;

Μόλις δέχθηκες ότι δεν υπάρχει χώρος για σένα. Στον χρονοχώρο.
Μείνε έξω.
Οι καλύτεροι πίνακες έχουν ζωγραφιστεί.
Τα καλύτερα τραγούδια έχουν τραγουδησθεί.
Τα καλυτερα βιβλία έχουν γραφθεί.
Δεν είναι δυνατά ταξίδια στο φεγγάρι.
Όχι, λάθος. Αυτό έπρεπε να το γράψω πριν 200 χρόνια.
Δέξου το.

Μπράβο. Έχασες.

Φανταστήτε τι θα γινόταν αν τα δεχόταν αυτά ο Μπαχ, ο Shakespeare (τον οποίο γράφω λάθος επειδή με το να σεβαστεί κάποιος ένα όνομα δε σημαίνει ότι σέβεται και το έργο του, όπως και το αντίθετο, άρα απλά παραδέχομαι ότι δεν ξέρω πως γράφεται αλλά ίσως σκοπίμως αποζητώ την επιβράβευση που πηγάζει της πιθανότητος να το έχω γράψει σωστά) και ένα σωρό άλλοι άνθρωποι που απλά δε τους έννοιαζε ο χρονοχώρος αλλά... Κάτι άλλο το οποίο ήταν διαφορετικό για τον καθένα και δε θα υπαινηχθώ ότι μπορώ να το γνωρίζω.

Δύο πιθαμές πιο πέρα, πιο πίσω από τα όρια του χρονοχώρου υπάρχει η θέση σου.
ΝΑΙ ο κόσμος είναι γεμάτος από επιτυχιμένους ανθρώπους.
ΝΑΙ όλες οι θέσεις είναι πιασμένες.
ΟΛΕΣ; Εκτός από τη δική σου.

Και είναι στο χέρι σου να την επιλέξεις.

Επιλογή. Μόνο αυτό έχεις να κάνεις. Να επιλέξεις.
Να μην παρατήσεις αυτή την επιλογή σου, εκτός αν αποτελεί ΕΠΙΛΟΓΗ το γεγονός ότι την παράτησες. Πρόσεχε ταξιδιώτη... Οι λανθασμένες επιλογές έχουν και συνέπειες...
Έπελεξε σοφά.

Επιλέγω να παρατήσω αυτό που γράφω τώρα.
Επιλέγω να πάω να κοιμήθω.

Κοιμήθηκα αργά. Αποτέλεσμα;
Δεν μπορείς να είσαι σίγουρος.

Καλημέρα, καλησπέρα, καληνύχτα σας.

-IR

Η Παρεξηγημένη Πυξίδα...

2007-01-12T00:49:00.000+02:00

Το αγόρι πέρασε έξω από μια παλιά μικρή βιτρίνα. Ένα μεγάλο σπαθί του κίνησε την προσοχή και μπήκε μέσα να ρωτήσει τη τιμή του.

Μια γριούλα κρατούσε το παλιό μαγαζί το οποίο ήταν γεμάτο με διάφορα ιδιότροπα αντικείμενα, σαν να μπαινες σε μαγαζί που πουλούσε πράγματα για μάγισσες και μαγικά φίλτρα... Ανάμεσα όμως σε αυτά υπήρχε και μία μικρή παλιά πυξίδα που δεν έμοιαζε να έχει θέση ανάμεσα στα υπόλοιπα.

"Καλωσήρθες νεαρέ, τι θα θελες;"
"Να... είδα αυτό το σπαθί, και μου άρεσε... Δεν έχω λεφτά για να το πάρω σήμερα αλλά θα ήθελα να ξέρω πόσο κάνει για να επιστρέψω κάποτε και να το πάρω..."

Μα η τιμή του ήταν απαγορευτική για την τσέπη του, η σοφή γριά όμως είδε την απορία του και την απογοήτευσή του σαν άκουσε τη τιμή.

"Άκου τι θα κάνουμε... Καιρό ψάχνω κάποιον να με βοηθάει στο μαγαζί, εγώ και η κόρη μου δε τα βγάζουμε πέρα μόνες μας, τι θα λεγες να δουλέψεις εδώ και όταν μαζέψεις λεφτά να στο δώσω και με έκπτωση;"

Το παιδί χάρηκε και συμφώνισε αμέσως. Την επόμενη μέρα κι όλας έπιασε δουλειά, και δούλεψε για πολύ καιρό σε εκείνο το μαγαζί... Μα μιά μέρα που μπήκε στο μαγαζί για να δουλέψει δεν είδε το σπαθί στη θέση του...

"Το σπαθί;... Που είναι το σπαθί;..."
"Δε ξέρω... Περίμενε να ρωτήσω την κόρη μου..."

Το είχε πουλήσει, το σπαθί είχε χαθεί και το παιδί δε μπορούσε να το πάρει πλέον...

Μα δε στεναχωρέθηκε μόνο το παιδί, στεναχωρέθηκε και η γριά και λίγες μέρες μετά το μαγαζί απέκτησε νέα σπαθία, όχι μονάχα ένα όπως πριν αλλά περισσότερα... Ανάμεσα από τα οποία ο νέος πλέον, θα μπορούσε να επιλέξει αυτό που του ταιριάζει...

Πέρασε και άλλος καιρός, ο νέος έμαθε δούλεψε σκληρά μέχρι που μάζεψε αρκετά λεφτά για να πάρει ένα σπαθί που του άρεσε πραγματικά... Και ήρθε η ώρα να φύγει.

"Σας ευχαριστώ για το σπαθί, και για τη δουλειά που μου δώσατε..."
"Δεν ήταν τίποτα, σ'ευχαριστώ εγώ που εργάστηκες τόσο σκληρά..."
"Μια ερώτηση μονάχα... Παρατήρησα εκείνη τη μικρή πυξίδα που έχετε, και την καθαρίζατε εσείς κάθε μέρα αλλά δεν κατάλαβα ποτέ γιατί βρίσκεται στο μαγαζί..."

Η γριά χαμογέλασε και πήγε και πήρε τη μικρή πυξίδα στα χέρια της και στράφηκε προς τον νεαρό. Την κοίταξε λίγο, σταμάτησε να χαμογελά στιγμιαία και κοίταξε τον νεαρό ξανά και χαμογέλασε.

"Θα είναι ένα δώρο από μένα για σένα, να την προσέχεις..."
"Ευχαριστώ αλλά μια πυξίδα...", είπε παίρνωντας την στα χέρια του.
"Δεν είναι μια απλή πυξίδα, δείχνει πάντα αυτό που θες περισσότερο"

Ο νέος την πήρε στα χέρια του και την κοίταξε παραξενεμένος. Η πυξίδα ήταν χαλασμένη, γυρνούσε γύρω γύρω συνέχεια.
"Δεν ξέρω τι θέλω δηλαδή;..."

Η γριά χαμογέλασε και ένα δάκρυ ξέφυγε στο μάγουλο της. Χαιρέτησε το παιδί και έφυγε...

Λίγες μέρες μετά ο νέος πήρε την πυξίδα μαζί του να τη δίξει στην παρέα του. Οι υπόλοιποι γελάσανε με την παλιά πυξίδα, "δε θα χάνεσε με αυτή μαζί σου έ;".
Χωρίς να τους πει κάτι περισσότερο τους την άφησε να την κοιτάξουν...

Πρώτα σε έναν φίλο του, η βελόνα της πυξίδας ξαφνικά καρφώθηκε προς το πορτοφόλι που είχε αφήσει στο τραπέζι...
Μετά το έδωσε στον δεύτερο φίλο του και η βελώνα έδειξε έξω, στο αυτοκίνητό του.
Τέλος το έδωσε στην κοπελιά που ήταν στην παρέα και η πυξίδα έδειξε τον ίδιο...

"Τι περίεργη πυξίδα!", είπε η κοπέλα.
"Ναι παράγεται ηλεκτρισμός από τα κύταρα μας και αυτό την κάνει να δίχνει αλλού για τον καθένα", πρόσθεσε ο ένας κάνοντας τον έξυπνο.
"Σιγά... Σιγά τον ηλεκτρισμό που θα δημιουργήσει και μαγνητικά πεδία.."

Ο Πρώτος από την παρέα, λίγο αργότερα ζήτησε δανεικά από το παιδί...
Ο Δεύτερος ανακοίνωσε ότι σύντομα θα είχε καινούργιο αμάξι...
Όταν την κράτησε η κοπέλα, ο νέος... Δεν κατάλαβε τι έδειχνε...

Πήρε την πυξίδα ξανά στα χέρια του και άρχισε ξανά να στριφογυρνά σαν τρελή.

"Δε ξέρω τι θέλω... Αυτό θες να μου πεις;..."

Ο νέος νευρίασε με τη πυξίδα και την έβαλε σε ένα σκοτεινό συρτάρι και την κράτησε εκεί για πολύ καιρό.

Κάποτε, έτυχε και άνοιξε το συρτάρι και την βρήκε ξανά μέσα. Η πυξίδα γυρνούσε γύρω γύρω πάλι...

Δεν ήθελε να κακομεταχειριστεί αυτό το δώρο και αποφάσισε να το επιστρέψει... Μα το μαγαζί είχε κλίσει, πριν 3 χρόνια όταν πέθανε η ιδιοκτήτρια, δηλαδή λίγο καιρό μετά από τότε που έφυγε αυτός από το μαγαζί.

"Θα έλεγε κανείς... Ότι περίμενε να πάρω το σπαθί για να πεθάνει...", ψέλλισε και έφυγε.

Η πυξίδα έμεινε ξεχασμένη, σε σκοτάδια για πολλά πολλά χρόνια.

Όταν πλέον ήρθε ο καιρός να πεθάνει, έτυχε, ανοίγοντας ένα παλιό μπαούλο να τη βρει και να τη δει να γυρνάει σα τρελή, πιο γρήγορα απ' όσο θυμόταν όταν ήταν νέος...

Ήταν στο κρεβάτι του, αφήνοντας τις τελευταίες του στιγμές, και ήρθε άγγελος να τον πάρει...
"Σε παρακαλώ", είπε ο γέροντας, "πριν φύγουμε... εξήγησε μου, αυτή την πυξίδα την είχα από μικρός και πάντα περιστρεφόταν..."
"Ναι, περιστρεφόταν, και πάντα έδειχνε αυτό που ήθελες περισσότερο..."
"Μα δεν έδειχνε τίποτα άγγελε..."
"Όταν ήσουν μικρός, έδειχνε γύρω σου, ήθελες τα πάντα, είχες τόσα πολλά όνειρα και αγωνιζόταν να τα δείξει όλα. Όταν μεγάλωσες, συνέχισε να περιστρέφεται δείχνοντας τα όνειρα σου που πλέον έπαιρναν υφή γύρω σου... Τώρα, που γυρνάει πιο γρήγορα από ποτέ, άνοιξε τα μάτια σου και δες τι δείχνει..."

Και ο γέροντας, άνοιξε τα μάτια του, και είδε την πυξίδα στο χέρι του να στριφογυρνά όσο πιο γρήγορα μπορούσε και όλη του την οικογένεια μαζεμένη γύρω από το κρεβάτι του... Χαμογέλασε και έκλεισε τα μάτια του αφήνοντας τη πυξίδα στα χέρια του εγγονού του...

-IR
Μάρκος Στεφάνου.
Ιστορία εμπνευσμένη από πραγματικά γεγονότα.

Τέλος.

2007-01-03T01:01:00.001+02:00

Το τελευταίο χρυσό έτος της ζωής μου τέλειωσε.

Μία μικρή ανασκόπηση δε θα έκανε κακό...
Για να θυμάμαι εγώ κυρίως.

Είναι τρομάκτικο και μόνο που το κατανοώ τώρα πόσος καιρός πέρασε...

Ιανουάριος, Άνοιξη και Καλοκαίρι...
Όλες οι μέρες, κάθε μέρα, 11 ώρες τη μέρα στη δουλειά. Δουλειά, δουλειά...

Δεν νοιώθω ότι δούλεψα τόσο πολύ, και όμως δούλεψα, μεσα στα άλλα κουράστικα΄...

Ένα Νετ καφέ στη Κηφισιά που βοήθησα... Θυμάμαι είχα πάρει το λεοφορείο για το σπίτι μου και... στη μέση της διαδρομής πήρα τηλέφωνο τη θεία μου να πάω να κοιμηθώ σε αυτή...

Γιατί είχα κουραστεί τόσο πολύ που δε μπορούσα να κρατήσω τις αισθήσεις μου από το να λιποθημήσω... 14ωρο; 17ώρο; Κάτι τέτοιο...

Εγώ; Ναι ρε γαμώτο, και δούλευα εφτά μέρες την εβδομάδα, 8 ώρες τη μέρα...
Τι θυμάμαι...
Τα άσχημα, πικάντικα, προσβλητικά αστεία ενός "προϋστάμενου";
Τις κοπέλες, τις άπειρες αλλά πανέμορφες κοπέλες που δούλευαν μαζί μου;
Και ρε γαμώτο, δε μου αρέσουν τα ούφο... Καλή η εξωτερική ομορφιά αλλά...

Εμπειρία... Ναι, το βρίσιμο που είχα ακούσει εκεί μέσα δε θα το πίστευα ποτέ στη ζωή μου.
Έμεινα ακέραιος σε αυτό, δε βρίζω αν και αυτά που άκουγα εκεί μέσα έχουν αφήσει τα σημάδια τους...

Και οι δικαιολογίες, μιά φορά την εβδομάδα, δύο, κάτι έπρεπε να κάνω για να φύγω νωρίτερα, να πάω στην παρέα μου να σκοτώσουμε δράκους και να κατακτήσουμε βασίλεια...
Να πήγαινα σπίτι μου να δω τηλεόραση; Χα.
Αν αυτό αποκαλούν οι άλλοι "έχω ζωή" τότε το να αποκτύσω μια τέτοια "ζωή" με αφήνει παγερά αδιάφορο.

Έφευγα μία ώρα νωρίτερα και την επόμενη μέρα δούλευα δύο παραπάνω... Ποιός νοιάζεται, άξιζε. Τόσο μα τόσο πολύ. Ένας εκπληκτικός storyteller, ο δεύτερος νάνος απόγονος ενός άλλου νάνου... και τρίτος και τέταρτος... ένας αρχηγός που περνούσε τα πάνδυνα και τομπριλ να σημειώνει τις μηχανοραφίες ενός απλού βιβλιοθηκάριου. Ο οποίος θα έκανε τον Darth Vader να τρομάξει αλλά αυτό είναι άλλο θέμα...

Μετά έμαθα κάποια πράγματα για το πόσο μπορείς να βασιστείς στους φίλους σου...
Τελικά, σε κάποια πράγματα δε μπορείς... Βλέπετε Σεπτέβρη έμεινα χωρίς δουλειά και... τρεις, τρεις φίλοι μου είχαν που να με στείλουν για δουλειά. Απλά έπρεπε να περιμένω λίγο... Και περίμενα... Και περίμενα μέχρι που απογοητεύθηκα να περιμένω και ήταν λίγο πριν τελειώσει το έτος. Παιδιά σας αγαπώ αλλά όταν λέτε στον άλλο να βασιστεί πάνω σας να το λέτε με όλη τη σημασία της λέξης... Πλέον ξέρω ότι δε μπορώ να βασιστώ πουθενά. Δε μπορώ;... Όχι μάλλον δε χρειάζεται να βασιστώ σε κανέναν.

Αυτό ήταν το μήνυμα του Νοέβρη νομίζω. Μετά μπήκε ο ήσυχος, με εκπλήξεις στις τελευταίες μέρες του Δεκέβρης... Όσον αφορά και το δίπλωμα οδήγησης... Η κλίκα, η κλίκα που υπάρχει ανάμεσα σε σχολές οδήγησης είναι απίστευτη... Έπεσα πολύ βαθιά, χάθηκαν πολλά λεφτά και... Δε βγήκε τίποτα. Τα ξεχνάω όλα, μαύρη πέτρα πίσω και ξανά στα θρανία... Κυκλώματα.

Επίσης, ένα ταξίδι στην Αμερική που δεν έγινε, αλλά πρέπει να γίνει τον επόμενο μήνα και αν δε γίνει, εύχομαι να είναι επειδή απλά θα έχω πάρει κάποιες αποφάσεις εναντίον του...
Αλλά τι κάνεις;

Τελειώνεις ένα Τει, που δεν σε γεμίζει, σε κουράζει και καταλαβαίνεις ότι πολλοί από αυτούς που σε διδάσκουν ξέρουν λιγότερα από σένα;
Πας στο Deree πληρώνοντας 500 ευρώ το μάθημα, για 40 μαθήματα;... Και δε ξέρεις τι θα συναντήσεις;...
Φεύγεις για Αγγλία για σπουδές; Ή μήπως Αμερική, βασισμένος σε λεφτά ξένα και παλεύοντας για μία υποτροφία;
Πας στρατό, τον τελειώνεις και μετά βλέπεις τα πράγματα λίγο διαφορετικά;
Κάτι... Εντελώς διαφορετικό;

Στην τελική, τι έχεις να χάσεις τη ζωή σου;...
Μα η ζωή δε χάνεται με λανθασμένες επιλογές, όχι δε χάνεται τόσο απλά...
Η ζωή χάνεται όταν δεν κάνεις τίποτα. Ή κάνεις πράγματα που είναι εμφανώς λάνθασμένα.

Ό,τι και να επιλέξω, θα μάθω κάτι. Θα φτάσω κάπου... Ό,τι και να επιλέξω θα πεθάνω ώντας θνητός. Στη ζωή μονάχα ένα είναι σίγουρο, κάποτε θα τελειώσει, το ίδιο για ένα θανατοποινήτη το ίδιο και για τον πιο μεγάλο ευεργέτη...

Μόνο, μπόρει να είναι καθαρή η ψυχή σου και να είσαι αληθινός στον εαυτό σου;...
Αυτό ας καταφέρεις, μόνο αυτό έχει σημασία...

Και... Κάποτε είδα ένα όνειρο για το πως θα πεθάνω. Ας βγει αληθινό...
Αν και, το έχω πει μονάχα σε ένα πρόσωπο, το οποίο δεν είναι πλέον μέρος της ζωής μου, ας μείνει σαν το θάνατο του ήρωα από το Big Fish...

Γίτσες Βάσω, όπου κ αν είσαι ότι και να κάνεις...
Το χαζοκόριτσο με τα μεγάλα όνειρα και ο αριστούχος φοιτητής πληροφορικής...
Ή αλλιώς το μοντέλο και ο ποιητής. Ήταν όμορφα... Όσο κράτησε.

Και τώρα; Ερωτευμένος;
Που είναι ο έρωτας βρε παιδιά;
Εγώ κάποτε δεν μπορούσα να αναπνεύσω χωρίς να είμαι ερωτευμένος και τώρα;
Θα περιμένει. Πρέπει να περιμένει... Ή να συμβεί αναπάντεχα στο πιο απρόσμενο σημείο...

"Μαμά μαμά, όταν ξέρεις ένα κορίτσι πολύ καιρό αλλα μετά το κοιτάς στα μάτια πρώτη φορά γιατί έβγαλε τα γυαλάκια της και ερωτεύεσαι είναι κεραυνοβόλος έρωτας ή όχι;...", είχε ρωτήσει ο εφτάχρονος Μάρκος τη μητέρα του για το κορίτσι που θα παρέμενε ερωτευμένος τα επόμενα 7 χρόνια της ζώης του... Χεχ...
Even though in the next day hell broke loose and nothing was innocent and the same any more...

Και είναι να σκέφτεσαι, αν συναντούσες τον εαυτό σου όταν ήταν τόσο μικρός τι θα σου έλεγε;
Νομίζω ότι, σαν πρώτο βλέμμα θα με κοιτούσε ενθουσιασμένος... Εξωτερικά που είμαι τόσο "μεγάλος και δυνατός..." και το πρώτο πράγμα που θα ρωτούσε θα ήταν αν τελικά τα "έφτιαξα" με τη Μαρία.
Άντε να εξηγήσεις τώρα στο 7χρονο ότι με την κοπέλα είστε απλά φίλοι πλέον και ότι δεν την αγαπάς για πάαααντα σαν τα παραμύθια. "Μα γιατί;"... Όχι δε θα μπορούσα να το καταλάβω ποτέ, και θα μου θύμωνα για αυτό.
Θα έπρεπε να του δείξω τα κορίτσια που αγάπησα τα επόμενα χρόνια... "Δε μ'αρέσει κοντή είναι"... "Όχι και αυτή χαζή είναι!"... "Ούτε αυτή μ'αρέσει!"... "Με τη Μαρία να τα φτιάξεις!"...

Και μετά τι... Τι άλλο θα ρωτούσα, τι άλλο θα ήθελα να μάθω... Τι δουλειά κάνω;
Είχαμε γράψει εκθέσεις στο δημοτικό για αυτό, θυμάμαι μία που έγραφα ότι θα γινόμουν καπετάνιος, όπως ο πατέρας, ο παππούς, ο θείος, ο θείος και ο άλλος θείος μου... Και στο άλλο ποδοσφαιριστής... ; Όχι... Ρωτούσε ποιον θαυμάζω περισσότερο και έπρεπε να σκεφτώ κάποιον... Για τους άλλους ήταν εύκολο μα εγώ δε θαύμαζα κανέναν, εκτός από τον πατέρα μου τότε όπως κάθε παιδί, και έγραψα για έναν ποδοσφαιριστή... Ούτε θυμάμαι ποιον...

Δε θαύμαζα ποτέ κανέναν. I never looked up on anyone... Ποτέ...
Ήταν ακατόρθωτο για οτιδήποτε να με εντυπωσιάσει...
Εντάξει, η Αναστασία με εντυπωσίασε όταν τραγούδησε, έλαμπε ολόκληρη σε εκείνη τη συναυλειά στο σχολείο... Ή η Εύα... Χα. Ηλίθιοι. Φάγατε χιλόπιτες από το πιο όμορφο κορίτσι, ο ένας μετα τον άλλον τους ξαπόστελνε όσο πιο ευγενικά μπορούσε, εγώ όμως πήρα το όνομα της. Εύα... Τελικά it just wasn't meant to be στη συνέχεια. Θυμάσαι άραγε ακόμα το τριαντάφυλλο που έβγαλα από τα μαλλιά σου;...

Ναι Μάρκο, τέτοια τρελλά θα κάνεις όταν θα μεγαλώσεις.
"Και ήταν πιο όμορφη από την Μαρία η Εύα; Ψέμματα λες! Και μετά τι έκανες;"...
Μετά;
"Ναι μετά..."

Θυμάμαι... Τουρνουά, πρωταθλήματα με κάρτες, έξυπνοι συνδιασμοί, τύχη και πολλοί φίλοι... "Κάρτες;" "Σαν τα χαρτιά που παίζουν οι μεγάλοι... Yugioh! θα το λένε..." "Χαζό όνομα. Και κέρδισες; Πες μου μια ιστορία..."
Ναι λάτρευα να ακούω ιστορίες, αλλά και να λέω... Μαζεύοντας τα παιδιά γύρω μου στο διάλλειμα... Ήμουν αρχηγός τους πολλές φορές σε πολλές δραστηριότητες... Χεχ...
Λοιπόν... Ήμουν αρχηγός μίας ομάδας που παίζανε αυτό το παιχνίδι... Και έφυγα για διακοπές το καλοκαίρι...
"Και τι έγινε;"
Μην είσαι ανυπόμονος... Ενώ έλειπα με πήρε τηλέφωνο ο Μέξης, ένας από την ομάδα μου... Με ενημέρωσε ότι, ενώ έλειπα, εμφανίστηκε κάποιος που κέρδιζε συνέχεια και δεν ήθελε να μπει στην ομάδα... Κα "Αντε ρε πότε θα γυρίσεις..."
"Και γύρισες και νίκησες;"
Γύρισα. Και η τύχη, το έφερε να συναντηθώ με το παιδί στο τελικό. Πολύ πλούσιο παιδί παρεπιπτόντως, είχε δώσει πολλές φορές περισσότερα λεφτά από εμένα στις κάρτες...
"Δίνεις λεφτά για τις κάρτες; Α σαν αυτές που κολάω στο άλμπουμ μου με τους ποδοσφαιριστές... Άρα ήταν άδικη η μάχη; Έχασες;"
Με πολλά άτομα γύρω μας. Κέρδισα. Ναι τον κέρδισα και ο τύπος... Ξαφνιάστηκε απίστευτα, δε πρέπει να είχε ξαναχάσει... Και όλη η ομάδα μου που έχανε από αυτόν χάρηκε...
"Ωραία και;..."
Μετά, όπως πολλούς που θα κερδίζα στη συνέχεια, από αντίπαλοι θα γίνονταν φίλοι... Και μέλη της ομάδας... Ένας απο αυτους μάλιστα πήρε το παγκόσμιο τουρνουά στην Ιαπωνία.
"Ιαπωνία; Είναι μακριά; Εχει ταξιδέψει εκεί ο μπαμπάς;"
Ναι... Είναι... Η χώρα που έφτιαξαν το Candy Candy θυμάσαι;
"Ε τότε δε μπορεί να είναι μακριά, αφού μιλάνε ελληνικά και εκεί!"
Βασικα μεταγλωτίζονται και...
"Και γιατί δεν κέρδισες εσύ το τουρνουά στην Ιαπωνία;"
... Το είχα παρατήσει το παιχνίδι, για κάτι άλλο.
"Άλλο; Κέρδιζες και εκεί;"
Όχι Μάρκο, εκεί έχασα, έχασα πάρα πολλά, κυρίως την πυξίδα για το που πήγαινα.
"Δε καταλαβαίνω μη μιλας με περίεργες λέξεις!"
Ας πούμε ότι... Μετά από αυτό συναντησες κάποιον άνθρωπο που έλεγε ψέμματα ενώ πίστευε ότι έλεγε αλήθεια... Αλλά ποτέ δεν έμαθα αν πραγματικά ήταν ψεύτης ή απλά ηλίθιος...
"Ε... σουτ, θα σου βαλει η θεία η Τόνια πιπέρι στο στόμα! Και αν είναι κακός άνθρωπος γιατί δεν τον έδειρες;"
Μα δε πρέπει να χτυπάς τους άλλους...
"Ναι αλλά ο Πάολο, ο Σέην, ο Αντώνης, ο Μάριος και ο Κίμωνας πειράζουν τα κορίτσι και πρέπει να τα προστατεύσω!"
Ο Πάολο πλέον είναι ποδοσφαιριστής και βγάζει... Τι εννοείς να τα προστατέψεις;...
"Ναι! Και τους νικάω εγώ και ας είναι περισσότεροι και αφήνουν ήσυχα τα κορίτσια! Η θεία Τόνια λέει ότι πρέπει να τα προσέχω τα κορίτσια και να φέρομαι ευγενικά!"
Πολλά λέει η θεία Τόνια...
"Ναι αλλά όταν της λέω να μου πει ιστορίες όταν μου λέει να κοιμηθώ, κοιμάται και εγώ φεύγω από το κρεβάτι."
Τα παιδιά σε χτυπάνε πολύ όμως, πέφτουν πάνω σου, σε κλοτσάνε και πονάς...
"Όχι δε πονάω! Δε χάνω ποτέ εγώ!"
Πράγματι... Μάρκο δε ξέρω τι πρέπει να προσέξεις στο μέλλον...
Ξέρω μονάχα ότι ίσως δεν πρέπει στη ζωή να κάνεις κάποια πράγματα...
"Τι πράγματα;"

Ίσως να μη μπεις ποτέ στη λέσχη στο δημοτικό...
"Μα έχει πλάκα και εκεί είδα ότι μ'αρέσει η Μαρία!"
... Μη πιστέψεις ότι όταν τελειώσεις το σχολίο θα μπορείς να παίζεις όσο θέλεις.
"Μα η θεία η Μαμά και η θεία Τόνια δε μου λένε ψέμματα!"
Ναι αλλά ίσως δεν ξέρουν τι καταλαβαίνει ένα παιδί λέγοντας του αυτό...
"Εεε;..."
Μην διαβάσεις βιβλία για υπολογιστές για να σου πάρει ο μπαμπάς υπολογιστή...
"Υπολογιστή;... Γιατί; Μου έχει πάρει 7 μεγάλα βιβλία και είπε ότι αν τα διαβάσω όλα θα μου πάρει υπολογιστή!"
Μη... βάλεις Ιcq στον υπολογιστή...
"E... Πάλι περίεργες λέξεις..."
Ξέρεις τι... Κάνε ότι θες, δεν έχω...
"Φυσικά!"
Φυσικά;
"Φυσικά θα κάνω ό,τι θέλω!"
Μα σου λέω...
"Τη Μαρία! Εγώ θα τα φτιάξω με τη Μαρία και μετά θα δουλεύω σε μία μεγάλη εταιρία και θα λέω στους ανθρώπους τι να κάνουν όπως λέει η θεία η Τόνια και θα έχω ένα μεγάλο γραφείο...! Το ξέρω, ευχήθηκα σε ένα αστέρι που είδα να πέφτει..."
Αστέρια πάντα θα πέφτουν, αντί να περιμένεις να πέσει ένα αστέρι όμως, καλύτερα να σηκωθείς και να κάνεις κάτι για αυτό...
"Όχι! Οι ευχές στα αστέρια πιάνουν!"
Να σε ρωτήσω... Τα αστέρια είναι καλά;
"Ναι! Τα έβαλε ο Θεούλης για να μας φωτίζουν τη νύχτα!"
Αν τότε έχεις κάνει μια ευχή, η οποία θα σου έκανε κακό αν γινόταν πραγματικότητα, τα αστέρια θα την πραγματοποιούσαν για σένα;
"Ε... Μη με μπερδεύεις, τα αστέρια είναι καλά και αποκλύεται οι ευχές μου να είναι κακές!"
Ό,τι και να σου πω θα κάνεις αυτό που θες έτσι;
"Ναι αλλά πες μου και άλλη μια ιστορία..."
Ιστορία; Δεν έχω ιστορία... Πες μου μία εσύ, από αυτές που λες στα παιδία στο διάλειμα και σε ακούνε με τις ώρες...
"Για τους κακούς αόρατους νίντζα; Δεν είναι ιστορία είναι αληθινοί!"
Μα δεν τους βλέπεις.
"Ναι αλλά υπάρχουν!"
Υπάρχουν για σένα, αρά υπάρχουν στον κόσμο;...
"Απλά υπάρχουν, μη με μπερδεύεις!"
Πρέπει να σε αφήσω τώρα...
"Που πας; Δε θες να σου πω μια ιστορία;"
Μια άλλη φορά...

Ασυμβίβαστος, σίγουρος, απόλυτος... Δεν είχε σημασία τι έκανα, αρκεί πάντα να ήμουν ο καλύτερος σε αυτό και ήμουν... Πραγματικά ήμουν...

Δεν έχω το δικαίωμα να του πω να μην ερωτευθεί, γιατί απλά θα κάνει αυτό που θέλει...
Δεν έχω να του μάθω τίποτα, τίποτα για το μέλλον...

Εγώ μονάχα έχω να μάθω πράγματα από αυτόν... και να θυμηθώ ποιος πραγματικά είμαι.

Και θυμάμαι... Πλέον θυμάμαι.

To do list:

No lists. Just do what you feel, the moment it feels you have to do it. The way he knows to do things... The way I do things.

Και τελικά... Τι θα έλεγε σε εσάς το παιδί που είσασταν κάποτε να κάνετε;...

Θα ανακοίνωνα τον τίτλο του βιβλίου που με έκανε να σκεφτώ αυτά τα πράγματα, αν δε θεωρούσα κάποια πράγματα που γράφει απαράδεκτα. Δε θα κάνω διαφήμιση, ούτε θετική ούτε αρνητική, ένος βιβλίου που μπορεί να κάνει κακό στον αναγνώστη του.

Αντιός. Ευτυχισμένο το Πορφυρό 2007.

Το 7 είναι το αγαπημένο μου νούμερο... το ΟΟ είναι το σημάδι του απείρου, του αέναου... Το 2 είναι απλά καλύτερο από το 1...

2007 λοιπόν. Καλοσήρθες.

M4rk05 - 430n

Μια... Λιγότερο συνηθισμένη μέρα...

2006-11-23T02:14:00.000+02:00

Ξεκίνησε ένα ωραίο πρωινό, κατά το οποίο κοιμόμουν άρα ξεκίνησε αργά εκείνο το πρωινό.

Ξυπνάω, ποστάρω, ελέγχω downloads, μιλάω msn, φεύγω, τρέχω βγάζω φωτογραφίες ταυτότητας, τρέχω στο τραμ, το χάνω για 30 δευτερόλεπτα, τρέχω όσο μπορώ, το προλαβαίνω στην επόμενη στάση...

Ζαλίζομαι. I'm out cold...
2 στάσεις μετά βγαίνω έξω και ξαπλώνω στο έδαφος... Χαμηλή πίεση βλέπετε έτυχε + γάλα στο πρωινό + δίαιτα = ΠΟΛΥ κακός συνδυασμός μαζί με τρέξιμο περίπου μισού χιλιομέτρου... ποιος έξυπνος θα έτρεχε να προλάβει το τραμ για μία ολόκληρη στάση...;
Τουλάχιστον τα κατάφερα, do I get a medal or what?

Θυμάμαι ένα κόμικ, ο Γκαστόνε έτρεχε να ξεφύγει από τον Σκρούτζ στον δρόμο που περνούσαν αυτοκίνητα και... Τον χτύπησε ασθενοφόρο!...

Ε λοιπόν, εγώ έπεσα κάτω στην στάση του Τραμ στην Αγία Σοφία, ακριβώς απέναντι από ένα γυμναστήριο. Βγήκαν οι γυμνάστες (και γυμνάστριες), με βοήθησαν να συνέλθω, νερό, ισοτονικό ποτό, μου σήκωσαν τα πόδια σε γωνία και μου έκαναν αέρα...

Από την μία οκ, ήταν ξεφτίλα, από την άλλη... Υπάρχουν άνθρωποι παιδιά, ένοιωσα πολύ χαρούμενος που 3-5 άγνωστοι στάθηκαν δίπλα μου και με βοήθησαν και τους ευχαριστώ...

Ήταν ενδιαφέρον αλλά την επόμενη φορά πρωινό μόνο με πορτοκαλάδα και δεν τρέχουμε μισό χιλιόμετρο για να προλάβουμε το τραμ: Πυροβολούμε τον οδηγό από μακριά, παίρνουμε τη θέση του στο Τραμ και είμαστε και στην ώρα μας. Άσε που αν θες δεν κάνεις και τις στάσεις ενδιάμεσα και βγαίνεις μόνο στον σταθμό που σε ενδιαφέρει.

Η μέρα συνεχίζεται. Χωρίς τρέξιμο, να προλάβω να πάω στο Τει στην ώρα μου.
Οκ... Άργησα πολύ, σίγουρα δεν υπήρχε περίπτωση να προλάβω την γραμματεία...
Ε... Έτσι νόμιζα τουλάχιστον!... Είχε ουρά, που τέλειωνε βέβαια, αλλά πρόλαβα να μπω στην ουρά τελευταίος πριν κλείσουν την πόρτα.

Γυρνάω πίσω. Chit chat msn, βοηθάω father να βγάλει άκρη στο Palm PC που πήρε (κρυφά από την μητέρα φυσικά) και πέφτω για ύπνο. Οκ εκεί την πάτησα...

20-30 λεπτά αφότου κατάφερα να κλείσω τα μάτια μου τηλεφωνάει ο κολλητός να με βρίσει που δεν έχω πάει να τον βρω στην Πάτρα... Εκεί ατυχήσαμεν ναι δεν κατάφερα να κοιμηθώ.

Μπάνακι κτλ και κανονίζω να βγω το βράδυ να πάω σε ένα κλαμπ με την Μαριάτζελα, τον Νικόλα και την Μαρία (όχι την γνωστή για όσους με ξέρουν και αναρωτιούνται... και θα αναρωτιούνται ακόμα :Ρ). Μαρία έχει μάθημα αγγλικών και δίνει το Σάββατο, Μαριάτζελα εξουθενωμένη από τη δουλειά, Νικόλας... Είναι ο Νικόλας.

Μέσα στο κλαμπ, γλιτώνω την είσοδο και δεν την γλιτώνω. Περίεργο το θέμα, δεν ξενερώνουμε.
Hey... I'm "alone" in a club!... Ok... Whiskey time. Jack Daniels, γιατί ήταν το πρώτο μπουκάλι με Ουίσκι που είδα. Και άξιζε, νομίζω κατοχυρώνεται. Αλλά θα δοκιμάσω 2-3 ακόμα.

Αρχίζει η συναυλία των D-fault.
Ενδιαφέρον συγκρότημα, τους είχα ξαναδεί πριν... 2-3 χρόνια;
Την τραγουδίστρια δεν την γνώριζα. Όχι το δηλώνω δεν τη γνώριζα αυτή την κοπέλα.

Έπιασε το μικρόφωνο στα χέρια της και χάθηκε, ήταν ένα με την μουσική.
Μακάρι όλοι οι καλλιτέχνες να ήταν σαν και αυτή.

Οκ... Δεν μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα όμως μιας και είχα πάει σε μία από τις καλύτερες παραστάσεις που είχαν δώσει ποτέ παλαιότερα και εχθές είχαν έναν τους να παίζει με 38 πυρετό. Πιστός στο καθήκον πάντως, κάποιος να του δώσει παράσημο...
Και να του το πάρει πίσω γιατί αν δεν ζαλίζομαι από το ποτό μάλλον με κόλλησε.
Ήταν πολύ καλοί πάντως παρόλα αυτά.

Όταν άφησε το μικρόφωνο από τα χέρια η τραγουδίστρια την αναγνώρισα πάλι, ήταν η Μαριλένα η φίλη μου.
Anyway, πιο πολύ ο λόγος που πήγα, ακόμα και μόνος μου ήταν ότι την τελευταία φορά που την είχα ακούσει δεν της είχα πει ότι "γάμησε", δεν είχα την ευκαιρία, ντρεπόμουν, whatever back then. Αλλά θα ήταν ψέμα να το πω εχθές, οπότε επιφυλάσσομαι για την επόμενη παράσταση τους.
Παιδιά ελάτε και εσείς, είναι πολύ καλοί σε αυτό που κάνουν, αξίζει.

Το τραγούδι που μου άρεσε περισσότερο ήταν το Rory, το τραγούδι για ένα Χάμστερ το οποίο ήταν σίγουρο ότι θα κατακτήσει τον κόσμο αλλά είχε ένα πρόβλημα... Δε μπορούσε να βγει από το κλουβί του!... (Αν πάρω χαμπάρι ότι εγώ της έδωσα την έμπνευση για το Rory όμως... Βλέπε σε αυτό το post...)
Και το No Moving Parts μου άρεσε απίστευτα, θα βρείτε μερικά από τα τραγούδια τους στο site τους.
Ακούστε τα, αξίζουν.

Ωραία... Γεια σου Μαριλένα, γεια σου Κάλια (η φίλη της Μαριλένας που μου κρατούσε παρέα μίας και πήγα μόνος μου και λέγαμε για διάφορα) και πάω στο μετρό... Μετά τραμ...

Και εκεί τελειώνει η μέρα μου...... ΧΑ! Έτσι νόμιζα!Μία στάση μετά μπαίνουν στο τραμ 3 κοπέλες, όμορφες (έως πολύ), ενδιαφέρουσες παρουσίες, χαμογελαστές... Ε και ρωτάνε αν γνωρίζει κανένας αν το Envy είναι ανοικτό...
"Δώστε μου 5 λεπτά." - Calling bro - "Γιάννη, athinorama.gr, envy μέρες λειτουργίας. 2 λεπτά... τι σημαίνει δε μπορείς είσαι έξω... Γκρ...". -Calling Μαριάτζελα. Sleeping. Χμ... Ακούστε τι θα κάνουμε...

Με λίγα πολλά, γνωρίσθηκα με τις κοπελιές, αλλά ΟΚ όπως και να το κάνουμε με μια λιποθυμία στην μέρα δεν πας για ξενύχτι μέχρι πρωίας... Ι got a name (Εύα) and a phone though, και της έστειλα τις πληροφορίες που ήθελε για το Envy.

Όχι ότι με νοιάζει με πάρουν δε με πάρουν (τηλέφωνο) ποτέ, αλλά it was something out of the ordinary... and hell they'd best be a bit impressed, I know they sounded impressed!

Next time πάντως θα πάω μαζί με τα κορίτσια να δω αν είναι ανοικτό το Envy.
Μου έμεινε απορία βρε αδερφέ!

Τα 3 ηθικά μηνύματα της μέρας:
1) Όταν έχεις κάτι να πεις να το λές εκείνη τη στιγμή που το νοιώθεις.
2) Τελικά... Αν οι D-fault γίνουν ποτέ διάσημοι παγκωσμίος...
Ο Rory θα έχει κατακτήσει τον κόσμο χωρίς καν να βγει από το κλουβί του... All kneel before Rory!
3) Τι διάολο κάνω 2 η ώρα τα ξημερώματα, με ζαλάδα μπροστά στον υπολογιστή;

Roger and Out. I'm not drunk. I think.... I'm feeling alive or something...?

Dreaming the Ultimate Dream... Μπάαα...

2006-11-23T02:03:00.000+02:00

"It's night, I'm wearing shades and your CR is just too low for me to get any XP... Scram!"

(Το ποστ είχε γίνει εχθές αλλά για κάποιο λόγο διαγράφηκε από το blog μου. Τα στρουμφάκια φταίνε, I know it, ένας τύπος με καράφλα και δυο τούφες μαύρα μαλλιά αριστερά και δεξιά, μια μεγάλη μύτη, μαύρη ρόμπα και κόκκινα παπούτσια μου το είπε. Πως τον λένε; Δρακουμέλ νομίζω.)

Είχατε ποτέ το συναίσθημα ότι... Τα όνειρά δείχνουν το μέλλον, κρίνουν το παρών και ενθυμίζουν πράγματα από το παρελθόν;

Αν όχι αλλάξτε κανάλι.

Αν ναι πρέπει να σας αφηγηθώ ένα όνειρο με 2 συνέχειες...

Δε θυμάμαι πότε είδα το πρώτο μέρος, παίζει να ήταν εχθές, μπορεί να ήταν 3 χρόνια πριν μιας και δε το θυμόμουν. Βέβαια το υποσυνείδητο το θυμάται για αυτό μόλις είδα το δεύτερο μέρος θυμήθηκα και το πρώτο...

Μέρος πρώτο:
Είμαι σε ένα περίεργο μαγαζί. Σουπερμάρκετ μαζί με πλυντήρια και άλλα...
Μπαίνω μέσα με κάποια πράγματα, και αγοράζω διάφορα και από το μαγαζί, λαχανικά κυρίως. Μετά, πάω σε κάτι ψυγεία που είχε άδεια, πολλά ψυγεία άδεια με ένα κωδικό απ έξω. Ανοίγω ένα και βάζω τα φρούτα που αγόρασα μέσα και το κλειδώνω. Πάω πάνω, βάζω κάτι άλλα πράγματα που κουβαλούσα μέσα σε κάτι άλλα κουτιά και κλειδώνω. Το ίδιο με κάτι ρούχα.

Τέλος πρώτου ονείρου.

Δεύτερο μέρος:
Μπαίνω σε αυτό το μαγαζί και πηγαίνω να πάρω τα πράγματα μου. Πάω στο ψυγείο, παίρνω τα λαχανικά απο μέσα, το κλείνω και μου βγάζει μία απόδειξη για να πληρώσω στο ταμείο για τη φύλαξη... Πωπω... Είχα αργήσει να τα πάρω μερικές μέρες και το κόστος που έπρεπε να πληρώσω είχε ανεβεί πολύ, αλλά και πάλι δεν ήταν μεγάλο. Το ίδιο έκανα στις άλλες αποθήκες όταν πήρα τα ρούχα και τα άλλα πραγματά μου (μια βιντεοκασέτα; δε θυμάμαι). Συνάντησα μια φίλη μου εκεί με έναν φίλο της (το αγόρι της; dunno) και κάναμε ελαφριά συζήτηση χωρίς νόημα και μετά πήγα να πληρώσω για να φύγω...

Τέλος δεύτερου ονείρου.

Ηθικό δίδαγμα: Αυτός που σχεδίασε τα όνειρα θα μπορούσε πολύ απλά να μας βάζει να βλέπουμε έναν ψυχολόγο που θα μας έλεγε με απλά λόγια τι στο καλό πρέπει να κάνουμε, τί να αποφύγουμε, ή τι θα συμβεί. Τελικά δεν είναι έτσι και πρέπει να ψαχνόμαστε κάθε φορά.

Εξήγηση του Ονείρου νούμερο 1: Αυτή είναι η πρώτη εξήγηση που μου ήρθε στο μυαλό.
Το όνειρο αφορά την ίδια τη ζωή, ήρθα, πήρα τα πράγματα τα οποία έπρεπε να πάρω, τα επένδυσα εκεί που ήθελα και μετά επέστρεψα, για να τα πάρω πίσω ώστε να φύγω...
Ναι αν δεν δείτε επόμενο κείμενο από μένα σημαίνει ό,τι πέθανα, ευχαριστώ που με διαβάσατε, σας αγαπώ όλους. Not kidding...
(To Not kidding πάει στον θανάτου. Όσον αφόρα το υπόλοιπό...
Ε όχι δεν αγαπώ τους πάντες, κάποιοι μου έχουν σπάσει τα νεύρα!)

Εξήγηση του Ονείρου νούμερο 2: Η δεύτερη εξήγηση είναι ότι τα πράγματα που έβαλα μέσα στις αποθήκες τα έβαλα ως επένδυση παλιότερα και πλέον I came to collect στο δεύτερο όνειρο. It doesn't make much sense to me αλλά μου φάνηκε λογικό λίγο αφότου ξύπνησα και προσπαθούσα να το εξηγήσω. Strange.

Εξήγηση του Ονείρου νούμερο 3: Τα πράγματα που έβαλα στην άκρη ήταν η ίδια μου η ζωή. Έμεινε πίσω η ζωή μου σε πολλούς τομείς, έμεινα σε ένα standstill... And now I'm back. Για όσους με ξέρουν αυτό μπορεί να θεωρηθεί ως η πιο λογική εξήγηση αλλά προσωπικά... I really doubt it.

Εξήγηση του Ονείρου νούμερο 4: Τελικά δεν έπρεπε να φάω ένα τριγωνάκι la vache qui rit με ψωμί λίγο πριν κοιμηθώ...

Αυτά απο μένα.

Και αν πεθάνω τελικά...

Δε χρειάζεται να κρατήσετε μυστικά που σας είχα πει να κρατήσετε, αντιθέτως, shoot em.
I couldn't care less any more! Really!

Love, Μάρκος.

Υγ. Μόλις διαπίστωσα ότι το όνομα μου, το οποίο είχε πάντα 6 γράμματα, αριθμός που αντιπαθούσα, στην πραγματικότητα αποτελείται από 7 "στοιχεία", 6 γράμματα και 1 τόνο, δηλαδή 7... Ο οποίος είναι ο αριθμός μου... Χμ... Τελικα είναι πως το βλέπεις κάθε αντικείμενο...
Προσωπικά θα πατάω περισσότερο το μολύβι όταν θα βάζω τον τόνο πλέον.

Το χρονικό του Ταξιδιού. Η απόφαση.

2006-11-08T10:10:00.000+02:00

Το παιδί έκλαιγε στις ρίζες μιάς βελανιδιάς.
Ο χρόνος περνούσε, μέρες, μήνες, χρόνια...

Το παιδί ακίνητο, το παιδί σιωπυλό.

Ένας ταξιδιώτης κάποτε πέρασε κοντά του.
Το κοίταξε καλά καλά, έσκυψε και του μίλησε.

"Κλαις, γιατί;"

Το παιδί μέσα στα κλάμματα, σήκωσε το κεφάλι του.
"Μου κλέψαν τα φτερά μου..."

Ο ταξιδιώτης σήκωθηκε και κοίταξε τριγύρω.
"Και εσύ γιατί κλαις;"

Το παιδί σκούπησε ένα δάκρυ και τον κοίταξε.
"Μα... Μου κλέψαν τα φτερά σου..."

Ο ταξιδιώτης τον κοίταξε αυστηρά.
"Οι άγγελοι δεν χρειάζονται φτερά για να είναι άγγελοι..."

Το παιδί σάστισε και συνέχισε να τον κοιτάει.
"Δε μπορω... Να πετάξω..."

Ο ταξιδιώτης τον κάρφωσε με το βλέμμα του.
"Μπορείς όμως να μπουσουλήσεις σήμερα, να περπατήσεις άυριο και να τρέξεις μεθαύριο..."

Το παιδί απάντησε φοβισμένο.
"Μα το βουνό είναι πολύ μεγάλο, πολύ μακριά..."

Ο ταξιδιώτης έσκυψε μπροστά του.
"Αν τα φτερά σου είναι αυτό που θες θα τα βρεις στην κορυφή του βουνού...
Μα είσαι σίγουρος ότι αυτό είναι αυτό που θες;"

Το παιδί ταράχτηκε και κοίταξε προς το βουνό.
"Αν τα φτερά μου... Είναι αυτό που πραγματικά θέλω..."

Ο ταξιδιώτης σηκώθηκε και έκανε να φύγει.
"Ίσως τα φτερά σου δεν είναι αυτό που θες.
Θυμήσου παιδί μου, που ήθελες να πας πριν τα χάσεις...
Θυμήσου παιδί μου και πήγαινε."

Το παιδί κόμπιασε...
"Να πάω στο βουνό... Χωρίς τα φτερά μου..."

Ο ταξιδιώτης κατέβασε το καπέλο του και χαιρέτησε.
"Κανένας δεν είπε ότι θα είναι εύκολο...
Ξεκίνα, στο δρόμο θα βρεις τα φτερά σου,
μα θα τα χάσεις ξανά και λίγο μετά θα τα ξαναβρείς...
Φρόντισε για σένα όμως, όσες φορές να τα χάσεις,
ποτέ να μην σταματήσεις το ταξίδι σου..."

Το παιδί έμεινε πίσω να σκουπίσει τα δάκρυα του ενώ ο ταξιδιώτης έφυγε.
Αγκάλιασε την βελανιδιά.
"Σ' ευχαριστώ αλλά τώρα πρέπει να φύγω.
Έχω ένα βουνό να ανεβώ, έναν ουρανό να περάσω και κάπου μετά τ'αστέρια θα βρώ αυτό που ψάχνω...
Ξέρω ότι πάντα θα είσαι εδώ για μένα αλλά τώρα φεύγω.

Σ'αγαπώ, αντίο, φεύγω."

Και το παιδί έφυγε, αφήνοντας πίσω τη βελανιδιά η οποία είχε πλέον ένα μικρό φτερό ανάμεσα στις ρίζες της...

Το χρονικό του Ταξιδιού - Μάρκος Στεφάνου IR.

Η Επιστροφή. Μέρος πρώτο. Ίσως και τελευταίο.

2006-11-07T22:49:00.000+02:00

Μετά από πολύ καιρό και αγώνες για να επανακτήσω τον υπολογιστή μου και τη σύνδεση μου... Επέστρεψα.

Επέστρεψα.

Και ξέρω τι θέλω. Ζω. Υπάρχω.

Δε μ'αρέσουν οι υπολογιστές, ναι, όσο αστείο και αν φαίνεται σε μερικούς που με γνωρίζουν. Οι υπολογιστές ήταν ο σταυρός που κουβαλούσα από μικρός. Και έτσι πήρα την απόφαση.

Θα συνεχίσω να κουβαλάω τον σταυρό μου, χωρίς να τον αφήσω να εμποδίσει τα πραγματικά μου όνειρα.

Αρχίζει ένας τριπλός αγώνας για μένα. Ένας σταυρός, ένα όνειρό και μία αλήθεια.

Ο σταυρός αφορά το επάγγελμα που καλώς ή κακώς γνωρίζω να κάνω καλύτερα απ' όλα.
Υπολογιστές, αλλά... Το μεταπτυχιακό μου θα ορίζει τη μορφή του σταυρού μου ώστε να είναι πιο προσιτή σε μένα. Web Desing? Graphics? ή τελικά Management για υπολογιστές;

Αν και το πρώτο έχει τα πολλά $$$ ενώ το δεύτερο είναι πιο "όμορφο" το τρίτο πιστεύω θα ήταν η σωστή επιλογή για μένα. Το όμορφο ας περιλαμβάνεται στο "όνειρό" που ακολουθεί.

Το όνειρο λοιπόν, είναι αυτό που πραγματικά μου αρέσει να κάνω, και ξέρω τι είναι: Να δίνω συναισθήματα μέσα από τα έργα μου, συγγραφέας, σεναριογράφος, ίσως ηθοποιός μαζί... Θα δίξει, θα αρχίσω από τα απλά... Θα γράψω ένα βιβλίο σήμερα, θα το εκδόσω, θα γράψω ένα σενάριο αύριο βασισμένο σε αυτό και μεθαύριο θα προσπαθήσω να παίξω και ένα μικρό ρόλο σε αυτό το έργο...

Δουλειά, σκληρή δουλειά.
Μα δεν έχω πρόβλημα με αυτό, αρκεί να έχω έναν στόχο...
Χωρίς έναν στόχο δεν υπάρχεις, δεν έχει νόημα η ζωή σου...

Η αλήθεια λοιπόν... Το πιο σημαντικό. Be true...
Τελικά ήταν ηλίθιο, από την αρχή ήταν ηλίθιο να προσπαθείς να είσαι αλήθινος προς τους άλλους... Δε χρειάζεται! Είναι χαζό!

Αν είσαι αληθινός προς τον εαυτό σου, τότε είσαι αληθινός, period!
Fαck... Είμαι τόσο κοντά και πάλι διάφορα προσπαθούν να με αποπροσανατολίσουν...

Ξέρω τι θέλω, ξέρω τι αγαπώ, ξέρω ποιός είμαι.
Ξέρω... Ότι δεν ξέρω τίποτα ταυτόχρωνα...

Hello, I'm back with plans to take over the world.
And I shall Succeed.
Stop me... If you can...

Αλλά τελικά... Η κατάκτηση του κόσμου είναι κάτι πολύ πιο εύκολο από κάποια άλλα πράγματα...

What we dream, our hands create. ~Cyran moto.

BB4 now.

Και για όσους δεν το κατάλαβαν...
Υπάρχουν πολύ διαφορετικοί τρόποι για να κατακτήσετε τον κόσμο μας...

IR

Μερικές Μέρες (Part II)...

2006-09-16T19:00:00.000+03:00

Όσοι δεν διαβάσαν το προηγούμενο κείμενο ας το διαβάσουν, για να δείτε την τραγική ειρωνία της ιστορίας.

.
.
.

Ενώ έγραφα το προηγούμενο post μου, λόγω της ξενέρας που είχα πάθει μου είχαν στείλει ένα μήνυμα στο κινητό το οποίο δεν είχα ασχοληθεί να δω.

"Το Xenosaga 2 σας περιμένει στο κατάστημά μας μέχρι τις 23:00".

Τους είπα να μου το κρατήσουν μόλις τους το επιστρέψουν, και για κάποιο λόγο τους το επέστρεψαν αυθημερών.
Είδα το μήνυμα λίγο αφότου άφησα το ποστ... 23:40.

"Παεί η κράτηση λέω... Δε πειράζει... Θα το πάρω από το 24/7 μηχάνημα..."

Πάω στο μηχάνημα σκεπτόμενος ότι τελικά δεν πάνε όλα άσχημα και ότι ήμουν υπερβολικός.

2 μηχανήματα. Στο ένα περίμεναν 2 και στο άλλο ήταν ένα ζευγάρι που είχε πάρει όλες τις ταινίες του καταστήματος στη σειρά...

20 λεπτά αργότερα λοιπόν... Καταφέρνω να φτάσω στο μηχάνημα. Βάζω την κάρτα μου, επιλέγω PS2... "Δεν βρέθηκαν ταινίες με τα κρητίρια αναζήτησης σας..."

Σηκώνεται το βλέφαρο, το μηχάνημα δεν πτοείται όπως ο υπάλληλος και επιμένει ότι δεν υπάρχουν τίτλοι PS2 μέσα του... Γιατί για κάποιο λόγο δεν είχαν βάλει τίτλους PS2 ακόμα στα μηχανήματα.

Γυρνάω σπίτι, κοιμάμαι.

Όταν ξυπνάω το πρωί πάω στο βιντεοκλάμπ και παίρνω το dvd.

Τελικά είχα δίκιο, αν απλά κοιμόμουν όλη την προηγούμενη μέρα σήμερα θα είχα καταφέρει να πάρω αυτό που ήθελα από την αρχή...

Μα τα μουχλιασμένα τορτελίνια...

Μερικές μέρες πρέπει να περιμένουμε...

2006-09-15T22:42:00.000+03:00

...να έρθει η επόμενη για να ξυπνήσουμε.

Τι κάνεις όμως, όταν περνάει ο παλαιοπώλης "Παλιααατζής παλιααατζής, παλιά ρούχα και βιβλία παίρνω".
Τότε απαντάς την ερώτηση: "Πόσο σημαντικός είναι ο ύπνος μου;"

Αναλόγως:
Α) Σηκώνεσαι
Β) Δυσανασχετείς και σηκώνεσαι
Γ) Χρησιμοποιείς το δίκαννο. Αν και για μερικούς από εμάς ο πρωινός ύπνος δεν είναι τόσο σημαντικός για μερικά χρονάκια στη φυλακή.

Όσον αφορά το συγκεκριμένο παλιατζή, είναι τυχερός που έμπλεξα το μπαρούτι με το καφέ Λουμίδη.
Και το έλεγε η διαφήμιση, ο καθένας στο είδος του... Και το μπαρουτι στα πιστόλια, όχι ο καφές...

Εκπυρσοκρότησε και περίεργα... Η μπεκάτσα ακόμα πετάει.
Δε πετάει επειδή δεν την πέτυχα, αλλά επειδή την πέτυχα...

Με τόσο καφέ άντε να σταματήσει να πετάει...

Και η μέρα συνεχίζει όμορφα, μετά τις 3 ώρες ύπνου και τον καφέ που δεν υπάρχει πλέον.
Τώρα που το σκέφτομαι δεν πίνω και καφέδες αλλά μάλλον έτσι όπως ήμουν το πρωί δεν το είχα διαπιστώσει ακόμα.

Διακοπές, χωρίς κανέναν πάνω από το κεφάλι σου.
Δυστυχώς όντας στην Αθήνα δε μπορείς να κάτσεις στο παραθαλάσσιο μπαράκι μέχρι το βράδυ.

Κάθεσαι στην ΤιΒι εύχομενός να σε πάρει ο ύπνος, να συμπληρώσεις κάτι παραπάνω.
Δε μπορεί, δε γίνεται, με την 34η επανάληψη των Παντρεμένων Έχουν Ψυχή δε θα τη βρεις ενδιαφέρουσα, θα κοιμηθείς.

Και έρχεται η ώρα που ξυπνάς αρκετά για να κάνεις το μεγάλο βήμα.
Το βήμα κάτω από την πολυθρόνα προς το dvd player ή το playstation για να δεις κάτι της επιλογής σου γιατί ένα βήμα απόσταση είχε απλά δεν μπορούσες να το κάνεις.

Μα την Sailor Moon και όλα τα Sailor Moonα..., όπως είπε πωλητής σε γυναίκα που πήγε με την κόρη της να αγοράσει μια κούκλα, το dvd δεν παίζει. Ο πειρατής, ο μαύρος, ο ταμ ταμ ταμ σου έδωσε σκάρτο πράγμα εκεί που έπινες το καφέ σου.

Νευριάζεις, νευριάζεις πολύ, γιατί δεν είναι ότι δεν έπαιξε καθόλου, έπαιξε την πρώτη σκηνή και μετά σταμάτησε. Αυτό σε πεισμώνει περισσότερο.

Τηλεφωνείς στο videoclub. Ναι. το έχουν αυτό που θες, μισή ώρα μετά είσαι έτοιμος. Πας να το παραλάβεις.
Φτάνεις, γράφεσαι μέλος γιατί ως τότε δεν είχες ασχοληθεί να γραφτείς.

"Θέλω το Xenosaga II."
"Α λυπάμαι... Το πήραν πριν λίγο."

Γυρνάει το μάτι σου, του άλλου ασπρίζουν τα μαλλιά γιατί τρόμαξε με την αντίδρασή σου.
Παίρνεις μια βαθιά ανάσα. Ωραία, το δανείστηκε για μια μέρα για να το αντιγράψει, ελπίζεις ότι είναι ένας από αυτούς, αύριο θα το έχεις εσύ.
"Την έκλεισε για πέντε μέρες", σου λέει και γυρνάει και το άλλο σου μάτι.

Ρίχνεις μούτρα μέχρι εκεί κάτω και πάς στα 2 επόμενα βίντεοκλάμπ... Μα τι έκπληξη!... Όχι δεν το έχουν...
Το dvd της άκυρης ταινίας, του άκυρου παιχνίδιου που δε μπορεί, πρέπει να είσαι εσύ και άλλος ένας - δύο στην Ελλάδα που να θέλουν να το δουν εκείνη τη συγκεκριμένη μέρα...

Αν μου έλεγαν ότι αυτός που το πήρε πριν από λίγο είχε μιά κόκκινη ουρά και κέρατα στο μέτωπο εκτός το κόκκινο του δέρματος του θα το πίστευα δε μπορεί...

Αρχίζω να πιστεύω σε αυτό που λένε, αν κάτι το θες πραγματικά πολύ ή το σύμπαν θα το φέρει στα χέρια σου... Ή το σύμπαν θα εναντιωθεί στη θέληση σου και δε θα το πάρεις ποτέ.

Προσωπικά, θυμάμαι πάρα πολλές φορές στη ζωή μου τον εαυτό μου όταν θέλει πραγματικά κάτι...
Να μην μπορεί να το αποκτήσει...

Και το χειρότερο είναι όταν το όλο θέμα αφορά τα μάτια νιας κοπέλας.
Εκεί περιμένεις να πέσει μήλο από άλλη μηλιά.

Αν και πάντα εξαρτάται από το πόσο αγαπάς...

Τέλος πάντων.
Βράδιασε, δεν έχω το dvd μου. Μου φάγανε το μπιφτέκι μου.

In the end it doesn't even matter όπως λέει και το τραγούδι που μου αφιέρωσε μία κοπέλα με την οποία χώρισα πριν 5 χρόνια.

Ξέρετε κάτι, αν από την αρχή είχα αμέσως αυτό το dvd τότε δε θα με είχε νοιάξει καθόλου, δε θα είχα νοιώσει αυτή την "έλλειψη" του αυτή τη στιγμή.
Άνθρωποι... Όταν έχουμε κάτι δεν καταλαβαίνουμε την αξία του, μόλις το χάσουμε τότε γίνεται ανεκτίμητο για μας.

Από την άλλη, αν τα έχουμε τα πάντα αμέσως και στο χέρι... Η ζωή δεν έχει νόημα χωρίς λίγο αγώνα...

Έτσι δεν είναι;

Αν τυχόν νοίκιασε κάποιος από εσάς το συγκεκριμένο dvd μην ανησυχείτε πάντως, θα σας βρω που θα μου πάει...

Lyrics #1: For a fallen Angel...

2006-09-07T13:29:00.000+03:00

For a fallen angel...

When angels refused to die,
kill 'em down, make em die.
When angels refused to cry,
bleed their wings, make em lie.

For their purpose is insane,
for their lives are a mistake...

There is no hope, only cries...
There is no hope, just survive...

What's an angel without wings,
what's a lion without a roar...
Same as life with no mistakes...
Same as life with no ways...

None but the true shall survive,
none but the true shall really cry...

The veil of darkness doesn't end.
The veil of light shall not begin...

There is no hope, only cries...
There is no hope, just survive...

Beyond the line, noone survives...
beyond the line, angels die...
A child was given pen...
Draw the line, they said.

Beyond the line, noone survives...
beyond the line, souls cry...
The child cried, inky tears...
A circle he drew, around itself...

There is no hope, only cries...
There is no hope, just survive...

Heavenly mistake, madman's claws...
Demons in pain, angels with blackened wings...
And so a lil girl approached the boy...
A doll in hand, a rose in heart...

Who shall remain, who will survive...
She asked angels shush...
She ordered demons die...
Boy replied in tears, boy smiled near...

There is no hope, only cries...
There is no hope, just survive...

In here noone survives,
In here noone dies...
I'm beyond the line...
Stay outside my cries...

Noone ever knew, noone ever said...
Why the girl smiled or cried...
Why the boy remained alive...
Or the doll was just the one to die...

Did the girl draged him out...
Did the girl entered the circle...

And the story now ends,
Noone knows what happens next...
Died both in the destined circle...
Run both away in a fateless night...

There is no hope, only cries...
There is no hope, just survive...

-IR

Καλό χειμώνα... Λένε...

2006-09-06T14:45:00.000+03:00

Τα κεφάλια μέσα. Επιστροφή στην καθημερινότητα.
Επιστροφή... Σε τι;

Τι άλλαξε με αυτό το καλοκαίρι για τον καθένα;
Προσωπικά κουράστικα. Αυτό άλλαξε για μένα.

Δούλευα 1 χρόνο ακατάπαυστα και όλη η κούραση έσκασε σαν τσουνάμι πάνω μου και με κατάπιε μετα τις "διακοπές" μου.

...και να το αποτέλεσμα, όχι της απώλιας των διακοπών, αλλά των κακών διακοπών.
Ποτέ δεν αισθάνθηκα πιο κουρασμένος, να έσκαβα εκείνες τις μέρες θα ήμουν καλύτερα.

Εργασιοθεραπεία λοιπόν;
Dunno, δυστυχώς η αυτοκτονία είναι αμαρτιά και απόδειξη δειλίας.

Ναι, δε θα γλυτώσει ο κόσμος τόσο εύκολα από μένα.

Αν όλα είναι μπερδεμένα...
Και τώρα τι;
Παλεύεις να λύσεις τα παλιά;

Αναλόγως. Προσωπικά...
Κρινώ και βλέπω τι αξίζει και τι όχι. Νοιώθω ότι είμαι σε ένα "standstill" εδώ και πολύ πολύ καιρό...

Ήρθε η ώρα για μια νέα αρχή λοιπόν.
Ώρα να νοιαστείς λίγο περισσότερο για τον εαυτό σου. Μόνο για τον εαυτό σου.

Συνηδειτοποίησα πόσα έδινα, ενώ δεν είχα άλλα για να δώσω.
Δίνεις δίνεις δίνεις... Στο τέλος δεν έχεις τίποτα και ακόμα δίνεις...

Σόρρυ... Αρκετά.

Αρχίζουμε με νέο αριθμό κινητού και msn account, το οποίο θα δώσουμε σε 5-6 φίλους και στην οικογένεια μονο.
Αυτοί οι φίλοι πρέπει να τηρούν αυτά τα κριτήρια:
1) Να μην έχουν ζητήσει κάτι από μένα και με έχουν πιέσει για να το πάρουν.
2) Να με έχουν πάρει τηλέφωνο ή στείλει μήνυμα το... τελευταίο τρίμηνο να δουν αν ζω ή πέθανα.

Αντίο.
Αύριο ξημερώνει μια νέα μέρα αλλά πάνω απ ' όλα σήμερα θα δύσει η τελευταία μέρα των αλυσίδων που σε δένουν και σε κρατούν πίσω.

Καλημέρα, καλησπέρα, καληνύχτα σας...

Διακοπές τέλος... Ευτυχώς...

2006-08-30T14:37:00.000+03:00

...Οι διακοπές μου, όσο κράτησαν ήταν... επεισοδιακές.
Και στοιχειωμένες. Από μουχλιασμένα τορτελίνια.

Το ηθικό δίδαγμα είναι ότι, όταν ξέρεις τι σου αρέσει στις διακοπές δεν το αλλάζεις, ειδικά αν έχεις λίγες μέρες για διακοπές δε τις σπαταλάς για να κάνεις "τεστ" για κάτι διαφορετικό.

Οι διακοπές μου ήταν σαν τα μουχλιασμένα τορτελίνια.
Τι σημαίνει αυτό:

1) Γνωρίζεις από πριν ότι αν δεν τα φας τα τορτελίνια κάποτε θα χαλάσουν.
2) Έχεις την ελπίδα ότι δε θα χαλάσουν αν τα προσέξεις λίγο παραπάνω και προλάβεις να τα φας όλα.
3) Μόνα τους δεν αποτελούν πλήρες γεύμα.
4) Μουχλιασμένα δεν τρώγονται με τίποτα και ας έχεις την υπομονή να αφαιρέσεις αυτά με τη μούχλα.
5) Τα παρατάς και τρως κάτι άλλο που γνωρίζεις ότι σ' αρεσει και τρώγεται.

Και δε μου αρέσουν και τα τορτελίνια ρε παιδιά...

Τι θα έπρεπε να περιλαμβάνει μία μέρα διακοπών... :
1) Ξύπνημα σε ένα μέρος ΚΟΝΤΑ στη θάλασσα, μέχρι 2 χιλιόμετρα απόσταση, χωρίς μέσα μεταφοράς.
2) Ταξιδάκι μέχρι το barακι που έχει μουσική, φτιάχνει φαγητό, έχει επιτραπέζια και είναι δυο βήματα από τη θάλασσα.
3) Αραλίκι ΧΩΡΙΣ πολύ μπλα μπλα εκεί από το πρωί μέχρι αργά το απόγευμα, μαζί με διάφορα παιχνίδια τύπου τάβλι, χαρτιά κ.ο.κ.
4) Μετά το μεσημεριανό αποφασίζεις το βραδινό μενού- Κάποιο κέντρο για χορό, ένα ταξιδάκι για τα κοντινά αξιοθέατα, και για αναμνηστικά ή ό,τι άλλο θέλει η παρέα. Οι τρομακτικές ιστορίες συνιστώνται- αποκοιμίζουν τους άλλους πιο γρήγορα. Ή κάποιο dnd αν είσαι με την κατάλληλη παρέα μαζί αλλά ΟΧΙ live session κάποιου παρανοϊκού dm που περιμένει να γδαρθείς ολόκληρος ψάχνοντας για χαμένους "θησαυρούς" ή κρατώντας την αναπνοή σου κάτω από το νερό.
5) Ύπνος... Είναι διακοπές, ο ύπνος είναι απαραίτητος... KOS (kill on sight) οποιονδήποτε σε αναγκάσει να σηκωθείς πριν την ώρα σου.

10 πράγματα που ΔΕΝ χρειάζονται σε διακοπές:
1> Σε περίπτωση παρέας 3-5 άτομα τα ζευγάρια... Ό,τι και να θέλετε να κάνετε θα πρέπει να περιμένετε υπομονετικά να τελειώσουν τις ενοποιητικές διαπραγματεύσεις τους ώστε να αποφασίσουν οι υπόλοιποι που θα πάνε. Εκτός αν στην παρέα είναι όλοι με το άλλο τους μισό, οπότε τα πράγματα αλλάζουν... Σε αυτή την περίπτωση το κάθε ζευγάρι κάνει τις διακοπές μόνο του και απλά συναντιόνται σα γείτονες για να κάνουν που και που κάτι όλοι μάζι...
Και όχι μην πηγαίνει το μυαλό σας στο πονηρό, σε είδα εσένα που κάνεις τον ανήξερο... Σεμνάαα...
2> Ξενέρωτους. Το λέει η λέξη. Και είναι υποκειμενική. Όλα τα άτομα της παρέας πρέπει έστω και λίγο να κολλάνε μετάξι τους. Και το χειρότερο είναι όταν τρώει όλη η παρέα πόρτα στο κλαμπ όταν ο... ονόματα δε λέμε, οικογένειες δε θίγουμε... Φορούσε τα ρούχα της παραλίας ή βρωμούσε επειδή βαριόταν να κάνει μπάνιο μετά την Χ πεζοπορία.
3> Αγχώδεις τύπους. Οι διακοπές είναι διακοπές, δε χρειάζεται να κάνεις 7ήμερο πρόγραμμα από πριν και να ξυπνάς τους άλλους 5-6 επειδή έβαλες ξυπνητήρι για να προλάβετε να δείτε το Χ μέρος... Δεν ξύπνησαν, δεν θα πάτε, είναι κουρασμένοι από το ξενύχτι, το τέρας του Λόχνες δε θα φύγει, θα είναι εκεί και του χρόνου. Εκτός αν κάποιος κάνει μια εκπληκτικά καλή ψαριά.
4> Νεύρα. Τσακωθείτε όταν επιστρέψετε στα σπίτια σας και όχι εις βάρος των αυτιών των άλλων.

Αυτά...
Ελπίζω να κάνω τις επόμενες διακοπές μου στο χωριό μου στην Ικαρία, με 5-6 φίλους που θα φιλοξενήσω και θα χαλαρώσουμε και θα ηρεμίσουμε μέχρι αηδίας.

Είναι διακοπές... Αφήστε με να ξεκουραστώ...

Μετά τις φετινές μου διακοπές... Νοιώθω ότι χρειάζομαι διακοπές περισσότερο από ποτέ...

Οι καλύτερες διακοπές που θα μπορούσα να κάνω;

Πείτε με χαζορομαντικό, πείτε με τρελό αλλά μεγάλωσα με όλες τις διακοπές μου σε ένα μικρό κότερο κάποιου πλούσιου θείου στη θάλασσα. Αλλά και αυτές οι διακοπές ήταν πολύ άσχημες... Considering ότι είχα το ρόλο του μούτσου και μία από τις καθημερινές μου δραστηριότες ήταν η βουτιά με ένα μαχαίρι στα δόντια και κάτω από τη προπέλα του πλοίου την οποία έπρεπε να καθαρίσω από κάθε είδους ωστρακοειδές και πρασινίλα...

Θα ήθελα κάποτε να κάνω διακοπές με την κοπέλα μου, μόνοι μας σε ένα τέτοιο μικρό πλοίο...

Θάλασσα, λαμπερό φεγγάρι, κύμα να νανουρίζει το πλοίο ενώ η δροσιά του ανέμου σε περιτρυγυρίζει και άπειρα αστέρια ενώ ένα, το πιο φωτεινό απο αυτά έχει πέσει ακριβώς δίπλα σου...

Expensive dreams, but memories that will last forever...